I SA/Lu 315/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Ś., K. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za bezprzedmiotowe postanawia: - odrzucić skargę M. Ś. Pismem z dnia 20 stycznia 2011 r. M. Ś. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na bezczynność organu Wójta Gminy polegającą na nie rozpatrzeniu wniosku o zwrot podatku akcyzowego. Postanowieniem z dnia 8 marca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało ww. zażalenie za bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że postępowanie zainicjowane wnioskiem M. Ś. i K. Ś. z 30 września 2010 r. o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do celów rolniczych, po przekazaniu do organu właściwego w sprawie tj. Wójta Gminy zostało zakończone merytorycznie decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Kolegium wyjaśniło również, że z poczynionych ustaleń wynika, że opóźnienie w wydaniu decyzji było spowodowane natłokiem spraw związanych z usuwaniem skutków powodzi. Powyższe postanowienie M. Ś. i K. Ś. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie podnosząc, iż do dnia sporządzenia skargi nie otrzymali decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2011 r. wobec powyższego za błędne uznali stanowisko Kolegium polegające na przyjęciu, że organ I instancji nie jest bezczynny w przedmiotowej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] wydane w przedmiocie uznania zażalenia z dnia 20 stycznia 2011 r. za bezprzedmiotowe. Zgodnie z art.3 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt.1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania przypadkach określonych w pkt 1-4. W kontekście tak określonego zakresu orzekania sądów administracyjnych konieczne jest rozstrzygnięcie czy zaskarżone postanowienie mieści się w katalogu ww. aktów podlegających kontroli sądowej. Jak wynika z powołanego przepisu, podstawową przesłanką warunkującą zaskarżenie postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie chyba, że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę, co do istoty. Zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym - jak w tej sprawie - na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty. Bezspornym jest, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 § 2 K.p.a. Wyjaśnić zatem należy, iż przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu w trybie administracyjnym, a ponadto jest - co do zasady - niezbędnym warunkiem formalnym dopuszczalności skargi na bezczynność organu na podstawie art. 52 p.p.s.a. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jednakże, co istotne stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w formie postanowienia ma charakter wpadkowy (incydentalny) i nie może być uznane za wydane w samodzielnym postępowaniu administracyjnym. Jest zatem swego rodzaju czynnością nadzorczą, na którą nie przysługuje środek zaskarżenia (zażalenie). Tego rodzaju postanowienie nie mieści się w kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy, a zatem nie przysługuje również na taki akt skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 306/05, niepubl.). Bez znaczenia przy tym dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie pozostaje okoliczność, że strony zostały błędnie pouczone o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Tego rodzaju pouczenie nie ma bowiem wpływu na prawa stron wynikające z przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.