I SA/Lu 363/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. S. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia przyznać radcy prawnemu M. S. łącznie kwotę 3.321 (trzy tysiące trzysta dwadzieścia jeden) złotych, na którą składa się: wynagrodzenie w kwocie 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych oraz podatek od towarów i usług w kwocie 621 (sześćset dwadzieścia jeden) złotych, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa. Postanowieniem z dnia 12 września 2012 r. przyznano K. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego. Wyrokiem z dnia 21 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę K. W. i zasądził na rzecz ustanowionego z urzędu radcy prawnego kwotę 4.428 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącej sporządził i wniósł skargę kasacyjną. Pismem z dnia 18 lutego 2015 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych poinformowała tutejszy Sąd, o konieczność zmiany dotychczasowego pełnomocnika ustanowionego z urzędu do prowadzenia sprawy niniejszej. Po przeprowadzeniu w dniu 18 marca 2015 r. rozprawy – z udziałem nowego pełnomocnika strony skarżącej – Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Pismem z dnia 2 lipca 2015 r. pełnomocnik, reprezentujący stronę na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wystąpił o przyznanie wynagrodzenia oświadczając, że nie zostało ono opłacone przez stronę skarżącą w całości ani w części. Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.; zwane dalej: "rozporządzeniem"). Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia wysokość stawki minimalnej zależy od wartości przedmiotu sprawy lub jej rodzaju, a w postępowaniu egzekucyjnym - od wartości egzekwowanego roszczenia Koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4 (§ 15 pkt 1 rozporządzenia). W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit c) rozporządzenia, za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W przedmiotowej sprawie – objętej wpisem stosunkowym – stawka minimalna wynosi 3.600 zł (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia). Stosownie natomiast do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, który stanowi, że w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa opłatę o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Mając zatem na uwadze, iż wyznaczony w sprawie radca prawny został ustanowiony w postępowaniu przez Naczelnym Sądem Administracyjnym i reprezentował stronę skarżącą na rozprawie, nie sporządzając i nie wnosząc wcześniej skargi kasacyjnej zasądzić należało na jego rzecz wynagrodzenie w wysokości 75 % stawki minimalnej, tj. kwotę 2.700 zł. i podwyższyć je o kwotę 621 zł stanowiącą wartość podatku od towarów i usług wyliczoną zgodnie ze stawką 23 %. Uwzględniając powyższe, wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy nie zostały pokryte przez stronę skarżącą, na podstawie art. 250 p.p.s.a., w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit c) i z § 2 ust. 3 rozporządzenia orzeczono jak w sentencji postanowienia.