I SA/Lu 401/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. S. – M. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej p o s t a n a w i a przyznać i wypłacić z funduszy Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie radcy prawnemu A. S. – M., wykonującej zawód w Kancelarii Radcy Prawnego w L., przy ul. G. 18/32, kwotę 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy), obejmującą podatek od towarów i usług w wysokości 41,40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy), tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2011 r. ustanowiono dla skarżącego radcę prawnego, którego Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w L. wyznaczyła w osobie A. S. – M. Wyrokiem z dnia 25 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzje i orzekł o jej niewykonalności. Od powyższego wyroku (w części dotyczącej jego uzasadnienia) wyznaczony radca prawny sporządził skargę kasacyjną. W jej treści sformułował także żądanie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości 150% stawki minimalnej podwyższonej o stawkę podatku VAT, oświadczając jednocześnie, iż koszty te ani w całości ani też w części nie zostały zapłacone radcy prawnemu przez skarżącego. Wyrokiem z dnia 19 marca 2014 r. sygn. akt II FSK 828/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjna strony, bez orzekania o wynagrodzeniu dla ustanowionego z urzędu radcy prawnego. Pismem z dnia 6 czerwca 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej ponownie wniósł o przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości 150% stawki minimalnej podwyższonej o stawkę podatku VAT, oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone przez skarżącego w całości ani też w jakiejkolwiek części. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 490). Do czynności, za które radca prawny ma prawo otrzymać wynagrodzenie należy sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Stosownie bowiem do przepisu § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b wspomnianego rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej radca prawny powinien otrzymać 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego przepisu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stosownie zaś do ust. 2 pkt 1 lit. c tego paragrafu w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, ani skarga na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego, stawka minimalna wynosi 240 zł. Tym samym stawka za sporządzenie i wniesienia skargi kasacyjnej winna wynosić 120 zł (50 % stawki minimalnej). Niemniej jednak referendarz sądowy biorąc pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy za usprawiedliwione uznał przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia w stawce maksymalnej zgodnie z § 15 pkt 1 ww. rozporządzenia. Zważyć bowiem należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny jakkolwiek oddalając skargę kasacyjną strony podzielił wywody jej autora co do zasadności poczynionych przez Sąd pierwszej instancji analiz i ocen w zakresie przesłanek odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, uznając jej jednak za przedwczesne. Tym samym zaangażowanie się pełnomocnika strony w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy w szczególności co do ustalenia zakresu związania organów podatkowych oceną prawną Sądu i kierunków ponownego postępowania podatkowego uznać należało za znaczne. W efekcie wysokość wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej dla radcy prawnego, który prowadził sprawę w pierwszej instancji ustalona w oparciu o przepis § 14 ust. 2 pkt. 2 lit. b) i przepis § 15 pkt 1 powołanego rozporządzenia zamknąć się musi kwotą 180 zł. Na mocy § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustaloną opłatę podwyższono o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (przy uwzględnieniu, iż zastosowanie ma stawka 23 % tego podatku). Wynagrodzenie to powinno zatem wynosić 221,40 zł (180 zł x 23 % = 41,40 zł; 180 zł + 41,40 zł = 221,40 zł). Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.