I SA/Lu 445/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Woźny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2023 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 20 czerwca 2022 r. nr 308000-COP.4102.3.2022.22 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 20 stycznia 2022 r. nr 308000-CKK-1.4102.2.2021; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza od Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego na rzecz M. J. kwotę 1.097 zł (słownie: tysiąc dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 22 czerwca 2022 r. Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego, dalej: "Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego", "organ", działający jako organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania M. J., dalej: "strona", "skarżący", od decyzji z dnia 20 stycznia 2022 r. wydanej przez ten organ działający jako organ pierwszej instancji, określającej stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. w kwocie 750.587 zł, utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji. Utrzymując w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego nie podzielił sformułowanych w odwołaniu zarzutów dotyczących przedawnienia zobowiązania podatkowego, naruszenia przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych przez przyjęcie, że w sierpniu 2015 r. U. spółka jawna zbyła prawa do logotypów na rzecz B. J. i przez wyzucie go z praw autorskich do logotypów, a także zarzutów naruszenia przepisów postępowania przez błędną i dowolną ocenę materiału dowodowego oraz zaniechanie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego organ podał, że decyzja w pierwszej instancji została wydana 20 stycznia 2022 r., tj. po upływie pięcioletniego terminu przedawnienia. Zgodnie jednak z treścią art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, dalej: "ustawa o COVID", w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu. Dalej organ wskazał, że na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz.U. poz. 433 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. poz. 491 ze zm.) stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał w Polsce od dnia 14 marca 2020 r., zaś stan epidemii od dnia 20 marca 2020 r. Na art. 46 mocy ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenieniem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875) art. 15zzr ustawy o COVID został uchylony z dniem 16 maja 2020 r. Z art. 68 ust. 2 w związku z art. 46 ustawy zmieniającej wynika, że terminy, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15 zzr ust. 1 ustawy zmienianej, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy. Ustawa zmieniająca weszła w życie 16 maja 2020 r., 7 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy upłynęło w dniu 23 maja 2020 r. Odwołując się do tych przepisów organ przyjął, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego strony został zawieszony na 71 dni, tj. od dnia 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. włącznie. Z tego wynika, że zobowiązanie strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. przedawniałoby się z dniem 11 marca 2022 r. Jednakże Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w L. postanowieniem z dnia 18 lutego 2022 r. nadał decyzji wydanej w pierwszej instancji rygor natychmiastowej wykonalności, zaś 18 lutego wystawił tytuł wykonawczy obejmujący należności wynikające z decyzji określającej zobowiązanie strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. Tego samego dnia Naczelnik Urzędu Skarbowego wysłał zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego do banku. Strona, jako zobowiązany, otrzymała zawiadomienie o zajęciu w dniu 25 lutego 2022 r. Oznacza to, zdaniem organu, że 18 lutego 2022 r. zastosowany został środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego, o którym zobowiązany został powiadomiony. Doszło zatem w dniu 18 lutego 2022 r. do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Termin przedawnienia zaczął biec na nowo od 19 lutego 2022 r. Jak następnie podał organ, strona w zeznaniu PIT-36L złożonym za 2015 r. wykazała przychody m.in. z działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki jawnej U. w wysokości przypadającego jej 50% udziału. Jak podał organ, spółka U. została założona w 2011 r. na podstawie umowy zawartej między M. J. i T. K.. W 2015 r. wspólnikami tej spółki byli H. J. i M. J., posiadając udziały w kapitale spółki w wysokości 50%. U. spółka jawna, dalej: "spółka", prowadziła działalność w zakresie produkcji maszyn, głównie dla przemysłu przetwórstwa spożywczego W dokumentacji spółki za 2015 r. organ stwierdził 4 faktury wystawione przez cypryjską firmę N. łącznie na kwotę 1.133.952,42 zł. Z akt postępowania wynika, że spółka w dniu 25 sierpnia 2015 r. zawarła umowę z firmą cypryjską, której przedmiotem było