I SA/Lu 385/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Kręcisz, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (sprawozdawca), NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Referent stażysta Julita Urbaś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 października 2009 r. sprawy ze skargi B. D. i W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2008 r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 18 marca 2009 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania B. D. oraz W. D. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 31 grudnia 2008r. znak: [...] w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, za nieruchomość przy ul. [...] w Z., na rok 2008 w kwocie 5.232,00 zł, w tym budynki pozostałe 259 m2 x 6,10 zł x 6/12 = 789,95 zł oraz grunty pod działalnością gospodarczą 13.260 m x 0,67 zł x 6/12 = 4.442,10 zł, na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U z 2005r. Nr 8, poz. 60) - uchyliło decyzję organu I instancji i ustaliło wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2008 w kwocie 5.180,20 zł w tym: 1/ budynki pozostałe 259 m2 x 6,10 x 6/12 = 789,95 zł, 2/ grunty pozostałe 259 m2 x 0,27 x 6/12 = 34,97 zł, 3/ grunty pod działalnością gospodarczą 13.001 m2 x 0,67 x 6/12 = 4.355,34 zł. W jej uzasadnieniu wskazano, że wyżej wymienioną decyzją z dnia 31 grudnia 2008r. Prezydent Miasta ustalił B. i W. D. wysokość podatku od nieruchomości za rok 2008 w kwocie 5.232,00 zł. Przedmiotem opodatkowania była powierzchnia budynków pozostałych 259m2 przy zastosowaniu stawki 6,10 zł/m2 oraz powierzchnia gruntów pod działalnością gospodarczą 13.260 m2 przy zastosowaniu stawki podatku 0,67/ m2 , których wysokość przyjęto zgodnie z Uchwałą nr XIII1l02/07 Rady Miejskiej z dnia 29 października 2007r. w sprawie określenia wysokości stawek tego podatku obowiązujących na terenie Miasta na rok 2008r. Organ I instancji wskazał, iż małżonkowie D. są przedsiębiorcami, w związku z czym grunty opodatkowane zostały według stawek przewidzianych dla gruntów pod działalnością gospodarczą. Ustalił, że przedmiotowa nieruchomość gruntowa zabudowana jest budynkiem wybudowanym w 1905r. o powierzchni 259 m2, budynek ten nie jest użytkowany od 5 lat, jest zdewastowany częściowo spalony, prowadzenie w tym budynku działalności gospodarczej jest niemożliwe, ze względu na zły stan techniczny. W takim przypadku budynek o pow. 259 m opodatkowano według stawek niższych właściwych dla tzw. budynków pozostałych. Od decyzji tej skarżący złożyli odwołanie, podnosząc, iż na przedmiotowej nieruchomości nie jest możliwe prowadzenie działalności gospodarczej. Znajdujący się na tych gruntach budynek jest w złym stanie technicznym. Zarzucili nieuwzględnienie faktu posiadania przez nich gospodarstwa rolnego oraz związanego z tym statusu rolników, co ich zdaniem powinno stanowić przesłankę do opodatkowania przedmiotowych gruntów podatkiem rolnym. Twierdzili również, że naruszone zostały normy prawne zawarte w art. 122, 124 oraz 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w rozpoznaniu odwołania powołując się na przepis art. 2 ust.1, ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. p podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 121 poz. 844 ze zm.), wskazało, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki, lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na mocy ust. 2 tego artykułu opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W myśl ww. przepisów grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, co do zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki określonej dla gruntów, budynków lub budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyjątkiem są budynki mieszkalne oraz grunty związane z tymi budynkami, a także grunty pod jeziorami zajęte na zbiorniki wodne retencyjne, które zostały wyłączone z kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności. Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a powodem tego jest zdarzenie niezależne od podatnika, dotyczące stanu technicznego nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że małżonkowie D. zakupili nieruchomość położoną w Z. przy ul. [...] aktem notarialnym, Rep. A. [...] z dnia 16 czerwca 2008r., którą stanowiła działka nr 1/46 o pow. 13.260 m2, zabudowana budynkami murowanymi o pow. 259 m. Oboje małżonkowie są przedsiębiorcami, wpisanymi do ewidencji działalności gospodarczej nr [...] i [...], co oznacza, że grunty przez nich posiadane opodatkowane zostały stawką podatku przewidzianą dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż zakupione grunty przy ul. [...], nie mogą być opodatkowane podatkiem rolnym, pomimo, że skarżący mają też status rolnika i posiadają gospodarstwo rolne, skoro ustawodawca w art. 1 ustawy z dnia o podatkach i opłatach lokalnych określił, jakie grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, a mianowicie, że są to grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Podkreśliło nadto, iż zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 12 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 240 poz. 2027 ze zm.), podstawę wymiaru podatku i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zakupione grunty przy ul. [...] zgodnie z danymi z ewidencji gruntów i budynków, to inne tereny zabudowane o symbolu Bi, co oznacza, że nie mogą być one opodatkowane podatkiem rolnym. Jednocześnie Kolegium zauważyło, że organ podatkowy dokonując wymiaru podatku od nieruchomości prawidłowo uznał niemożność prowadzenia działalności gospodarczej w budynku usytuowanym na przedmiotowym gruncie ze względu na jego zły stan techniczny i opodatkował ten budynek według stawki przewidzianej dla budynków pozostałych. W ocenie organu II instancji, w sytuacji, gdy wyłączono budynek o powierzchni 259 m2 z kategorii budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, to również wyłączeniu z tej kategorii podlegał grunt o powierzchni 259 m2, na którym budynek ten był usytuowany. W konsekwencji tego, Kolegium orzekło reformatoryjnie, dokonując zmiany decyzji organu I instancji w tej części. Odnosząc się do zarzutu naruszenia norm zawartych w przepisach art. art. 122,124 i 187 Ordynacji podatkowej, Kolegium stwierdziło, iż w postępowaniu podatkowym materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, a ustalenia dotyczące stanu faktycznego przedmiotowej nieruchomości były kompletne. Decyzja organu I instancji zawierała wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne oraz określała przesłanki, którymi się on kierował przy podejmowaniu tej decyzji. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że kwestia umorzenia podatku może być rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu podatkowym, po złożeniu przez skarżących stosownego wniosku. Od tej decyzji B. i W. D. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, zarzucili, iż jest ona niezgodna z prawem i narusza ich uzasadniony interes strony. W uzasadnieniu skargi, skarżący podnieśli, iż w ich ocenie, z uwagi na fakt, iż na przedmiotowych gruntach nie jest możliwe prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej, wniosek o umorzenie zobowiązania podatkowego jest w pełni uzasadniony. Nie zgodzili się także z poglądem organów podatkowych, jakoby bez znaczenia pozostawał fakt posiadania przez nich statusu rolników. Powołując się na definicję działalności gospodarczej zawartą w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807), zauważyli, że taką działalnością jest tylko ta, która przynosi korzyści finansowe. W ocenie skarżących, przy wydawaniu decyzji nie uwzględniono wskazanych przez nich okoliczności przemawiających za umorzeniem, czego konsekwencją było naruszenie szeregu norm zawartych w Ordynacji podatkowej. Argumentując zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej, wskazali, że postępowanie powinno być prowadzone w taki sposób, aby ustalenia dotyczące stanu faktycznego były kompletne i niesprzeczne. W tej części skarżący podnieśli, że w miejscowym planie zagospodarowania dla miasta , działka położona w Z. przy ul [...] oznaczona nr [...], stanowi teren zieleni urządzonej - parków i usług, dla którego dopuszcza się uzupełnienie istniejącego układu zieleni i nakazuje się utrzymanie powierzchni biologicznie czynnej na co najmniej 90% powierzchni. Mimo, że okoliczności te mają istotne znaczenie w sprawie, organy się w ogóle do nich nie odniosły. Tym samym, w ich ocenie uzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 124 Ordynacji podatkowej. Skarżący stwierdzili nadto, iż działania organu podejmowane w przedmiotowej sprawie nie odpowiadały również wymaganiom zawartym w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Końcowo, z ostrożności procesowej podnieśli, że "całkowicie poza zasięgiem rozważań Samorządowego Kolegium Odwoławczego pozostała okoliczność, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 5 ust. 1 pb 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, budynki lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych podlegają opodatkowaniu preferencyjną stawką podatku od nieruchomości - niższą od stawki przewidzianej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o innym profilu, a następnie na poparcie tej tezy przytoczyli treść przepisu art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. 