I SA/Lu 503/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (spr.), Protokolant specjalista Iwona Lachowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi J. i T. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...], o nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania J. i T. małż. O., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...], nr [...], odmawiającą uchylenia dotychczasowej decyzji Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, decyzją z dnia [...] Trzeci Urząd Skarbowy w L., określił małż. O. wysokość należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. oraz wysokość zaległości podatkowej w tym podatku wraz z odsetkami za zwłokę. Decyzją z dnia [...], Izba Skarbowa utrzymała w mocy powyższą decyzję, a skarga złożona od decyzji organu odwoławczego została oddalona przez NSA wyrokiem z dnia 23 grudnia 2002 r., sygn. akt I SA/Lu 471/02. Wnioskiem z dnia 1 kwietnia 2005 r. /k. 4 tom II akt podatkowych/ J. i T. O. wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną z dnia [...], wskazując jako podstawę prawną wznowienia art. 240 § 1 pkt 5 i art. 243 Ordynacji podatkowej. W oparciu o powyższe, żądali uchylenia zarówno powołanej decyzji Izby Skarbowej, jak również decyzji Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] W uzasadnieniu wniosku wskazali, że organy podatkowe obydwu instancji, dowolnie oceniając materiał dowodowy, dokonały nieprawidłowych ustaleń co do tytułu i charakteru kwoty w wysokości 110.000 zł, przekazanej J. O. w dniu 23 marca1999 r. przez jej siostrę I. B.. Wyjaśnili, iż kwota ta nie była nieodpłatnym świadczeniem w zamian za wymeldowanie się i opuszczenie mieszkania, lecz stanowiła spłatę długu spadkowego z tytułu nakładów poniesionych na nieruchomość przy ul. [...], będącą własnością J. S. – ojca podatniczki. W ich ocenie organy podatkowe bezpodstawnie odmówiły w tym zakresie wiary zeznaniom świadków oraz nie uwzględniły faktów wynikających z załączonego do akt protokołu z rozprawy w sprawie stwierdzenia nabycia spadku, z którego wynika, że I. B. zobowiązała się do zakupu mieszkania na rzecz skarżących. Zdaniem skarżących nowe, istotne okoliczności faktyczne, które stanowić mają podstawę wznowienia postępowania ujawnione zostały w związku z postępowaniami o zachowek toczącymi się przed Sądem Okręgowym i Sądem Apelacyjnym w L.. Wskazali oni, iż sądy obydwu instancji, na podstawie zebranego materiału dowodowego, a zwłaszcza zeznań świadków K. W., T. J., A. W., K. S., K. B. i M. S., ustaliły, że zapłacona na rzecz J. O. kwota 110.000 zł stanowiła dług spadkowy, rozumiany jako wartość wkładu finansowego skarżących w budowę domu przy ul. [...] w L. W tej sytuacji, zdaniem skarżących, wniosek o wznowienie postępowania jest jak najbardziej uzasadniony. Do wniosku dołączono kserokopie powyższych wyroków i kserokopie protokołów z zeznań wskazanych powyżej świadków, przesłuchanych w trakcie postępowania przed Sądem Okręgowym w L. Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2005 r. /k.8 tom II akt podatkowych/ Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia [...], a następnie - po zbadaniu przesłanek wznowienia postępowania - decyzją z dnia [...], nr [...] odmówił jej uchylenia. Wnosząc odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia pełnomocnik J. i T. małż. O. zarzucił organowi podatkowemu naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej poprzez ustalenie, iż nie zostały ujawnione żadne nowe okoliczności skutkujące uchyleniem ostatecznej decyzji Izby Skarbowej [...] z dnia [...] oraz decyzji Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] i wniósł o uchylenie w całości powyższych decyzji, podtrzymując argumenty zawarte we wniosku o wznowienie. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił zarzutów i wniosków w nim zawartych i utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji, na wstępie przypomniał, iż wznowienie postępowania jest trybem nadzwyczajnym, którego celem jest stwierdzenie, czy postępowanie zwykłe nie było dotknięte jedną z kwalifikowanych, ściśle określonych wad, a przesłanki wznowienia postępowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej i stanowią katalog zamknięty. Nie może ono zatem służyć jako środek do kolejnego merytorycznego rozpoznania sprawy, zakończonej decyzją ostateczną. Zauważył, iż wskazany we wniosku jako podstawa wznowienia postępowania przepis art. 240 § 1pkt 5 Ordynacji podatkowej mógłby mieć zastosowanie wyłącznie wtedy, gdyby spełnione zostały łącznie wszystkie warunki w nim określone, a mianowicie, gdyby wyszły na jaw istotne dla sprawy, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który taką decyzję wydał. W ocenie organu odwoławczego przesłanka ta w niniejszej sprawie nie zaistniała. Ostateczna decyzja Izby Skarbowej z dnia [...] została wydana na podstawie poprawnie przeprowadzonego postępowania