I SA/Lu 459/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 5 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 czerwca 2023 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.324.2019.11.SJ w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę. W wykonaniu zarządzenia z dnia 17 sierpnia 2023 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony. W wezwaniu zakreślono termin 7 dni na jego wykonanie pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie, do skarżącego skierowano wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania uznano za doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 6 września 2023 r. Zakreślony termin 7 dni na wykonanie ww. wezwań upłynął bezskutecznie. Skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, nie uiścił też należnego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie skarżący był zobowiązany do usunięcia wskazanych braków formalnych skargi oraz uiszczenia należnego wpisu w zakreślonym terminie 7 dni. Wezwania w tym zakresie prawidłowo uznano za doręczone pełnomocnikowi skarżącego w trybie art. 74a § 8 p.p.s.a. Pomimo wezwania, skarżący nie wykonał ciążącego na nim obowiązku. Należy przy tym odnotować, że w zaistniałym stanie sprawy nie ma podstaw by uznać za konieczne wezwanie wprost strony do podpisania skargi tylko dlatego, że reprezentujący ją pełnomocnik nie wykazał przed sądem swojej legitymacji stosownym dokumentem. Wezwanie tego rodzaju można byłoby rozważać, ale wówczas, gdy między stroną a pełnomocnikiem więź pełnomocnictwa od samego początku nie występowała i pełnomocnik niejako uzurpował sobie status pełnomocnika, co trudno zakładać przy zawodowym charakterze działania i istniejących regułach zawodowej odpowiedzialności dyscyplinarnej. Sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi, jakim jest brak dokumentu pełnomocnictwa upoważniającego sporządzającego skargę pełnomocnika, może stać się innego rodzaju brakiem formalnym – brakiem podpisu strony pod skargą – który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2020 r., I FZ 252/20; podobnie tenże sąd w postanowieniu z dnia 30 sierpnia 2022 r., II OZ 459/22). Dopiero, gdy - jak wskazywał NSA w powołanych wyżej orzeczeniach – na tle konkretnych okoliczności sprawy okazałoby się, że pełnomocnik działał bez umocowania (co oznacza, że skarga w sprawie nie została wniesiona ani przez samą stronę, ani przez kogokolwiek, kto prawidłowo działał w jej imieniu), można byłoby rozważać zaangażowanie samej strony w obowiązki związane z uzupełnianiem braków formalnych skargi, w tym w szczególności (co istotne dla sprawy) jej podpisania. W niniejszej sprawie, zważając na stanowisko prezentowane przez judykaturę, nie sposób dostrzec zatem powodów, dla których należałoby w przedstawionych okolicznościach wzywać samą stronę do podpisania skargi, czy też do przedstawienia zamiast umocowanego do wniesienia skargi pełnomocnika dokumentu pełnomocnictwa. W tym stanie sprawy, skarga dotknięta brakami formalnymi i nieopłacona podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a.