I SA/Lu 52/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie Sędzia WSA Halina Chitrosz,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz (spr.), Protokolant Starszy inspektor Magdalena Futyma, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi K.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zaległości podatkowe A.B. w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata [...]- [...]wraz z odsetkami oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia[...], nr [...], wydaną na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania K.B. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] wydanej w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej, jako osoby trzeciej (tj. nabywcy składników majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą), za zaległości podatkowe A. B. wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym za: [...]r. za zaległość podatkową w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę naliczone do dnia wydania decyzji w kwocie łącznej [...] zł - do wysokości [...] zł tj. do wysokości kwoty stanowiącej wartość nabytej dnia [...]r. spawarki; [...] r. za zaległość podatkową w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę naliczone do dnia wydania decyzji w kwocie łącznej [...]zł i [...]r. za zaległość podatkową w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę naliczone do dnia wydania decyzji w kwocie łącznej [...] zł - do wysokości [...] zł tj. do wysokości kwoty stanowiącej wartość nabytego dnia [...]r. samochodu dostawczego [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzja z dnia [...]orzekł o odpowiedzialności podatkowej K. B., jako osoby trzeciej (tj. nabywcy składników majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą), za zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych A. B. wraz z odsetkami za zwłokę za lata [...] i [...]. Pełnomocnik podatnika odwołał się od tej decyzji podnosząc, iż w momencie zakładania swojej firmy o zupełnie innym profilu działalności jego ojciec nie miał żadnych zaległości podatkowych i nie była w tym czasie prowadzona przez Urząd Skarbowy żadna egzekucja, a także że założył firmę [...] r. i dopiero po tej dacie były prowadzone transakcje z firmą ojca. Powołując się na przepis art. 111 § 1 ordynacji podatkowej podnosił również, iż nie współdziałał z ojcem w wykonywaniu działalności gospodarczej, jak również nie osiągał korzyści z tego tytułu. Wywodził także, iż w decyzji błędnie podano adres zamieszkania ojca oraz, że nie nabył całości przedsiębiorstwa ani też zorganizowanej jego części, a jedynie to, co było potrzebne, a w firmie ojca zbyteczne. W tym kontekście podawał, iż sprzedaż samochodu [..] była dokonana w zamian za przejęcie kredytu bankowego po uprzedniej zgodzie banku, który kredytował zakup. Wskazywał także, iż żadne środki trwałe na dzień zakupu nie były zabezpieczone przez Urząd Skarbowy na rzecz zaległości podatkowych, a ponadto, iż kwoty wynikające z zadłużenia ojca mogą się znacznie zmienić z uwagi np. na ugodę zawartą przed Sądem Gospodarczym z firmą A Sp. z o.o.". Rozpatrując sprawę, organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z przepisem art. 107 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w przypadkach i zakresie przewidzianych w rozdziale "Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich" za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 108 § 2 pkt 2 lit. a ustawy Ordynacja podatkowa). Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż w latach [...] – [...]A.B. prowadził działalność gospodarczą pod firmą A. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzjami z dnia [...]określił wobec A. B. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za[...] rok w wysokości [...] zł (nr decyzji [...]) za [...] rok w wysokości [...] zł (nr decyzji [...]). Decyzje te doręczone zostały stronie w dniu [...]. W tym względzie, organ II instancji podkreślił, iż podstawę prawną odpowiedzialności za zaległości podatkowe zbywcy stanowi przepis art. 112 w związku z art. 107 ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 112 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej nabywca składników majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, jeżeli ich wartość jednostkowa w dniu zbycia wynosi co najmniej [...] zł, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za powstałe do dnia nabycia zaległości podatkowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zakres tej odpowiedzialności ograniczony jest do wartości nabytego składnika majątkowego (art. 112 § 3), zaś odpowiedzialność nabywcy jest konsekwencją czynności prawnych, w wyniku których następuje przeniesienie własności. Przesłanką odpowiedzialności jest istnienie związku pomiędzy zaległością podatkową, a prowadzoną działalnością gospodarczą. Odwołując się do akt sprawy, organ odwoławczy podniósł, iż wynika z nich, że K. B. nabył od A spawarkę za kwotę [...]zł (faktura VAT [...] z dnia [...]r.) oraz samochód dostawczy [...] za kwotę [...] zł (faktura VAT nr [...] z dnia [...]r.). Przedmioty te stanowiły środki trwałe zbywcy. Podkreślił przy tym, iż odpowiedzialność nabywcy jest wyłączona w stosunku do zaległości podatkowych zbywcy nie wykazanych w zaświadczeniu o wysokości zaległości podatkowych zbywającego, które organ podatkowy, zgodnie z art. 306g ordynacji podatkowej, - wydaje (za zgodą zbywcy) na wniosek nabywającego (art. 112 § 6 ustawy). W tym kontekście wskazał, iż jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], w okresie od [..] do [...] r. K. B. nie występował z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o