I SA/Lu 412/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) Sędziowie WSA Andrzej Niezgoda Asesor sądowy Jakub Polanowski Protokolant Starszy inspektor sądowy Marta Ścibor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2024 r. nr SKO.41/1234/P/2024 w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2023 r. I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi G. S. kwotę 1.107 (tysiąc sto siedem złotych w tym VAT) tytułem wynagrodzenia za czynności podjęte w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia 23 kwietnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania M. P. (strona, podatnik, skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta Lublin z dnia 17 stycznia 2024 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2023 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją wydaną przez Prezydenta Miasta Lublin określono skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2023 r. w kwocie 2.064 zł. Ustalono, iż w roku podatkowym M. P. był właścicielem autobusu M. nr rej. [...]. Pojazd był zarejestrowany na E. P., jednak przyznano jego własność podatnikowi postanowieniem Sądu Rejonowego w L. z dnia 30 sierpnia 1993 r. o podziale majątku wspólnego, sygn. akt II Ns 1109/93. Organ pierwszej instancji wskazał, że obowiązek podatkowy wygasa m.in. w sytuacji wyrejestrowania pojazdu, co w sprawie nie miało miejsca. Podatek został określony od autobusu o liczbie miejsc do siedzenia, poza miejscem kierowcy, równej lub wyższej niż 22, niespełniającego normy co najmniej EURO 4, niepodsiadającego instalacji gazowej i niezasilanego energią elektryczną. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że opodatkowany autobus nie istnieje od 2002 r. (nikt nie potwierdza jego istnienia, w tym stacje diagnostyczne dokonujące przeglądów technicznych), a organ podatkowy faktu tego nie zbadał. Nigdy nie przejął przedmiotowego pojazdu, a w 2005 r. wystąpił o jego wyrejestrowanie. W rozpoznaniu odwołania organ wskazał, że M. P. pozostawał właścicielem środka transportowego w postaci autobusu [...] nr rej. [...] posiadającego ponad 22 miejsca do siedzenia poza miejscem kierowcy, wyprodukowanego w 1973 r. Powyższe wynika z karty informacyjnej pojazdu oraz prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego [...] o podziale majątku wspólnego E. P. i M. P., [...] mocą którego powyższy pojazd przyznano M. P.. W dniu 5 maja 2009 r. podatnik wniósł o wyrejestrowanie autobusu, jednak - wskutek nieusunięcia braków - wniosek został pozostawiony bez rozpoznania. W ocenie organu odwoławczego, M. P. - pomimo przedstawiania szeregu argumentów - pozostaje podatnikiem podatku od środków transportowych, bowiem przede wszystkim nie dokonał on wyrejestrowania autobusu, co niweczyłoby obowiązek podatkowy, ani nie wykazał zmiany jego właściciela, co powodowałoby przejście obowiązku podatkowego na inny podmiot. Na wygaśnięcie obowiązku podatkowego nie ma wpływu zniszczenie pojazdu, jego utylizacja czy też kradzież. Podatnicy, choć w praktyce mogą faktycznie pojazdu nie używać, to z prawnego punktu widzenia zobowiązani są do składania deklaracji na podatek od środków transportowych i jego opłacania. Oznacza to, że dopóki właściciel pojazdu nie złoży wniosku o jego wyrejestrowanie, czego konsekwencją będzie wydanie decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu, dopóty będzie na nim ciążył obowiązek podatkowy. Dopiero wydanie decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu będzie skutkowało z końcem miesiąca, w którym dokonano wyrejestrowania, wygaśnięciem obowiązku podatkowego. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Prezydent Miasta Lublin dokonał prawidłowego określenia podatku od środków transportowych w kwocie 2.064 zł przy uwzględnieniu liczby miejsc do siedzenia w autobusie, normy emisji spalin, rodzaju wykorzystywanej energii do jego napędzania oraz w oparciu o stawkę wprowadzoną § 1 pkt 10 lit c) uchwały nr 1010/XXX1I/2021 Rady Miasta Lublin z dnia 21 października 2021 r. w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od środków transportowych na 2022 rok (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z 2021 r., poz. 4395). M. P. złożył skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej niezgodność z prawem , a w szczególności: 1. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez wydanie decyzji opartej na błędnie ustalonym stanie faktycznym przez przyjęcie, że jest właścicielem autobusu nr rej. [...] marki M. zarejestrowanego na E. P. pomimo, że w 1999 r. wyzbył się prawa własności tego pojazdu zgodnie z art. 180 k.c. przez jego porzucenie; 2. naruszenie zasady praworządności określonej w art. 6 i 7 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP przez brak właściwego działania polegającego na wnikliwym ustaleniu obowiązującej w tej sprawie normy prawnej dotyczącej prawa własności i wyzbycia się prawa własności przez porzucenie rzeczy ruchomej przez M. P., braku podstawowych pojęć prawnych dotyczących prawa własności, w tym animus - świadomości bycia właścicielem, corpus - braku posiadania rzeczy i dokumentów pojazdu, których pomimo postanowienia Sądu E. P. nie wydała M. P. ani Wydziałowi Komunikacji Urzędu Miasta Lublin, pomimo zastrzeżenia w tej kwestii przed Sądem, że dokona przerejestrowania pojazdu w Wydziale Komunikacji Urzędu Miasta Lublin; 3. naruszenie zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a. przez zaniedbanie obowiązku wszechstronnego zbadania sprawy zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz brak podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do ustalenia co stało się z pojazdem od jego porzucenia przez M. P. w 1999 r., gdy tymczasem pozostałość złomowa po okradzionym z silnika i kół pojeździe nie istnieje; 4. obrazę uwzględniania z urzędu słusznego interesu obywatela (art. 7 k.p.a.) przez narzucanie przemocą własności pozostałości złomowej po autobusie , który był własnością E. P., a po krzywdzącym orzeczeniu, skutecznie został przez niego porzucony w 1999 r., a tym samym nastąpiło wyzbycie się przez skarżącego prawa własności i obowiązku ponoszenia opłat oraz podatków związanych z tym pojazdem; 5. pominięcie przepisów prawa cywilnego materialnego w zakresie pojęcia prawa własności (art. 140 k.c.), wyzbycia się prawa własności rzeczy ruchomej przez jej porzucenie (art. 180 k.c.); 6. obrazę art. 77 § 1 k.p.a. przez pominięcie obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia materiału dowodowego i dokonanie oceny całkowicie dowolnej bez ustosunkowania się do zarzutów M. P. oraz obrazę art. 80 k.p.a. przez brak ustosunkowania się do konkretnych okoliczności np. faktu, że M. P. składając na żądanie urzędników w 2009 r. wniosek o wyrejestrowanie porzuconego, zdewastowanego i okradzionego pojazdu zgłosił, że wszystkie dokumenty pojazdu znajdują się u właścicielki E. P. i od niej Urząd musi je odebrać aby wyrejestrowanie było skuteczne. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, albo o stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że jest gnębiony nakładaniem opłat naliczanych od 51-letniego pojazdu, który nie istnieje, nie został też przerejestrowany po orzeczeniu w sprawie podziału majątku. W 1999 r. porzucił ten pojazd, co w oczywisty sposób powinno zwolnić go z obowiązków podatkowych. Samochód bez silnika i kół, popadł w dewastację i ruinę, rozpadł się i przestał istnieć. Te bezsporne fakty są jednak dla organu nieistotne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, popierając stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Spór w sprawie dotyczył zagadnienia czy wymieniony w decyzji pojazd - autobus, którego M. P. jest jedynym właścicielem (i był nim w 2023 r.), podlega opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, zaś obowiązek podatkowy w tym zakresie obciąża skarżącego. Należy przypomnieć, że w myśl art. 8 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają: 1) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton; 2) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton; 3) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton; 4) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton; 5) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego; 6) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego; 7) autobusy. Zgodnie z art. 9 u.p.o.l., obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany, oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu (art. 9 ust. 1). Jeżeli środek transportowy stanowi współwłasność dwóch lub więcej osób fizycznych lub prawnych, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (art. 9 ust. 2). W przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności (art. 9 ust. 3). Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty (art. 9 ust. 4). Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje także od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został dopuszczony ponownie do ruchu po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu (art. 9 ust. 4a). Zarejestrowanie środka transportowego oznacza jego rejestrację, z wyjątkiem rejestracji czasowej, w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym (art. 9 ust. 4b). Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono (art. 9 ust. 5). Podmioty, o których mowa w ust. 1, są obowiązane: 1) składać, w terminie do dnia 15 lutego właściwemu organowi podatkowemu, deklaracje na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku; 2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia okoliczności mających wpływ na powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego, lub zmianę miejsca zamieszkania, lub siedziby - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych okoliczności; 3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od środków transportowych - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy (art. 9 ust. 6). Z kolei według art. 11 u.p.o.l., podatek od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, jest płatny w dwóch ratach proporcjonalnie do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 lutego i do dnia 15 września każdego roku (art. 11 ust. 1). Jeżeli obowiązek podatkowy powstał: 1) po dniu 1 lutego, a przed dniem 1 września danego roku, podatek za ten rok płatny jest w dwóch ratach proporcjonalnie do czasu trwania obowiązku podatkowego w terminie: a) w ciągu 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego - I rata, b) do dnia 15 września danego roku - II rata; 2) od dnia 1 września danego roku, podatek jest płatny jednorazowo w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego (art. 11 ust. 2). Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek (art. 11 ust. 3). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się jednolicie, że okolicznościami, z którymi ustawodawca wiąże powstanie obowiązku podatkowego od środków transportowych jest rejestracja oraz nabycie zarejestrowanego środka transportowego. Z żadnego fragmentu zacytowanych wyżej przepisów nie wynika, że konieczność opłacania podatku od środków transportowych uzależniona jest od użytkowania pojazdu czy też jego fizycznego posiadania. Wobec tego takie okoliczności, jak niewykorzystywanie pojazdu, brak badań technicznych, zły stan techniczny pojazdu, jego fizyczna likwidacja, czy brak możliwości korzystania z niego nie oznaczają, że doszło do wygaśnięcia obowiązku podatkowego. Do tego niezbędne jest bowiem wyrejestrowanie pojazdu lub wydanie decyzji organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Dopóki dany pojazd jest zarejestrowany, na jego właścicielu ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, stosownie do art. 9 ust. 1 u.p.o.l., nawet jeśli z pojazdu tego faktycznie nie korzysta. Obowiązek zapłaty podatku od środków transportowych nie jest bowiem uzależniony od faktycznego korzystania z pojazdu czy od poruszania się nim po drogach (por. przykładowo sprawy sygn.: II FSK 2812/18, II FSK 1053/18, II FSK 1054/18 czy II FSK 690/15 oraz III FSK 1964/21). Jak zasadnie oceniły organy podatkowe, skarżący nie przedstawił żadnych argumentów nawiązujących do przepisów prawa, które mogłyby uzasadniać przyjęcie, że wskazany pojazd nie podlega opodatkowaniu lub też z opodatkowania tego zwolniony jest skarżący. W istocie podatnik u podstaw prezentowanego stanowiska pomija obowiązujący stan prawny w zakresie przesłanek powodujących powstanie obowiązku zapłaty podatku od środków transportowych, na co wskazuje już kolejne orzeczenie sądowe w tym przedmiocie (za 2018 r. - wyrok tut. Sądu w sprawie sygn. akt I SA/Lu 407/19, od którego wyrokiem NSA z dnia 24 kwietnia 2023 r. sygn. akt III FSK 1964/21 oddalono skargę kasacyjną). Jak podkreślano we wskazanych orzeczeniach, nie ma prawnego znaczenia - z punktu widzenia przesłanek powstania obowiązku podatkowego i opodatkowania podatkiem od środków transportowych - jaki jest stan techniczny autobusu, gdzie się on fizycznie znajduje, czy podatnik chce i może z niego korzystać. Ważne i rozstrzygające jest natomiast to, że podatnik w wyniku podziału majątku wspólnego w 2023 r. był jedynym właścicielem autobusu, pojazd ten w rozpatrywanym roku podatkowym nie został wyrejestrowany ani nie był czasowo (formalnie) wycofany z ruchu. Na tę okoliczność skarżący nie przedstawił dowodów, zaś z informacji urzędowych (sprawy tut. Sądu sygn. akt I SA/Lu 407/19 i sygn. III SA/Lu 543/15, które wskazują na odmowę wyrejestrowania pojazdu, z uwagi na brak zaświadczenia o przekazaniu pojazdu czy niekompletnego pojazdu przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu lub punkt zbierania pojazdów przy jednoczesnym ustaleniu, że podatnik posiada nadwozie pojazdu z podzespołami zawieszenia układu jezdnego, układu kierowniczego i hamowania) wynika, że pojazd był zarejestrowany w 2023 r., a podatnik nie udokumentował trwałej i zupełnej utraty jego posiadania bądź zmian w prawie własności. Podatnik nie wykazał też okoliczności świadczących o usunięciu pojazdu z drogi i w rezultacie o przepadku w trybie art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (obecnie Dz.U.2023.1047 ze zm.). W tym stanie sprawy uwzględnienie skargi podatnika oznaczałoby nieuzasadnione odstąpienie od opodatkowania podatkiem od środków transportowych z naruszeniem nie tylko ustawowych, ale również konstytucyjnych zasad obowiązującego porządku prawnego. W następstwie organ trafnie przyjął, że autobus o parametrach opisanych w karcie pojazdu (nie kwestionowanych w toku postępowania) jest przedmiotem opodatkowania podatkiem od środków transportowych (art. 8 pkt 7 u.p.o.l.). Podatnikiem jest zaś właściciel tego pojazdu (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.). W konsekwencji w 2023 r. na skarżącym, którego prawo własności