I SA/Lu 519/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi L. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia pozostawienia odwołania bez rozpoznania w sprawie podatku od nieruchomości za 2012 r. p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. L. B. pismem z dnia 30 listopada 2016 r. (data złożenia) wniósł o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 25 września 2012 r. odrzucił skargę wnioskodawcy (k. 56) i postanowienie to od 8 listopada 2012 r. jest prawomocne. Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowego, aż do zakończenia sprawy prawomocnym orzeczeniem - wyrokiem lub postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 498). W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt I OZ 776/12 (LEX nr 1269708) wskazano, że "przez określenie "tok postępowania", zawarte w art. 243 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć tok postępowania sądowoadministracyjnego od chwili jego wszczęcia do prawomocnego zakończenia. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez sąd". W niniejszej sprawie, skarga strony została natomiast prawomocnie odrzucona przywołanym wyżej postanowieniem tutejszego Sądu. Brak jest tym samym podstaw do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie zaś z art. 249a P.p.s.a. jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Z powyższych względów odstąpiono od przesłania wnioskodawcy urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk PPF), z uwagi na bezcelowość tej czynności. Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 249a P.p.s.a.