I SA/Lu 437/04
PostanowienieWSA w Lublinie2004-11-30
Skład orzekający: Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy sąd administracyjny powinien umorzyć postępowanie w sprawie skargi na wynik kontroli skarbowej, jeśli organ kontroli skarbowej uwzględnił w całości żądanie skarżącego w trybie art. 54 § 3 PPSA?Ratio decidendi
Sąd administracyjny umorzył postępowanie w sprawie skargi na wynik kontroli skarbowej, ponieważ organ kontroli skarbowej, działając na podstawie art. 54 § 3 PPSA, uwzględnił w całości żądanie skarżącego. W takiej sytuacji postępowanie sądowe staje się bezprzedmiotowe. Sąd zasądził również od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, zgodnie z art. 201 § 1 PPSA.Stan faktyczny
Skarżące A. wniosło skargę na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, kwestionując zalecenie dostosowania wysokości nagród jubileuszowych do stawek określonych w rozporządzeniu Ministra Kultury i Sztuki. Skarżące argumentowało, że jego regulamin wynagradzania jest korzystniejszy i został wprowadzony zgodnie z prawem. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, w odpowiedzi na skargę, uwzględnił ją w całości, uchylając zaskarżony wynik kontroli w kwestionowanym zakresie.Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie w sprawie i zasądzono od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej na rzecz A. kwotę tytułem zwrotu kosztów postępowania.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 25 czerwca 2004 Znak: [...] w przedmiocie kontroli celowości i zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi za 2002 r. p o s t a n a w i a I. Umorzyć postępowanie w sprawie; II. Zasądzić od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej na rzecz A. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W skardze z dnia 1 września 2004r. na wynik kontroli z dnia [...] wydany na podstawie art. 24 ust. 2 pkt. 2, art. 27 ust. 1 i 2 oraz art. 28 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (t. jedn. z 1999r. Dz. U. nr 54, poz. 572 ze zm.) przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w zakresie celowości i zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi za 2002r., w którym zalecono kontrolowanemu –A. – dostosowanie wysokości przysługujących pracownikom A. nagród jubileuszowych do stawek określonych w rozporządzeniu Ministra Kultury i Sztuki z dnia 23 kwietnia 1999r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników zatrudnionych w instytucjach kultury prowadzących w szczególności działalność w zakresie upowszechniania kultury ( dz. U. Nr 45, poz. 446 ze zm.) – skarżące A. wnosiło o uznanie powyższego zalecenia za niezgodne z prawem.
W uzasadnieniu skargi skarżące A. podnosiło, iż w skarżonym wyniku kontroli korzystniejsze uregulowania płacowe pracowników zostały niesłusznie potraktowane jako uchybienie wymagające niezwłocznego usunięcia. Regulamin wynagradzania pracowników został wprowadzony w dniu 15 maja 2000r., gdy funkcjonowało rozporządzenie Ministra Kultury i Sztuki z dnia 23 kwietnia 1999r., które nie mogło być podstawą uregulowań płacowych, bowiem adresowane było do instytucji kultury działających na innych zasadach gospodarki finansowej niż A. Obowiązujące zaś od 17 czerwca 2000r. rozporządzenie nie mogło mieć zastosowania, gdyż wówczas były już ukształtowane zasady wynagradzania pracowników poprzez wprowadzenie regulaminu, do którego uregulowań nie wniósł zastrzeżeń Urząd Marszałkowski. Regulamin, mający charakter aktu wewnętrznego, z mocy art. 9 Kodeksu pracy ma charakter normy powszechnie obowiązującej i może bezpośrednio kształtować prawa i obowiązki pracowników i pracodawców. Zmiana regulaminu spowodowałaby konieczność wypowiedzenia im warunków pracy. Stawki ustalone rozporządzeniem mają charakter pomocniczy jako minimalne zasady płacowe. Należało też wziąć pod uwagę orzeczenie SN z dnia 27.02.2003r. OSNP 2003/14/7, z którego wynika, że akt hierarchicznie niższy lecz korzystniejszy dla pracownika ma w prawie pracy pierwszeństwo zastosowania przed aktem hierarchicznie wyższym.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wnosił o umorzenie postępowania i wzajemne zniesienie kosztów postępowania sądowego.
Wskazał, iż w oparciu o art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – uwzględniając w całości skargę A. na wskazany wynik kontroli skarbowej -uchylił go w zaskarżonym zakresie, co czyni postępowanie bezprzedmiotowym.
A. w odpowiedzi na doręczony odpis odpowiedzi na skargę wnosiło o zasądzenie kosztów postępowania stosownie do art. 201§ 1 powołanej ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Treścią żądania zawartego w skardze było uchylenie wyniku kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w zakresie wskazanym w skardze.
Z akt wynika, iż wynikiem kontroli z dnia 21 września 2004r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, działając w trybie art. 54 § 3 powołanej ustawy, uchylił wynik kontroli z dnia [...] w części dotyczącej zobowiązania A. do dostosowania wysokości przysługujących pracownikom nagród jubileuszowych do stawek określonych w rozporządzeniu Ministra Kultury i Sztuki z dnia 23.04.1999r. (Dz. U. Nr 45, poz.446 ze zm.).
Wynik kontroli z dnia [...] uwzględnia więc w całości żądanie skarżącego zawarte w skardze.
W tej sytuacji postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, co na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3 powołanej ustawy dawało podstawę do orzeczenia jak w pkt. I sentencji postanowienia.
Zgodnie z art. 201§ 1 powołanej ustawy, zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3.
Dyspozycja powołanego wyżej przepisu art. 201§ 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dawała zatem podstawę do zasądzenia od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, co mając na uwadze należało orzec jak w pkt. II sentencji.
Na marginesie tylko wskazać należy, iż przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują "wzajemnego zniesienia kosztów między stronami", jak to ma miejsce w art. 100 zdanie pierwsze k.p.c., a zatem wniosek organu zawarty w odpowiedzi na skargę w ogóle nie znajdował normatywnej podstawy w omawianej ustawie.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 21.07.2026. · Źródło