I SA/Lu 324/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczona odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń 2011 r. - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń 2011 r., wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek Spółka argumentowała, że na skutek zajęcia rachunków bankowych Spółka "utraciła pozycję", gdyż zdolność kredytowa jaką miała, będzie musiała odbudowywać przez długi czas. Wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować może zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej lub upadłością przedsiębiorstwa, a w konsekwencji utratą pracy przez 10 pracowników, których zatrudnia. Podatnik nie ma środków na zapłacenie określonej decyzją kwoty akcyzy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz.270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."). wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie) chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt II FSK 1064/12, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt II FZ 110/10, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontekście powyższego należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II FSK 2540/13, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić bowiem należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której utrata stanowi dla skarżącego znaczną szkodę, a także jej wyegzekwowanie prowadzić mogłoby do pogorszenia sytuacji majątkowej skarżącego. Aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to on musi uprawdopodobnić okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych wyżej przesłanek. Tymczasem argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest ogólnikowa, uzasadnienie wniosku nie zawiera żadnych konkretnych informacji odnoszących się do obecnej sytuacji majątkowej strony, we wniosku nie wskazano na żadne konkretne, bezpośrednie i realne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Zauważyć przy tym należy, że przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, lecz wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, ale jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. II FSK 2247/14, Lex 1492887). W okolicznościach niniejszej sprawy nie można przyjąć, że zostały spełnione przesłanki przewidziane art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające zastosowanie wobec strony instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.