I SA/Lu 392/97

Ekwiwalent pieniężny za pranie i reperację odzieży wykonywanej przez pracowników we własnym zakresie powinien być ustalony w kwotach realnych uwzględniający nakład pracy na ten cel oraz aktualne koszty /energii, wody, środków piorących itp./. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem sporu w sprawie jest interpretacja art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /tj. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./, który stanowi między innymi, iż wolne od podatku dochodowego są ekwiwalenty za pranie i reperacje odzieży roboczej pracowników wykonywanej przez pracowników we własnym zakresie, ekwiwalenty za przedłużanie używalności odzieży roboczej. Powyższe świadczenia jak również i inne wynikające z cytowanego wyżej przepisu wynikają z przepisów najogólniej rzecz ujmując z przepisów prawa pracy i przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy. Oznacza to między innymi, iż pracodawca zobowiązany jest do zapewnienia pracownikom właściwej i bezpiecznej odzieży odpowiedniej do charakteru wykonywanej przez tych pracowników pracy. W sprawie niniejszej odzieżą ochronną były fartuchy pracowników apteki. Z doświadczenia życiowego znane są warunki pracy w aptekach, warunki te nie odbiegały od warunków pracy w innych placówkach tego typu. Warunki te są obiektem zainteresowania odpowiednich instytucji nadzorczych i niewątpliwie w przypadku stwierdzenia jakichkolwiek odstępstw, fakty powyższe byłyby sygnalizowane. Z akt sprawy nie wynikają takie okoliczności co oznacza, iż w aptece prowadzonej przez stronę warunki pracy nie odbiegały od normy, a zatem można przyjąć twierdzenie, iż stopień zużycia odzieży ochronnej oraz ewentualne ekwiwalenty za pranie i reperację odzieży wykonywanej przez pracowników we własnym zakresie winny być porównywalne. Organy podatkowe w trakcie postępowania dokonały szeregu czynności, które miały na celu ustalenie ww. kosztów stosując różne metody. Wyniki tych ustaleń w każdym przypadku odbiegały w sposób istotny od kosztów, jakie wykazywała strona. Powyższe okoliczności mogły zatem doprowadzić do wniosku organy podatkowe, iż faktycznie znaczna część wypłaconego pracownikom ekwiwalentu za pranie i reperację ich odzieży ochronnej stanowi wynagrodzenie za pracę. Swój pogląd organy podatkowe w sposób logiczny i zgodny z art. 80 Kpa uzasadniły przyjmując trafnie, iż ekwiwalent pieniężny z tego tytułu powinien być ustalony w kwotach realnych uwzględniający nakład pracy na ten cel oraz aktualne koszty /energii, wody, środków piorących itp./. Z tych też przyczyn okoliczności podawane przez stronę jak również podana kalkulacja tych kosztów odbiega od realiów okresu będącego przedmiotem rozstrzygnięcia i dlatego też organ podatkowy działając w granicach swobodnej oceny dowodów zasadnie tych okoliczności nie podzielił. Z tych też względów zarzuty skargi są niezasadne i dlatego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ skargę należało oddalić.