I SA/Lu 485/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Oworuszko (spr.), Sędziowie NSA Ewa Gdulewicz, NSA Danuta Małysz, Protokolant ref. Magdalena Futyma, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2004 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2003 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania K. W. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2003 roku, Nr: [...], ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na 2003 rok w kwocie 2.142, 10 zł - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż Wójt Gminy dokonał wymiaru podatku od nieruchomości na 2003 rok w kwocie 2.142, 10 zł, w tym: budynki mieszkalne - 26, 78 zł, pozostałe budynki 1.731,00 zł i grunty pozostałe - 384,32 zł. W odwołaniu od tej decyzji podatnik wniósł o zaniechanie naliczania podatku od nieruchomości od pozostałych budynków. Podał, że w dniu [...] kwietnia 2003 roku złożył w Urzędzie Gminy informację, iż opodatkowane obiekty położone przy ul. P. nie posiadają dachów, okien, instalacji wodnych, elektrycznych, ciepłowniczych a więc nie stanowią w myśl ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych budynków podlegających opodatkowaniu. Wyjaśnił ponadto, że na mocy wyroku sądowego jesienią 2002 roku, za pośrednictwem komornika został wprowadzony w posiadanie przedmiotowej nieruchomości, na której stan techniczny nie miał wpływu przez lata. W ocenie skarżącego, grunty te powinny zostać zakwalifikowane jako związane z budownictwem mieszkaniowym, ponieważ na nieruchomości można jedynie zamieszkiwać, gdyż budynek mieszkalny chociaż bez energii posiada dach, okna i drzwi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po przeanalizowaniu akt sprawy podzieliło stanowisko organu I instancji uznając, że decyzja jest prawidłowa i zgodna z obowiązującym prawem. Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne ( tekst jedn. Dz. U z 2000 r. Nr 100, poz.1086 z późn. zm.) na podstawie aktualnego wypisu z rejestru gruntów prowadzonego przez Starostwo Powiatowe, Kolegium stwierdziło, że K. W. jest jedynym właścicielem gruntów o powierzchni 0,4804 ha, położonych w J., oznaczonych w operatach ewidencyjnych symbolem BpRIIIa, które zgodnie z § 68 ust.3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku (Dz. U. Nr 38, poz. 454) stanowią teren zurbanizowany niezabudowany położony na użytkach rolnych klasy lIla, przeznaczony pod zabudowę. Grunt ten nie wchodzi więc w skład gospodarstwa rolnego, o którym mowa w art.2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku o podatku rolnym (Dz. U. z 1993 r. Nr 94, poz. 4331 z późn. zm.) i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło również, że w aktach sprawy znajduje się podpisana przez skarżącego deklaracja w sprawie podatku od nieruchomości na 2003 rok złożona [...] kwietnia 2003 roku, która jest jednym z podstawowych dowodów w postępowaniu wymiarowym zgodnie z art.181 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 5 ustawy Ordynacja podatkowa z dnia 29 sierpnia 1997 roku (Dz.U. Nr 137, poz.926 z późn. zm.). W złożonej deklaracji K. W. wykazał między innymi pozostałe budynki o powierzchni 577 m2 zaznaczając przy tym, iż nie posiadają one okien i dachu i nie spełniają definicji budynku. Organ podatkowy l instancji dla celów opodatkowania przyjął powierzchnię pozostałych budynków zgodnie z deklaracją, nie dał natomiast wiary stwierdzeniu, że nie wypełniają one ustawowej definicji budynków. W swoich ustaleniach organ podatkowy oparł się również na znajdującej się aktach sprawy ocenie technicznej należących do skarżącego budynków, sporządzonej przez inż. W. J. N., z której wynika tylko, że należące do skarżącego pozostałe budynki są w złym stanie technicznym. Nie zawarto w niej stwierdzenia, iż obiekty nie spełniają ustawowej definicji budynku. Kolegium stwierdziło, że organy podatkowe nie mają ustawowej delegacji do zaniechania wobec podatnika ustalania zobowiązania podatkowego. Stosownie do przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dopóki podatnikowi przysługuje prawo własności danej