I SA/Lu 407/10

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2009r. postanawia: I. Przyznać L. B. prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych. II. Odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. W dniu 31 maja 2010r. skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Ponadto skarżący przedłożył dodatkowe dokumenty dotyczące jego sytuacji materialnej, rodzinnej i zdrowotnej. W urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wykazał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i dwojgiem dzieci. Skarżący w piśmie z 25 czerwca 2010r. (k-116a.s.) wyjaśnił, że zamieszkujący z nim pełnoletni syn nie pracuje, gdyż kontynuuje naukę (jest uczniem [...]). Odnośnie stanu majątkowego skarżący wykazał, że jest właścicielem domku o pow. [...] m2, mieszkania o pow. [...] m2 oraz dwóch działek o pow. [...] ha i [...] ha. Jako źródła utrzymania rodziny wskazał swoje świadczenie rentowe w kwocie [...] zł brutto i [...] zł netto (wg. decyzji ZUS z [...] /k-85 a.s./) oraz wynagrodzenie za pracę żony w wysokości [...] zł brutto i [...] zł netto (wg. zaświadczenia zakładu pracy z [...] /k-118 a.s./). Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Na wstępie podnieść należy, że zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana w dwóch aspektach, z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony z uwzględnieniem jej możliwości finansowych. Do kosztów sądowych na obecnym etapie postępowania należy wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł, obliczany w oparciu o § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Pozostałe ewentualne koszty sądowe, które mogą wystąpić tj. opłata kancelaryjna za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, opłata sądowa od zażalenia, wpis od potencjalnej skargi kasacyjnej, nie przekroczą każdorazowo kwoty 100 zł (§ 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych /Dz.U. Nr 221, poz. 2192/; § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Natomiast stawka minimalna wynagrodzenia adwokata ustanowionego w sprawie niniejszej dla reprezentowania strony wynosi 60 zł netto (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm./ i 73,20 zł brutto (§ 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w związku z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług /Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm./). Mając na uwadze przedstawioną w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz przesłanych dokumentach, sytuację materialną i rodzinną skarżącego oraz wykazane koszty postępowania stwierdzić, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania tj. jednocześnie kosztów sądowych i kosztów wynagrodzenia adwokata. Skarżący spełnia zatem przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Ponieważ koszty sądowe w niniejszej sprawie są wyższe od kosztów wynagrodzenia adwokata, uwzględniono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych, Ze względu na powyższe oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w pkt I postanowienia. Jednocześnie brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy w całkowitym zakresie, skarżący bowiem nie wykazał, że nie jest w stanie uiścić jakichkolwiek kosztów postępowania. Podnieść w tym miejscu należy, że prawo pomocy w całkowitym zakresie jest przyznawane osobom, które ze względu na sytuację życiową (brak majątku, brak stałych dochodów lub bardzo niskie dochody), mimo największych starań, nie są w stanie wygospodarować środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. W oparciu o informacje zawarte w urzędowym formularzu oraz przedstawionych przez skarżącego dokumentach, stwierdzić należy, że sytuacja materialna skarżącego i jego rodziny nie należy do szczególnie trudnych. Rodzina skarżącego ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, skarżący oraz jego żona uzyskują stały dochód. Łączne dochody rodziny wynoszą [...] zł brutto i [...] zł netto miesięcznie, co w przeliczeniu na osobę w rodzinie skarżącego wynosi – [...] zł brutto ([...] zł netto). Ponadto skarżący jest właścicielem majątku nieruchomego – mieszkania, domu oraz dwóch działek położonych w atrakcyjnej pod względem turystycznym miejscowości. Reasumując, skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie uiścić jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia należnego adwokatowi za prowadzenie sprawy. Brak jest zatem podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z tych względów oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w pkt II postanowienia.