I SA/Lu 381/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Ryniec /spr./, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant sekr. sąd. Marta Ścibor, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym - oddala skargę Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania M. W., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] marca 2004 r., odmawiającą przyznania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym. Uzasadniając swoją decyzję Kolegium wskazało, iż skarżąca M. W. ubiegała się o przyznanie jej ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu poniesionych nakładów na założenie przyłącza wodociągowego do budynku inwentarskiego. Do wniosku o przyznanie ulgi skarżąca załączyła kopie dwóch bankowych dowodów wpłat na konto Urzędu Gminy na łączną kwotę 1350,00 zł tytułem budowy przyłącza wodociągowego w Siedliskach oraz bankowy dowód wpłaty darowizny na rzecz Urzędu Gminy w kwocie 450,00 zł na budowę wodociągu. Organ pierwszoinstancyjny odmówił M. W. przyznania ulgi, powołując się na okoliczność, iż poniesione przez nią nakłady nie zostały udokumentowane rachunkami, mimo, iż taki wymóg nakłada – na chcącego skorzystać z ulgi podatnika – przepis art. 13 ustawy o podatku rolnym. Od powyższej decyzji podatniczka odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Kolegium, utrzymując w mocy decyzję Wójta Gminy wskazało, iż faktycznie art. 13 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym stwarza możliwość dla podatników tego podatku do skorzystania z ulgi inwestycyjnej z tytułu wydatków poniesionych na zakup i zainstalowanie urządzeń melioracyjnych i urządzeń zaopatrzenia gospodarstwa w wodę. Skorzystanie z tejże ulgi jest jednak uzależnione od spełnienia konkretnych, wynikających z przepisu, przesłanek. Jedną z nich stanowi warunek, aby wydatki te były udokumentowane rachunkami nakładów inwestycyjnych. Przepis art. 87 § 5 ordynacji podatkowej zawiera zaś delegacje dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia, w drodze rozporządzenia, zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach, uwzględniając w szczególności dane identyfikujące sprzedawcę i kupującego, wykonawcę i odbiorcę usług oraz oznaczenie wartości i rodzaju transakcji. Na podstawie tej delegacji, Minister Finansów w Rozporządzeniu z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, dokonywania zaokrągleń oraz zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. Nr 240, poz. 2063) określił w § 16 niezbędne elementy, jakie powinien zawierać rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub wykonanie usługi. Szczególnym rodzajem rachunku jest faktura VAT. Dane, które powinna ona zawierać określone zostały w § 35 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.). W świetle powołanych przepisów, nie można stwierdzić, aby załączone przez skarżącą do wniosku kopie dwu bankowych dowodów wpłaty oraz dowód wpłaty darowizny, spełniały wymogi określone w przepisach dla rachunku. Stąd też nie mogą stanowić podstawy przyznania skarżącej ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie na ogólnie obowiązującą zasadę powszechności opodatkowania i wyjątkowy charakter, ściśle rozumiany, ulgi podatkowej, jako wyjątku od tej zasady. Odnośnie dowodu wpłaty darowizny w kwocie 450,00 zł, który - według skarżącej - stanowił faktycznie opłatę za budowę przyłącza wodociągowego, Kolegium wyjaśniło, że rozstrzyganie w tym zakresie stanowiłoby przekroczenie zakreślonych uprawnień organu. Na powyższa decyzję M. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Podniosła, iż wydanie jej przez Gminę rachunku, czy tez faktury VAT było niemożliwe, gdyż podmiot ten nie może prowadzić działalności gospodarczej, nie może tez wydać przedmiotowych dokumentów. Zdaniem skarżącej wynika to z ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym. M. W. wskazała ponadto, iż jako jednostka nie miała wpływu na treść umowy pomiędzy gminą a wykonawcą i na sposób rozliczenia się z nią gminy. Za wykonaną usługę zapłaciła, co potwierdzają dowody wpłaty, zatem nie można mówić o fikcyjności i niewiarygodności transakcji. Żądaną fakturą VAT z pewnością rozliczyła się z wykonawcą usługi gmina, i ona posiada stosowne dokumenty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą jak w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, iż istotą sporu w omawianej sprawie nie jest – co zdaje się twierdzić skarżąca – fakt poniesienia przez nią wydatków na cel założenia przyłącza, ale prawidłowość ich udokumentowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzją prawa nie narusza. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, iż M. W., będąc podatnikiem podatku rolnego, w dniu 3 marca 2004 r. złożyła wniosek do Wójta Gminy o przyznanie jej ulgi inwestycyjnej z tytułu poniesionych nakładów na założenie przyłącza wodociągowego do budynku inwentarskiego (k.