niezaprzeczalnie wynika z prawomocnego orzeczenia sądowego w sprawie podziału majątku wspólnego, spoczął obowiązek podatkowy w tym podatku (art. 9 ust. 4a u.p.o.l.). Deklarowane porzucenie przez skarżącego pojazdu (z zamiarem wyzbycia się prawa własności) nie odnosi konsekwencji w prawie podatkowym. Nie polega to przy tym na nieznajomości normy art. 180 k.c., czy braku respektowania wynikających z tego przepisu reguł, ale zastosowaniu przepisów innego systemu prawnego, jakim jest prawo podatkowe. Przepisy obu systemów nie zawsze pozostają ze sobą zgodne, szczególnie w zakresie skutków określonych zdarzeń, ale wynika to z odmiennej roli tych regulacji. Przepisy podatkowe mają za zadanie przede wszystkim ochronę interesu Państwa (samorządu), co wyraża się również w kontestowanych przez skarżącego przepisach u.p.o.l. Nie sposób też podzielić zaprezentowanego na rozprawie stanowiska pełnomocnika skarżącego, że od 1993 r., tj. od daty, w której wydana została opinia techniczna stwierdzająca, że autobus nie nadaje się do eksploatacji, a jego silnik został wymontowany i zdeponowany we wskazanym podmiocie, pojazd ten nie spełnia kryteriów pojazdu silnikowego, a tym samym i pojazdu samochodowego, w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Wymontowanie z pojazdu silnikowego jego części napędowej (silnika), podobnie jak np. odkręcenie kół nie powoduje, że przestaje on spełniać te kryteria. Jego konstrukcja techniczna determinuje bowiem ocenę jego przeznaczenia, niezależnie od tego, czy na skutek ingerencji został on pozbawiony części przynależnych do niego podzwspołów. Skarżący podniósł, że z uwagi na nieprzerejestrowanie pojazdu przez jego małżonkę po podziale majątku wspólnego, w 1999 r. porzucił ten pojazd. Zgodnie z art. 180 k.c. właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej przez to, że w tym zamiarze rzecz porzuci. Porzucenie rzeczy ruchomej powoduje utratę własności i przekwalifikowanie rzeczy porzuconej do kategorii rzeczy niczyich (por. Kodeks cywilny. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz E. Gniewek). Wyzbywając się pojazdu, skarżący uznał, że nie może być traktowany nadal jako podatnik. Tym bardziej, że pojazd ten nie istnieje fizycznie, uległ rozkradzeniu i zezłomowaniu. Jednak, co stanowczo podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie podatnika sygn. akt III FSK 1964/21, przesłanką wygaśnięcia obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych, zgodnie z art. 9 ust. 3 u.p.o.l., może być zbycie pojazdu – przeniesienie prawa własności – a więc sytuacja, w której pojazd zmienia właściciela, a nie staje się rzeczą niczyją (w myśl powoływanego przepisu kodeksu cywilnego). W niniejszej sprawie stanowisko skarżącego nie jest jednoznaczne (raz twierdzi on, że pojazdu nigdy nie objął w posiadanie, raz że nie korzystał z niego, bo nie przeszedł on remontu, raz że go porzucił, a raz, że rozkradziono jego części, by następnie przedstawiać fakturę VAT na sprzedaż złomu stalowego – ściśle nie opisaną przedmiotowo - i twierdzić, że go w ten sposób zutylizował). Należy podkreślić, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie mogą być rozpoznane merytorycznie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana w procedurze podatkowej, do której Kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania. Sąd ocenił jednak te zarzuty przez pryzmat przepisów Ordynacji podatkowej, w tym stanowiących odpowiednik przywołanych w skardze przepisów k.p.a. - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.. Uznał, że organy prawidłowo ustaliły niezbędne w sprawie fakty, które poddały właściwej ocenie prawnej, z uwzględnieniem cytowanych powyżej przepisów ustawy podatkowej. Wbrew stanowisku skarżącego, organy odniosły się do każdego z jego twierdzeń, uwzględniając także zagadnienia związane z prawem własności pojazdu. Wyjaśnić należy, że wbrew stanowisku skarżącego, stan faktyczny sprawy, który pozostaje istotny dla rozstrzygnięcia, jest w istocie niesporny. Różnice pomiędzy stroną i organem dotyczą natomiast oceny prawnopodatkowej tego stanu faktycznego, co szczegółowo omówiono powyżej, wskazując na prawidłowość stanowiska organu w tym zakresie. Organy oceniły, że porzucenie pojazdu, które deklaruje skarżący, nie daje podstawy do odstąpienia od opodatkowania, podobnie jak obiektywnie znaczny wiek pojazdu i deklarowany zły stan techniczny lub nawet jego zezłomowanie. Z kolei brak porozumienia małżonków i ich współdziałania w wyrejestrowaniu pojazdu nie może przekładać się na prawnopodatkową ocenę sprawy. Z tych względów (nie znajdując również podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji) na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz §23 ust. 1 pkt 1 lit a w zw z §8 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2024 r., poz. 763). Ustalona kwota wynagrodzenia obejmuje podatek od towarów i usług w stawce 23%.