nieruchomości, dopóty ciąży na nim obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. W. wnosi o uchylenie decyzji jako niezgodnej z prawem oraz o odstąpienie organu podatkowego od naliczania podatku nienależnego od budynków pozostałych Skarżący podnosi, iż informował Urząd Gminy o faktycznym stanie na nieruchomości i wielokrotnie zwracał się do władz gminy o wizję na nieruchomości jednakże bezskutecznie. Dla całkowitego uwiarygodnienia swoich racji skarżący załączył do akt sprawy uzupełnienie oceny technicznej wykonane w dniu [...] kwietnia 2003 roku przez W. J. N., z którego wynika, iż w chwili obecnej wszystkie budynki poza częścią mieszkalną nie są budynkami w świetle prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, przytaczając argumentację zbieżną z motywami zawartymi w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do wniesionego przez skarżącego uzupełnienia oceny technicznej Kolegium stwierdziło, iż art. 6 ust. 6 ustaw z dnia 12 stycznia 1991 o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.) nakłada na osoby fizyczne obowiązek złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. Jeżeli zatem w okresie od złożenia przez skarżącego deklaracji na podatek od nieruchomości ([...] kwietnia 2003 roku) do dnia uzupełnienia oceny technicznej ([...] kwietnia 2003 roku) nastąpiła rozbiórka pozostałych budynków - powinien on poinformować o tym fakcie organ podatkowy. Stanowiłoby to dla organu podatkowego podstawę do zmiany decyzji, którą ustalono podatek, na mocy art. 254 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art.6 ust.8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ewentualna rozbiórka opodatkowanych budynków - jeśli nastąpiła po doręczeniu stronie decyzji ustalającej podatek od nieruchomości od tych budynków - nie może w ocenie Kolegium stanowić argumentu przemawiającego za uchyleniem tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art.3 i art. 1 06 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ) z dniem 1 stycznia 2004 roku utraciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz.368 z późn. zm.) i przestały funkcjonować ośrodki zamiejscowe tego sądu, a w ich miejsce powstały wojewódzkie sądy administracyjne (art.85 powołanej ustawy ). Stosownie do art.97 § 1 powołanej ustawy sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec tego sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, będący sądem właściwym zgodnie z art. 13 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Dokonując zatem kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych) stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja prawa me narusza. Bezspornym jest, iż K. W. w dniu [...] kwietnia 2003 r. złożył informację w sprawie podatku od nieruchomości na 2003 r., w której wykazał grunty pozostałe o pow. 4.804 m2, budynki mieszkalne o pow. 59,50 m2, budynki pozostałe o pow. 577 m2 oraz budowle: suszarnię drewna o pow. 75,80 m2 i wiatę o pow. 151,90 m2, zaznaczając przy tym, iż pozostałe budynki są zdewastowane, nie posiadają okien, dachu i nie spełniają tym samym definicji budynku (k.50-51 akt podatkowych). Zgodnie z art.181 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U .Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) jednym z podstawowych dowodów w postępowaniu wymiarowym jest deklaracja, którą jest również powyższa informacja o nieruchomości (art.3 ust 5 Ordynacji podatkowej ). Wysokość zobowiązania podatkowego ustala się w takim przypadku zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji ( art.21 § 5 Ordynacji podatkowej ), chyba, że w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego są niezgodne ze stanem faktycznym. Podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia a dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa, zgodnie z art.4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz.84 z późn. zm. ). Zasadnie więc organ podatkowy I instancji przyjął dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, powierzchnię pozostałych gruntów, budynków mieszkalnych i pozostałych budynków zgodnie z wskazaną w