udzielenie spółce przez firmę cypryjską upoważnienia do wyłącznego używania i pobierania pożytków ze zgłoszonych jako wspólnotowe znaki towarowe, oznaczeń odróżniających U. z możliwością odkupu uprawnień. Po uzyskaniu przez firmę cypryjską praw ochronnych, umowa ze spółką przekształcić się miała w umowę dzierżawy znaku towarowego z opcją odkupu praw wyłącznych, przy czym spółka mogła wcześniej skorzystać z opcji odkupu. Firma cypryjska uzyskała prawa ochronne do znaków towarowych U. w dniu 11 stycznia 2016 r. Wskazana wcześniej umowa z dnia 25 sierpnia 2015 r., po jej zmianie z dnia 13 lipca 2016 r., została rozwiązana w dniu 15 lipca 2016 r. z jednoczesnym przeniesieniem za wynagrodzeniem praw wyłącznych do znaków towarowych U. na spółkę. Po nabyciu praw ochronnych na wspólnotowe znaki towarowe znaki te objęte zostały certyfikatami rejestracyjnymi nr [...] oraz nr [...] z 11 stycznia 2016 r. Jedynym podmiotem uprawnionym do używania tych oznaczeń na terenie Unii Europejskiej jest spółka. Zdaniem organu zebrany materiał dowodowy wskazuje, że spółka posiada pełne władztwo ekonomiczne i biznesowe nad oznaczeniami U. od 2001 r. Jedynie spółka wykorzystywała logotypy U. i ponosiła koszty związane z ich rozwojem, rozpoznawalnością i zapewnieniem odpowiedniego poziomu oferowanych produktów. Inne podmioty, jak firma cypryjska, czy B. J., nie prowadziły działalności polegającej na wytwarzaniu produktów i nie oferowały produktów oznaczanych logotypem U. Natomiast spółka przez cały okres swojej działalności używała wskazanych logotypów. Jednak, do czasu zawarcia umowy z firmą cypryjską odbywało się to bez ponoszenia jakichkolwiek opłat na rzecz innych podmiotów. Organ zaznaczył, że logotypy U. były przez spółkę używane co najmniej od stycznia 2015 r., tj. na 7 miesięcy przez podpisaniem umowy z firmą cypryjską. Co do jednego z nich stwierdzono wykorzystanie nawet wcześniej – 26 września 2014 r. w piśmie skierowanym do banku. Jak zaznaczył organ, w dniu 21 sierpnia 2015 r. została zawarta umowa między firmą cypryjską a B. J., w której występował on jako właściciel praw autorskich do znaków towarowych U. . W §1 pkt 2 tej umowy znajduje się wzmianka, że oznaczenie odróżniające U. jest wykorzystywane przez spółkę. Biorąc pod uwagę, że spółka już uprzednio używała oznaczeń U. i wykonywała faktyczne władztwo nad nimi, to ona zdaniem organu, posiadała prawo do dysponowania logotypami. Jak zaznaczył organ, w dokumentacji podatkowej spółki za 2015 r. nie stwierdzono żadnych dokumentów lub księgowań dotyczących zbycia praw do logotypów. Zdaniem organu, małżonkowie H. i M. J., wspólnicy spółki, w sierpniu 2015 r. dokonali przeniesienia oznaczeń firmowych, w tym praw do dwóch logotypów U. na rzecz syna B. J.. Przeniesienie to nastąpiło bezumownie i bez ustalania z tego tytułu wynagrodzenia. Organ zauważył, że transakcja ta miała miejsce między osobami powiązanymi, o których mowa w art. 25 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. B. J. jest bowiem synem H. i M. J., co wynika z oświadczenia B. J. z dnia 30 września 2021 r. Dlatego w sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 25 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy stanowiący, że dochody, których mowa w ustępie 1 określa się w drodze oszacowania, stosując m.in. metodę porównywalnej ceny niekontrolowanej. Jak podał organ, w sprawie zastosowane zostało zewnętrzne porównanie cen. Jako punkt odniesienia zastosowana została cena wynikająca z umowy zawartej między firmą cypryjską a B. J., w której wartość praw autorskich do logotypów U. przed ich zgłoszeniem do rejestracji, została ustalona w kwocie 91.725 euro, tj. 384.753,88 zł wg kursu Narodowego Banku Polskiego z dnia 20 sierpnia 2015 r. Umowa między firmą cypryjską a B. J. została zawarta 21 sierpnia 2015 r., a w chwili zawierania tej umowy jej strony nie były powiązane ze sobą. Wobec tego ustaloną w tej umowie wartość przyjęta została jako wartość rynkowa. W skardze strona zarzuciła naruszenie: a) art. 70 § 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej przez bezpodstawne niezastosowanie powołanych regulacji w sytuacji, gdy zobowiązanie podatkowe, o ile w ogóle zaistniało, uległo przedawnieniu i wygasło; b) art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej przez jego bezpodstawne zastosowanie w sytuacji gdy protokół kontrolny oraz oparte na nim zarzuty dotyczyły innych kwestii niż zaskarżona decyzja, dodatkowo postępowanie o przestępstwo kamo-skarbowe oraz zarzuty postawiono podatnikowi w "ostatniej chwili" traktując to jedynie jak instrument przerwania biegu przedawnienia, co stoi w sprzeczności z treścią art. 2 Konstytucji; c) art. 1 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 8 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2006 r., nr 60, poz. 631 ze zm.) przez bezprawne i bezpodstawne wyzucie B. J. z praw autorskich do logotypów oraz bezpodstawne kwestionowanie autorstwa logotypów; d) art. 53 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych przez pominięcie ww. regulacji i przyjęcie, że spółka zbyła w sierpniu 2015 r. prawa do logotypów na rzecz B. J., w sytuacji gdy wymagałoby to pod rygorem nieważności zawarcia pisemnej umowy a taka umowa nie istnieje; e) art. 25 ust. 4 w zw. z treścią art. 25 ust. 