I SA/Lu 38/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Erwin Srebrny po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2006 r., Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe "[...]" z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2003 r. - w zakresie wniosku doradcy podatkowego [...] o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; postanawia: przyznać doradcy podatkowemu [...] wynagrodzenie w kwocie 1 800 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które wypłacić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2007 r. /k. 41/ przyznano skarżącemu L.D. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego, którego wyznaczyć miała Krajowa Rada Doradców Podatkowych. W wykonaniu powyższego postanowienia, Krajowa Rada Doradców Podatkowych zawiadomiła tut. sąd, że w sprawie niniejszej pełnomocnikiem został wyznaczony doradca podatkowy [...], któremu skarżący udzielił odpowiedniego pełnomocnictwa /k. 63/. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 19 marca 2008 r. oddalił skargę strony i przyznał pełnomocnikowi skarżącego stosowne wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za czynności podejmowane przed sądem I instancji. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 stycznia 2010 r. (sygn. akt II FSK 1307/08) oddalił skargę kasacyjną strony sporządzoną i wniesioną przez jej pełnomocnika. W dniu 25 stycznia 2010 r. wpłynął do tut. sądu wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej od ww. wyroku WSA w Lublinie. Wniosek pełnomocnika zawierał oświadczenie, iż żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub części. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ zwanej dalej "ppsa" wyznaczony [...] doradca podatkowy [...] otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności [...] doradców podatkowych, [...] w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy także udział doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawach obowiązków podatkowych. Stosownie o przepisu § 2 ust. 1 pkt. 1 f rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075) wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (w niniejszej sprawie była to kwota 54 582 zł), przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 50 000 zł do 200 000 zł wynosi 3 600 zł. Natomiast w myśl przepisu § 2 ust. 2 pkt. 2 cyt. rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji obejmuje stawkę za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Stawka ta według tego przepisu, wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Z uwagi na wartość przedmiotu sprawy wynagrodzenie doradcy podatkowego (stawka minimalna), który podejmował już czynności przed sądem I instancji wynosi więc 1800 zł. Biorąc więc powyższe pod uwagę działając, na podstawie art. 258 § 2 pkt. 8 ppsa należało orzec jak w sentencji. Art. 210. § 1.