1991 r. Nr 91 poz. 408 ze zm.) określającego rodzaje świadczeń zdrowotnych, dodając, że grunty, które obciążone zostały podatkiem według stawki dla działalności gospodarczej, nie służą aktualnie tej działalności, gdyż stanowią one teren położony w obrębie strefy "B", ochrony konserwatorskiej, który z uwagi na stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie będzie stanowił przedmiotu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U.Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) – na wstępie należy zauważyć, że stan faktyczny sprawy pozostaje poza sporem. B. i W. małżonkowie D. prowadzą działalność gospodarczą i z tego tytułu są przedsiębiorcami, wpisanymi do ewidencji działalności gospodarczej nr [...] i [...] / k – 2-3 akt podatkowych /. W dniu 16 czerwca 2008r., za aktem notarialnym Rep. A. [...], zakupili od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w L. nieruchomość zabudowaną budynkami murowanymi o pow. 259 m2 położoną w Z. przy ul. [...], oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 13.260 m2,. Jednocześnie są oni również właścicielami gospodarstwa rolnego w T. Spór pomiędzy stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia zasadności opodatkowania nabytej nieruchomości podatkiem od nieruchomości według stawek od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 2 ust.1, ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. p podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 121 poz. 844 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki, lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na mocy ust. 2 tego artykułu opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Artykuł ten koresponduje z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym / tekst jednolity - Dz. U. z 2006r., Nr 136, poz. 969, ze zm. /, który stanowi, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, za wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych / art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy /. W definicji zawartej zatem w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej, brak jest warunku wykorzystania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. (por. L. Etel, Podatek od nieruchomości, rolny lub leśny, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, str. 39). Innymi słowy, sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Stąd podnoszony fakt niewykorzystania nieruchomości nie jest istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ nie ma to znaczenia dla stwierdzenia jej związku z działalnością gospodarczą. Trafna jest zatem konstatacja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że sam fakt objęcia we władanie (posiadanie) wskazanej na wstępie nieruchomości przez przedsiębiorcę, niezależnie od faktycznego ich wykorzystywania dla prowadzonej działalności gospodarczej, implikuje opodatkowanie wskazanych w tych przepisach przedmiotów. Wyjątek przewidziany w pkt 3 ust. 1 art. 1a in fine ustawy podatkowej nie tworzy i nie rozróżnia odrębnych terminologicznie kategorii pojęć "przedsiębiorcy", "działalności gospodarczej" oraz "posiadania", lecz eliminuje z zakresu regulacji tego przepisu tylko te rzeczy, które "nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych". Jest więc to wyłączenie o charakterze przedmiotowym. Z jego treści należy wnosić, iż każdy inny przypadek związany z faktycznym prowadzeniem działalności gospodarczej bez wykorzystywania danego przedmiotu posiadanego przez przedsiębiorcę nie podlega wyłączeniu. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji pojęcia "względów technicznych", które miałyby stać na przeszkodzie wykorzystywaniu określonej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji do zastosowania dotyczących jej stawek podatkowych. Ocena przesłanki względów technicznych należy w danym postępowaniu do organu podatkowego, nie może być dowolna, ani też nie mieć charakteru uznaniowego. Wykładnia użytego w omawianym przepisie wyrażenia "nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych" prowadzi do wniosku, iż oznacza ona obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Takie też rozumienie zostało przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zwłaszcza, że organ odwoławczy orzekając reformatoryjnie wyłączył z opodatkowania podwyższoną stawką nie tylko budynek, ale także i część gruntu, na którym jest on posadowiony. W myśl przepisu art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 ze zm.), podstawą wymiaru podatków i świadczeń są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z przywołanym przepisem podatek od nieruchomości (m.in. od gruntów) ustalany jest w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów dotyczące powierzchni i kwalifikacji tych gruntów, które są dla organu podatkowego wiążące. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych, w którym przyjęto m.in., że: "Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca." (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 czerwca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 2585/06, LEX nr 339999), "Przepis art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ma charakter szczególny i określa zamknięty zakres rodzajów działalności organów administracji, dla których decydujące znaczenie mają zapisy w ewidencji gruntów." (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 297/06, LEX nr 334273), "Zmiany lub uzupełnienie danych w urzędowej ewidencji gruntów i budynków, które wystąpiły po zakończeniu roku podatkowego nie mają znaczenia dla sprawy." (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 marca 2007 r., sygn. akt II FSK 145/06, LEX nr 338647), "Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji." (wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 marca 2006 roku, sygn. akt III SA/Wa 3501/05, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 201545), "Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086) dane z ewidencji gruntów stanowią podstawę wymiaru podatków, a contrario należy przyjąć, że dane te stanowią podstawę do stosowania zwolnień od podatku, jeśli zwolnienie zależy od danych objętych ewidencją gruntów." (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2005 roku, sygn. akt FSK 912/04, LEX - nr 164493), "Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów." (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004 r., sygn. akt III SA 3016/03, LEX - nr 171496), "To podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez nią nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków" (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt III SA 2466/01, LEX - nr 77806). Mając powyższe na uwadze, trzeba podkreślić, że ze znajdującej się w aktach podatkowych ewidencji wynika, iż nabyta przez skarżących nieruchomość / k – 5 / została oznaczona symbolem Bi, co według przepisu § 68 ust.3 pkt.3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) oznacza inne tereny zabudowane. Zasadnie zatem organy podatkowe uznały, iż podlega ona opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Bez znaczenia z punktu widzenia istoty sprawy jest okoliczność, iż skarżący niezależnie od tego, że są przedsiębiorcami prowadzącymi działalność gospodarczą, są także rolnikami posiadającymi gospodarstwo rolne. Za nieporozumienie należy uznać, ich twierdzenie, iż tylko z tego ostatniego tytułu nabyta przez nich nieruchomość powinna być opodatkowana podatkiem rolnym. Odnosząc się do kwestii związanych z zarzutami naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, a w szczególności art. art. 122, 124 i 187§1 Ordynacji podatkowej, postawionych przez skarżących w kontekście twierdzeń o nie zbadaniu, że sporna nieruchomość stanowi teren zieleni urządzonej - parków i usług, dla którego dopuszcza się uzupełnienie istniejącego układu zieleni i nakazuje się utrzymanie powierzchni biologicznie czynnej na co najmniej 90% powierzchni, podkreślenia wymaga że nie są to okoliczności istotne z punktu widzenia opodatkowania spornej działki podatkiem od nieruchomości. W kwestii tej wypowiedział się zresztą organ I instancji, zaś zaakceptowanie tej oceny przez organ odwoławczy nie uchybia zasadzie wynikającej z przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej. Nie można się nadto zgodzić ze skarżącymi, że organ odwoławczy nie rozważył okoliczności, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 5 ust. 1 pb 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, budynki lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych podlegają opodatkowaniu preferencyjną stawką podatku od nieruchomości - niższą od stawki przewidzianej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o innym profilu oraz nie uwzględnił położenia działki w obrębie strefy ochrony konserwatorskiej "B", w sytuacji, gdy kwestie te nie były podniesione przez stronę w trakcie postępowania podatkowego. Z oczywistych też względów nie będzie się do nich odnosił również i Sąd. Ze względów przytoczonych wyżej skargę należało jako nieuzasadnioną oddalić na podstawie przepisu art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.