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) przez afirmację zastosowania powołanej regulacji przez organ pierwszej instancji; f) art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez afirmację zastosowania powołanej regulacji przez organ pierwszej instancji i przyjęcie dopuszczalności określenia podatnikowi dochodu w drodze oszacowania, stosując m.in. metodę porównywalnej ceny niekontrolowanej; g) art. 191 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej w zw. art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez przyjęcie przez organ pierwszej instancji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ze względu na dowolną, błędną jego ocenę, że w niniejszej sprawie zasadnym jest ustalenie, że zobowiązanie podatkowe skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. wynosi 750.587 zł, zaś zaniżenie kwoty podatku należnego wynosi 36.552 zł, wartość logotypów UNI-MASZ wynosiła łącznie 384.753,88 zł i taka kwota stanowiła dodatkowy dochód spółki z działalności w 2015 r. ustalony na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, że B. J. nie mógł być twórcą logotypu U. zarejestrowanego pod numerem 014508626, z także przez przyjęcie, że fakt odmowy złożenia zeznań przez B. J., a w przypadku M. J. zasłanianie się niepamięcią lub brakiem wiedzy, co do podstawowych informacji w sprawie używanych logotypów wskazuje, że wyjaśnienia strony w zakresie stworzenia i posiadania praw do logotypów uznać należy za niewiarygodne i że należy uznać za niewiarygodne oświadczenie B. J. złożone w umowie z firmą cypryjską, że stworzył logotypy ujęte w załącznikach do tej umowy; h) art. 122 w zw. z art. 180 § 1 i w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz należytego załatwienia sprawy, w szczególności przez niekompletne zebranie materiału dowodowego. Formułując powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji wydanej w pierwszej instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania według prawem przepisanych norm. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, prezentując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że zaskarżona decyzja jest nie jest zgodna z prawem. Na wstępie zaznaczyć trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie z kolei do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259) dalej: "P.p.s.a.", uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji w całości lub części następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jak natomiast stanowi art. 151 powołanej ustawy, w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a P.p.s.a., które nie ma znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, także niepodniesione w skardze, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków skargi, jednak w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Ze względu na to, że zaskarżoną decyzją Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego działając jako organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. należy w pierwszej kolejności odnieść się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zgodnie bowiem z treścią art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., przy czym powołany przepis zachował brzmienie niezmienione od dnia wejścia w życie ustawy), zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5. lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Biorąc pod uwagę wynikający z treści art. 45 ust. 1 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych termin płatności tego podatku, przypadający na 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. ulega przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2021 r. Uznając zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. za niezasadny organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołał się na zawieszenie biegu terminu przedawnienia od dnia 14 marca do 23 maja 2020 r., tj. na 71 dni, na podstawie art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o COVID. Biorąc pod uwagę wskazany okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia, zobowiązanie objęte zaskarżoną decyzją, zdaniem organu, przedawniłoby się 11 marca 2022 r. Przed tym terminem, bowiem 20 stycznia 2022 r., wydana została decyzja w pierwszej instancji, postanowieniem z dnia 18 lutego 2022 r. został jej nadany jej został rygor natychmiastowej wykonalności i wystawiony tytuł wykonawczy i tego dnia zastosowany został środek egzekucyjny, o