I SA/Lu 401/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej - w zakresie wniosku pełnomocnika strony skarżącej o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia: - przyznać radcy prawnemu A.S. – M. kwotę [...] tytułem wynagrodzenia za czynności podjęte w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, którą to kwotę wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie); W przedmiotowej sprawie skarżący jest reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu – radcę prawnego A. S. – M., która w dniu 22 listopada 2011 r. złożyła wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 150% stawki minimalnej zwiększonej o podatek VAT. Pełnomocnik złożyła oświadczenie, że wynagrodzenie nie zostało opłacone w całości, ani w części. Wyrokiem z dnia 25 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o jej niewykonalności w całości. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – ppsa) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do unormowania § 15 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm. - zwane dalej "rozporządzeniem") - koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. W przedmiotowej sprawie stawka minimalna, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c wynosi 240 zł, a zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Biorąc pod uwagę charakter sprawy, a także wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, czynności rzeczywiście dokonane przez radcę prawnego w imieniu strony w toku niniejszego postępowania, zgodnie z ust. 1 § 2 rozporządzenia, Sąd uznał, iż należna pełnomocnikowi kwota wynagrodzenia nie powinna przekraczać 100 % stawki minimalnej, tj 240 zł powiększonej o podatek VAT. Wobec powyższego działając na podstawie art. 250 ppsa w związku z § 15 ust. 1 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, a także § 2 ust. 3 rozporządzenia w związku z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr. 54, poz. 535 ze zm.) - orzeczono jak w sentencji .