I SA/Lu 34/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółki z o.o. w Z. na postanowienie Naczelnika Lubelskiego Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2013 r. postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 25 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (sygn. akt I SA/Lu 681/13), odrzucił jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.), skargę A spółki z o.o. w Z. na postanowienie Naczelnika Lubelskiego Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...], wydane w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2013 r. Sąd pierwszej instancji podał, że 1 czerwca 2013 r. wpłynęło do tego Sądu pismo spółki, datowane na 31 maja 2013 r., z którego treści wynikało, że jest to skarga na postanowienie ww. organu z dnia [...], wydane w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za styczeń 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że kontroli sądów administracyjnych nie została poddana działalność administracji publicznej we wszystkich jej przejawach, a jedynie takie przejawy tej działalności, które przybrały formę jednego z aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., w tym - spośród postanowień - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3). Tymczasem zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej, a przedmiotem jego rozstrzygnięcia jest przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2013 r. do czasu zakończenia weryfikacji zasadności zwrotu w ramach postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Postanowienie to nie zostało więc wydane w postępowaniu zabezpieczającym lub egzekucyjnym i nie może być ono postanowieniem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu przedmiotowe postanowienie nie należy również do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty. Postanowienie to nie jest także postanowieniem kończącym postępowanie. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem WSA w Lublinie spółka złożyła skargę kasacyjną, zaskarżając w całości rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji i wnosząc o jego uchylenie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik organu podatkowego wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 grudnia 2013 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie. Sąd drugiej instancji stwierdził, że stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. NSA podkreślił, że prawo do zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług, jak też termin zwrotu wynika z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Zdaniem NSA zaskarżony w niniejszej sprawie indywidualny akt naczelnika urzędu skarbowego w sprawie przedłużenia czasu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług spełnia wszystkie kryteria wynikające z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Konkludując NSA stwierdził, że podatnikowi na postawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wydane w czasie kontroli podatkowej na podstawie art. 87 ust. 2 zdanie 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 zd. 1 p.p.s.a. sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak: zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie 14 dni od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a). Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. wskazuje, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z dyspozycji art. 52 § 3 p.p.s.a wynikają dwa warunki dopuszczalności skargi na zaskarżony w niniejszej sprawie indywidualny akt naczelnika urzędu skarbowego tj. wyczerpanie toku instancji przez wezwanie organu, który wydał akt do usunięcia naruszenia prawa oraz skierowanie tego wezwania do organu w określonym w ustawie terminie czternastu dni od dnia otrzymania aktu, przy czym warunki te muszą zostać spełnione łącznie. Wykładnia językowa art. 52 § 3 p.p.s.a wskazuje wyraźnie, że przewidziany w tym przepisie 14-dniowy termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa stanowi element konieczny "skuteczności" takiego wezwania. Skuteczne wezwanie, to wezwanie wniesione zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a, a więc wyczerpujące drogę administracyjną poprzedzającą wniesienie skargi sądowoadministracyjnej. W rozpoznawanej sprawie przyjąć należy, że skarżąca spółka dowiedziała się o wydaniu skarżonego postanowienia Naczelnika Lubelskiego Urzędu Skarbowego w Lublinie z dnia 12 kwietnia 2013 r., wydanego w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2013 r. w dniu 12 kwietnia 2013 r. (dzień doręczenia przesyłki zawierającej przedmiotowe postanowienie). Natomiast przesyłka zwierająca wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nadana została w dniu 9 maja 2013 r., a więc po terminie, który upływał w dniu 26 kwietnia 2013 r. Tym samym dokonanie przez skarżącą spółkę czynności wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa z uchybieniem ustawowego terminu oznacza bezskuteczność przedmiotowej czynności, a tym samym niespełnienie jednego z obligatoryjnych warunków do wniesienia skargi w tej sprawie, co czyni ją niedopuszczalną . Z tych też względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a należało orzec jak w sentencji.