podatkowego, w oparciu o wyczerpująco ustalony stan faktyczny, co czyni bezzasadnym zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej. Bezsporne bowiem jest, że okoliczności wynikające z zeznań świadków, zwłaszcza K. W., T. J., A. W., K. S., K. B. i M. S., były znane organowi odwoławczemu na etapie postępowania podatkowego, tym samym fakty wynikające z tych zeznań nie mogą stanowić nowych okoliczności, nieznanych organowi odwoławczemu w dniu rozstrzygnięcia. Zauważył też, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił podzielić stanowiska skarżących co do charakteru otrzymanej kwoty, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 grudnia 2002 r., sygn. akt I SA/Lu 471/02 /k.3 tom II akt podatkowych/, oddalając skargę na decyzję ostateczną Izby Skarbowej z dnia [...] i w całości podzielając argumentację i ocenę stanu faktycznego dokonaną przez organy podatkowe. Dlatego też, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, odmienna ocena przez Sąd Cywilny charakteru otrzymanej przez małż. O. kwoty, nie może stanowić nowej okoliczności faktycznej, uzasadniającej uchylenie dotychczasowej decyzji Izby Skarbowej wydanej w sprawie podatkowej, również i z tego powodu, że powołane przez stronę wyroki Sądu Okręgowego w L. i Sądu Apelacyjnego w L. nie istniały w dniu wydania ostatecznej decyzji Izby Skarbowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. i T. małż. O. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasadzenie kosztów postępowania, podtrzymali w całości zarzuty odwołania, co do naruszenia art. 121, 122 i art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Trafnie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonej decyzji, iż instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyczerpująco wyliczonymi w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie to zaś nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie stanowi ono kontynuacji tego postępowania ( por. wyrok z dnia 6 .12.2001 II S.A. 1974/00 niepubl.). We wniosku o wznowienie postępowania strona skarżąca jako podstawę wznowienia postępowania wskazała art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej. Stosownie do tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzje. Prawidłowo wskazał organ odwoławczy, iż o zaistnieniu tej podstawy możemy mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: 1/ wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2/ są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; 3/ nie były znane organowi, który wydał decyzję; 4/ istniały w dniu wydania decyzji. W okolicznościach sprawy trafne jest stanowisko organów podatkowych, iż ta podstawa wznowienie w rozpatrywanej sprawie nie zaistniała. Okolicznościami faktycznymi są okoliczności dotyczące stanu faktycznego sprawy. Do okoliczności takich nie należy ocena materiału dowodowego dokonana przez organ podatkowy. Okoliczności wynikające z zeznań świadków, zwłaszcza K. W., T. J., A. W., K. S., K. B. i M. S., były znane organowi odwoławczemu na etapie postępowania podatkowego, podlegały ocenie tego organu w trybie art. 191 Ordynacji podatkowej, a brak naruszenia przepisów postępowania podatkowego, w szczególności art. 191 tej ustawy, potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt I SA/Lu 471/02, oddalając skargę J. i T. O. na ww. ostateczną decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] ( tom I, k.- 74 ). Tym samym fakty wynikające z zeznań wyżej wskazanych osób nie mogą stanowić nowych okoliczności, nieznanych organowi odwoławczemu w dniu rozstrzygnięcia. Nie stanowi natomiast nowej okoliczności inna ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów dokonana w innym postępowaniu. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 11.10.2001 sygn. akt III SA 1224/00, iż nowa okoliczność faktyczna nie występuje nawet pomimo zaistnienia sytuacji, w której odmiennie oceniono ten sam stan faktyczny w dwóch toczących się niezależnie od siebie postępowaniach i choć odmienność taka jest niepożądana z punktu widzenia zasady zaufania wyrażonej w art. 121§ 1 Ordynacji podatkowej, jednakże nie jest ona nową okolicznością, a tym bardziej nowym dowodem uzasadniającym uchylenie wcześniej wydanej decyzji w trybie wznowienia postępowania ( Lex 53536 ). Trafnie również wskazał organ podatkowy, iż przedstawione w toku niniejszego postępowania wyroki Sądu Okręgowego w L. oraz Sądu Apelacyjnego w L. nie spełniają wymogów określonych w powołanym przepisie choćby z tego powodu, że nie istniały w dniu wydania ostatecznej decyzji, której uchylenia domaga się strona skarżąca w trybie wznowienia postępowania. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, skoro zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przepisów postępowania podatkowego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 1270, poz. 153 ze zm.) skarga podlegała oddaleniu.