I SA/Lu 352/08

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata L. L. o przyznanie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2005r. postanawia: przyznać adwokatowi L. L. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w kwocie 146,40 zł (sto czterdzieści sześć złotych i czterdzieści groszy), w tym 26,40 zł (dwadzieścia sześć złotych i czterdzieści groszy) należnego podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2008r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła adwokata L. L., któremu skarżąca udzieliła pełnomocnictwa do reprezentowania jej w sprawie niniejszej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie. W dniu 29 stycznia 2009r. skarżąca udzieliła wyznaczonemu adwokatowi pełnomocnictwa do reprezentowania jej w tej sprawie również przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wnioskiem z 25 lutego 2010r., uzupełnionym 17 marca 2010r., pełnomocnik strony zwrócił się o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Złożony wniosek zawierał oświadczenie, iż opłaty nie zostały uiszczone w całości ani w części. Pełnomocnik oświadczył również, iż nie uczestniczył w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat [...] otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów [...] w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy także sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej, określonej w pkt 1 (wynoszącej 240 zł), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zatem wynagrodzenie adwokata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, który prowadził sprawę przed sądem administracyjnym pierwszej instancji wynosi 120 zł netto. Wynagrodzenie to należy powiększyć o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 22 %, zgodnie z § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia w związku z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr. 54, poz. 535 ze zm.). Stąd kwota należna pełnomocnikowi z tytułu jego wynagrodzenia wynosi 146,40 złotych (120 zł + 26,40 zł tytułem należnego podatku od towarów i usług). Mając na uwadze powyższe oraz na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, należało orzec jak na wstępie. Art. 210. § 1.