I SA/Lu 401/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 20 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J. G. w piśmie procesowym z dnia 6 lipca 2011 r. uzupełniając braki formalne skargi wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, jak również o rozpatrzenie jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartego w skardze. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony. Natomiast w piśmie procesowym z dnia 6 lipca 2011 r. skarżący oba wnioski ( o przyznanie prawa pomocy i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji) uzasadnił swoją trudną sytuacją materialną. Wyjaśnił, że wskutek upadłości spółki z o.o. A. , za zaległości której ma odpowiadać stracił pracę i praktycznie nie ma żadnych możliwości zarobkowania. Wyjaśnił, że od roku 2005 posiada status osoby bezrobotnej i praktycznie nie osiąga żadnych dochodów poza niewielkimi dochodami z dorywczej sezonowej pracy (w 2010 r. wyniosły one około [...], a w bieżącym roku około[...]. Podał również, że jest osobą samotną, nie posiada osób pozostającym z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, nie posiada również żadnego majątku nieruchomego i ruchomego, nie posiada praktycznie żadnych środków do życia. Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2011 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obliguje Wojewódzki Sąd Administracyjny do rozpatrzenia tego wniosku i wydania w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a. Na etapie postępowania sądowego art. 61 § 3 p.p.s.a. pozwala na wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego wyłącznie w sytuacji, gdy zaistnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskującym, który w uzasadnieniu swojego wniosku powinien odnieść się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie przez stronę we wniosku jednej z dwóch alternatywnych przesłanek tj. możliwości zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pamiętać przy tym należy, że w analizowanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne, a rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji. W ocenie Sądu trudna sytuacja finansowa strony, nie może sama w sobie świadczyć o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie można bowiem przesłanek do przyznania prawa pomocy, o których mowa w art. 246 p.p.s.a., utożsamiać z przesłankami na podstawie, których sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Są to dwa odrębne postępowania, w których Sąd rozstrzyga na podstawie innych przesłanek W przypadku prawa pomocy sąd wydaje pozytywne rozstrzygnięcie dla strony skarżącej, gdy znajduje się ona w takiej sytuacji finansowej, że w razie braku zwolnienia od kosztów sądowych nie mogłaby skorzystać z konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu (dlatego podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy musi wykazać, że nie ma środków na poniesienie kosztów postępowania). Natomiast w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ubiegający się o takie wstrzymanie powinien uzasadnić, dlaczego uważa, że wykonanie zaskarżonego aktu narazi go na znaczną szkodę lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał zaistnienia w sprawie przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie bez znaczenia również pozostaje fakt, że mechanizmy zawarte w przepisach egzekucyjnych (jeżeli do tego postępowania dojdzie) zapewniają dłużnikowi minimum egzystencji, a skutki decyzji dotyczących określonej sumy pieniężnej, są z natury rzeczy odwracalne (zob. postanowienie NSA z 10.12.2010 r., II FZ 606/10, LEX nr 742665). W tych okolicznościach działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.