I SA/Lu 369/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi W. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia p o s t a n a w i a I. przyznać W. L. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej; II. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Strona skarżąca na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy druk PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Do wniosku strona skarżąca dołączyła niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie potwierdzeń dokonania operacji bankowych. Strona skarżąca wezwana do nadesłania dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych wykonała wezwanie. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustalenie wystąpienia przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wymaga porównania realnych możliwości finansowych strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy z wysokością obciążeń finansowych związanych z postępowaniem. Koszty sądowe w rozpoznawanej sprawie każdorazowo nie przekroczą kwoty 100 złotych (§ 2 ust. 1 pkt 1 i 7, § 3 w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.; § 1 i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych – DZ.U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2192). Stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego w sprawie niniejszej wynosi 240 złotych netto (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – 292,80 złotych brutto (§2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z matką i ojczymem, u których zamieszkuje płacąc im z tego tytułu kwotę od [...] do [...] złotych. Strona skarżąca utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę, z którego po potrąceniu na rzecz III Urzędu Skarbowego w Lublinie otrzymuje kwotę [...] – [...] złotych netto (o tym, że jest to kwota netto stanowią potwierdzenia operacji bankowych). Matka strony skarżącej otrzymuje emeryturę w kwocie około [...] złotych brutto zaś ojczym strony skarżącej otrzymuję emeryturę w kwocie około [...] złotych brutto. Po przekazaniu środków za mieszkanie stronie skarżącej pozostaje kwota [...] – [...] złotych. W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania. Strona skarżąca posiada stałe dochody. Nie można więc przyjąć aby nie mogła ponieść choć części kosztów związanych z niniejszym postępowaniem. Porównanie zaś wysokości poszczególnych kosztów składających się na koszty niniejszego postępowania do wysokości środków finansowych, którymi dysponuje strona skarżąca prowadzi do wniosku, że bez narażenia się na uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego może ona ponosić koszty sądowe niniejszego postępowania. Poniesienie natomiast wynagrodzenia adwokata spowodowałoby uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego stronie skarżącej. Dlatego referendarz sądowy ustanowił dla strony skarżącej adwokata i odmówił przyznania jej prawa pomocy w pozostałym zakresie. Dokonując powyższej oceny referendarz sądowy wziął pod uwagę także to, że koszty sądowe występować będą sukcesywnie. Tym samym ta okoliczność jak i ich wysokość wskazuje, iż ich ponoszenie nie będzie narażać strony skarżącej na uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.