którym skarżący został zawiadomiony, co miało skutkować zgodnie z treścią art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, przerwanie biegu terminu przedawnienia. Zgodzić się należy z organem, że w świetle treści art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych, ze względu na termin jego płatności przypadający w 2016 r., przedawniłoby się z upływem 31 grudnia 2021 r. Sąd nie może jednak przyznać racji organowi w odniesieniu do stanowiska zakładającego, że bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o COVID. Należy bowiem zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7. sędziów w dniu 27 marca 2023 r. podjął uchwałę, sygn. akt I FPS 2/22, zgodnie z którą art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o COVID, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.) nie dotyczy wstrzymania, rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Zgodnie z treścią art. 269 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu 7. sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Oznacza to, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych i dopóki nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Skoro, zgodnie z treścią tej uchwały, art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o COVID nie normuje kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, to na jego podstawie nie mogło dojść do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie to przedawniało się zatem z dniem 31 grudnia 2021 r. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazał, by przed tą datą miały miejsce zdarzenia powodujące zawieszenie bądź przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania objętego tą decyzją. Argumentacja organu co do niezaistnienia przedawnienia zobowiązania objętego zaskarżoną decyzją, zawarta tak uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak odpowiedzi na skargę, opiera się wyłącznie na założeniu, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 15zzr ustawy o COVID. Odnotować trzeba, że z akt postępowania wynika, że Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego pismem z dnia 15 września 2021 r., odebranym przez skarżącego 17 września 2021 r. zawiadomił go o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. ze względu na wszczęcie w dniu 7 września 2021 r. dochodzenia w sprawie podania nieprawdy w zeznaniu PIT-36L o wysokości osiągniętego przychodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2015, przez zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 556.976,21 zł i wynikające z tego uszczuplenie zobowiązania podatkowego na kwotę 107.725 zł. Z akt podatkowych nie wynika jaki był dalszy przebieg tego postępowania. Należy jednak zauważyć, że zarówno z decyzji wydanej w pierwszej instancji, jak z zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie, że zaniżenie kwoty podatku dochodowego skarżącego za 2015 r. wynosi 35.551 zł, a nie 107.725 zł i wynika ono z dokonania przez organ określenia dochodu na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak bowiem przyjął organ, w sierpniu 2015 r. doszło do przeniesienia przez spółkę logotypów U. na B. J., a ze względu na powiązania między nim a wspólnikami spółki mającej wyłączne prawa do tych logotypów oraz zaistnienie innych warunków wynikających z treści art. 25 ust. 1 ustawy podatkowej, zastosowanie miał przepis ustępu 2 powołanego artykułu uzasadniający określenie dochodu spółki z tego tytułu przez organ bez uwzględniania warunków wynikających z tych powiązań. Organ nie kwestionował zaś kosztów uzyskania przychodów przez spółkę. Trafnie zatem ocenił organ, że wszczęcie w dniu 7 września 2021 r. postępowania karnego skarbowego wskazanego w piśmie z dnia 15 września 2021 r. skierowanym do skarżącego, nie wywołało skutku z postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia jego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. Jak bowiem wynika z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe tylko wówczas może spowodować zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, jeśli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Tymczasem, jak wynika z zaskarżonej decyzji podejrzenie podania nieprawdy w zeznaniu podatkowym poprzez zaniżenie kosztów uzyskania przychodów nie ma związku z niewykonaniem przez skarżącego zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 145 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Stosując natomiast art. 135 powołanej ustawy Sąd uchylił decyzję wydaną w pierwszej instancji. Mając zaś na względzie treść art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, należy umorzyć postępowanie, Sąd na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a., umorzył postępowanie podatkowe. Rozstrzygnięcie w sprawie kosztów obejmujących uiszczony wpis znajduje uzasadnienie w treści art. 200 oraz 205 § 1 powołanej ustawy.