złożonej przez skarżącego deklaracji oraz wynikającą z ewidencji gruntów i budynków ( k. 24 akt podatkowych ). Słusznie też organy podatkowe odmówiły wiarygodności zawartemu w deklaracji stwierdzeniu, iż pozostałe budynki nie wypełniają ustawowej definicji budynków. Opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. budynki lub ich części ( art.2 ust. 1 pkt 2 ustawy O podatkach i opłatach lokalnych ). Stosownie zaś do art. 1 a ust.1 pkt 1 w/w ustawy za budynek uważa się obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z dołączonej do akt oceny technicznej należących do skarżącego budynków sporządzonej przez inż. W. N. jednoznacznie wynika, iż będące przedmiotem sporu budynki (stolarnia i lakiernia) są w bardzo złym stanie technicznym i wymagają generalnego remontu. Nie zawarto w niej jednak stwierdzenia, iż sporne obiekty budowlane nie spełniają ustawowej definicji budynku i wymagają rozbiórki. Jak widać z dołączonych do oceny technicznej zdjęć sporne budynki posiadają niekompletne pokrycie dachowe, co me oznacza, jak twierdzi skarżący, że nie posiadają dachu w ogóle. Zważyć należy, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem NSA ( zob. wyrok NSA z 23.04.1998 r., I SA/Wr 2041/96 i wyrok NSA z 22.08.1997 r., III SA 1552/96 ), przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie uzależniają faktu podlegania opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jak też wysokości tego podatku od stanu technicznego budynku, jeżeli tylko spełnia on przedstawione powyżej kryteria. W przedmiotowej sprawie pozostałe budynki, jak wynika ze zdjęć są trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych i posiadają fundamenty oraz wymagający remontu dach. Okoliczność, że istniejące uprzednio zadaszenie budynku uległo uszkodzeniu, nie wpływa na zakres obowiązku w podatku od nieruchomości. Jeżeli więc dany obiekt istnieje i nie podlega rozbiórce, rodzi obowiązek zapłaty podatku. Podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to czy przynosi ona zysk posiadaczowi czy też na tę nieruchomość należy ponieść nakłady w celu utrzymania jej w stanie zdatnym do użytku, a także na pewnym poziomie estetycznym ( zob. wyrok NSA z 09.03.1994 r., SA/Gd 1200/93, Wspólnota 1994/35 str18 ). Dopóki więc podatnikowi przysługuje prawo własności danej nieruchomości, dopóty ciąży na nim obowiązek podatkowy. Odnosząc się do dołączonego do akt przez skarżącego uzupełnienia oceny technicznej z dnia [...] kwietnia 2003 r., z którego wynika, iż wszystkie budynki poza częścią mieszkalną kwalifikują się do rozbiórki i nie są budynkami w świetle prawa budowlanego, stwierdzić należy, że podstawą wymiaru podatków i świadczeń zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r., Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ), stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, które są wiążące dla organów podatkowych. Jeżeli zatem, jak słusznie zauważyło Kolegium w okresie od złożenia przez skarżącego informacji o nieruchomości ([...].04.2003 r.) do dnia uzupełnienia oceny technicznej ([...].04.2003 r.) zaistniało zdarzenie powodujące wygaśnięcie obowiązku podatkowego np. rozbiórka budynków, to zgodnie z brzmieniem art.6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, osoba fizyczna jest zobowiązana złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. Stanowiłoby to podstawę do zmiany decyzji, którą ustalono podatek, na mocy art. 254 Ordynacji podatkowej w związku z art.6 ust. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Bezspornym jest, iż K. W. powyższego obowiązku nie dopełnił, co skutkowało powstaniem ujemnych dla niego konsekwencji. Organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania zmian w operatach ewidencyjnych a tym bardziej nie mają ustawowej delegacji do zaniechania wobec podatnika ustalania zobowiązania podatkowego. Jeśli więc skarżący kwestionuje dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków powinien doprowadzić do ich sprostowania w odrębnym postępowaniu. Mając na względzie powyższe na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.