-3 akt podatkowych). Do wniosku załączyła trzy poświadczone notarialnie kopie bankowych dowodów wpłaty: jeden tytułem darowizny na budowę wodociągu na rzecz Urzędu Gminy, na kwotę 450,00 zł, oraz dwa dowody wpłaty na rzecz Urzędu Gminy tytułem budowy przyłącza wodociągowego w S. na kwotę 450, 00 zł i 900,00 zł (k.-2 akt podatkowych). Organy podatkowe obu instancji, oceniając okazane dowody wpłaty jako niespełniające wymogów ustanowionych dla rachunków, odmówiły podatniczce przyznania wnioskowanej ulgi. Przepis art. 13 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 1993 r., Nr 94, poz. 431 ze zm.) stanowi, iż podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych na zakup i zainstalowanie urządzeń melioracyjnych i urządzeń zaopatrzenia gospodarstwa w wodę (ust. 1 pkt. 2b). Ulga inwestycyjna przyznawana jest po zakończeniu inwestycji i polega na odliczeniu od należnego podatku rolnego od gruntów położonych na terenie gminy, w której została dokonana inwestycja – w wysokości 25 % udokumentowanych rachunkami nakładów inwestycyjnych (ust. 2). Oznacza to, że strona chcąca skorzystać z przedmiotowej ulgi musi posiadać dokumenty potwierdzające poniesione wydatki, w postaci rachunków. Delegację ustawową dla Ministra właściwego do spraw finansów do określenia w drodze rozporządzenia zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach, zawiera art. 87 § 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Z przytoczonego wyżej Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2002 r. wynika, iż Rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub wykonanie usługi zawiera co najmniej: 1. imiona i nazwiska (nazwę albo firmę) oraz adresy sprzedawcy i kupującego bądź wykonawcy i odbiorcy usługi, 2. datę wystawienia i numer kolejny rachunku, 3. odpowiednio wyraz "ORYGINAŁ" albo "KOPIA", 4. określenie rodzaju i ilości towarów lub wykonanych usług lub ich ceny jednostkowe, 5. ogólną sumę należności wyrażona liczbowo i słownie, 6. czytelny podpis wystawcy rachunku oraz odcisk pieczęci wystawcy rachunku, jeżeli się nią posługuje. Szczególny zaś rodzaj rachunku, jakim jest Faktura VAT, normuje § 35 obowiązującego do dnia 30 kwietnia 2004 r. Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zakres informacji zawarty w przytoczonych przepisach odnoszących się do rachunku i faktury ma zastosowanie przy badaniu o dopuszczalności skorzystania przez podatnika z ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym. Taka jest taż wykładnia tego przepisu w Piśmie Ministerstwa Finansów z dnia 28 kwietnia 2003 r. nr [...] (publ. Biuletyn Skarbowy 2003/3 str. 22). Pojęcie rachunku nie może być rozumiane w sposób potoczny, o rozszerzonym zakresie znaczeniowym – skoro ustawodawca definiuje pojęcie rachunku określając zakres informacji w nim zawartych, to takie też znaczenie rachunku będzie miało zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, dla zbadania zasadności nie przyznania skarżącej żądanej ulgi. Nie ma określonego wzoru rachunku, tak więc rachunkiem może być każdy dokument zawierający elementy wymienione w § 16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2002 r. Takim dowodem potwierdzającym poniesienie wydatków inwestycyjnych zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o podatku rolnym mogłaby być także umowa cywilnoprawna, jeżeli zawierałaby wszystkie elementy rachunku. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, skarżąca otrzymała do podpisu dwa egzemplarze umowy na wykonanie przyłącza wodociągowego do zabudowań gospodarczych, jednak umowy tej nie podpisała. Dowody wpłaty załączone do wniosku przez M. W. także nie spełniają wymogów koniecznych aby konkretny dokument mógł być uznany za rachunek, co słusznie stwierdziły organy podatkowe. Nie mogą zatem stanowić podstawy przyznania skarżącej ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym na podstawie art. 13 ust. 1 pkt. 2b i ust. 2 ustawy o podatku rolnym. Wykładnia przepisów podatkowych powinna być dosłowna (wyrok NSA z dnia 23 lutego 1994 r., sygn. III SA 1297/93). Niedopuszczalne, w przypadku udzielania ulg podatkowych, byłoby stosowanie wykładni rozszerzającej przepisów je regulujących, rozszerzania znaczenia pojęć w nich zawartych. Byłoby to niezgodne z wolą ustawodawcy oraz ogólną zasadą powszechności i obowiązkowości opodatkowania. Podkreślić należy, iż organy podatkowe w omawianej sprawie nie kwestionowały samego faktu poniesienia przez skarżącą wydatków na budowę przyłącza wodociągowego. Istotą w sprawie był sposób udokumentowania poniesienia tych nakładów wobec organu podatkowego, sposób wypełniający ustawowe przesłanki do udzielenia podatniczce ulgi. W tych okolicznościach, uznając iż zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przepisów postępowania podatkowego, mającego wpływ na wynik sprawy, oraz przepisów prawa materialnego, które były podstawą jej wydania, a zarzuty skargi są bezzasadne, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) należało orzec jak w sentencji.