wysokości zaległości podatkowych zbywającego. W tym też kontekście, organ odwoławczy podniósł, iż załączone do odwołania Zaświadczenie nr [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stwierdzające, iż A.B. na dzień [...] r. posiadał zaległości w podatku od nieruchomości w wysokości [...] zł nie wpływa na skarżone rozstrzygnięcie, gdyż nabywca aby uwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe zbywcy musi legitymować się zaświadczeniem wydanym w trybie przepisu art. 306g ustawy. W związku z tym podkreślił, iż skoro strona nie skorzystała ze wskazanego trybu, to ponosi konsekwencje związane z nabyciem składników majątku od podmiotu, na którym ciążą zaległości podatkowe. Odnosząc się do wskazywanego w odwołaniu przepisu art. 111 § 1 ordynacji podatkowej, organ II instancji wyjaśnił, iż podstawę prawną skarżonej decyzji stanowił przepis art. 112 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa określający odpowiedzialność nabywcy składników majątku związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez zbywcę, nie zaś przepis art. 111 § 1. W związku z tym argumenty strony, iż nie współdziałała z A. B. w wykonywanej przez niego działalności gospodarczej, jak również nie osiągała korzyści z tego tytułu pozostają bez wpływu na kwestionowane rozstrzygnięcie. Dyrektor Izby Skarbowej za niezasadny uznał również zarzut, że K. B. nie nabył całości przedsiębiorstwa czy też jego zorganizowanej części, a jedynie to, co było mu potrzebne, a w ojca firmie zbyteczne. Nie ma on bowiem wpływu na zakres odpowiedzialności podatkowej, jako nabywcy składników majątku związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez zbywcę tych składników. Odnosząc się do zarzutu błędnego podania adresu zamieszkania ojca, organ II instancji wyjaśnił, iż z akt sprawy wynika, że A. B. w pismach kierowanych do organu I instancji (oświadczenie z dnia [...] r.) jak również do organu II instancji (pismo z dnia [...] r.) wskazywał adres, którym posługiwał się również organ administracji. Odnośnie kwestii ugody zawartej pomiędzy zbywcą składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą – A. B.- a A sp. z o.o., jak również możliwości znacznej zmiany kwot zadłużenia obciążających zbywcę, Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż według ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem z działalności gospodarczej są kwoty należne choćby nie zostały faktycznie otrzymane. Zatem orzeczenie podjęte na drodze postępowania cywilnego pozostaje bez wpływu na wysokość przychodu należnego za lata [..] – [...]. Niezależnie od tego organ odwoławczy wskazał, iż decyzja o odpowiedzialności podatkowej jest odrębną w stosunku do decyzji w sprawie wymiaru. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej nie może ona kwestionować wcześniejszych ustaleń dokonanych przez organ w toku postępowania podatkowego wobec podatnika, dotyczących na przykład podstawy opodatkowania, wysokości podatku, zastosowania ulgi itp. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł również, iż przepisy ordynacji podatkowej nie uzależniają powstania odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika, od wykazania bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec tej osoby (z wyjątkiem sytuacji unormowanej w art. 116 § 1 ordynacji podatkowej). Przepisy ordynacji podatkowej nie wyłączają również odpowiedzialności nabywcy w przypadku nabycia ruchomości w zamian za przejęcie kredytu bankowego. K. B. wniósł skargę na tą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W swojej skardze wywodził, iż zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca. Podnosił, iż w momencie, gdy zakładał swoją firmą o zupełnie innym profilu działalności, jego ojciec nie miał żadnych zaległości podatkowych i nie była tym czasie prowadzona przez Urząd Skarbowy żadna egzekucja. Na tę okoliczność odwoływał się do zaświadczenia Urzędu Skarbowego wydanego dla Banku o braku zaległości w stosunku do Skarbu Państwa. Podkreślał, iż dopiero po dacie [...], to jest po dacie powstania jego firmy były przeprowadzane transakcje z firmą ojca. W związku z tym, według skarżącego, jakakolwiek odpowiedzialność za wcześniejsze okresy jest nieporozumieniem. Jak wywodził, zgodnie z przepisem art. 111 § 1 ordynacji podatkowej członek rodziny podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą za zaległości podatkowe wynikające z tej działalności i powstałe w okresie, w którym stale współdziałał z podatnikiem w jej wykonywaniu, osiągając korzyści z prowadzonej przez niego działalności. W tym kontekście skarżący podnosił, iż nie współdziałał z ojcem w prowadzeniu działalności gospodarczej ani też nie osiągał korzyści z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Podnosił również, iż wbrew stanowisku organów administracji nie doszło do sprzedaży całości przedsiębiorstwa ani też zorganizowanej jego części, albowiem zakupił on tylko to co było mu potrzebne, a w firmie ojca było zbyteczne. Sprzedaż samochodu [...]była dokonana w zamian za przejęcie kredytu bankowego po uprzedniej zgodzie banku, który kredytował zakup. Skarżący wywodził również, iż żadne środki trwałe na dzień zakupu według oświadczenia nie były zabezpieczone przez Urząd Skarbowy na rzecz zaległości podatkowych. Urząd Skarbowy nie zadbał o swoje należności w terminie nie zabezpieczył środków trwałych firmy, ani też materiałów magazynowych będących w jego posiadaniu. K.B. podnosił także, iż Urząd Skarbowy dokonywał na bieżąco kontroli krzyżowych dotyczących transakcji pomiędzy jego firmą i firmą [...]i nikt nie zakwestionował prawidłowości tych obrotów. Podkreślał również, iż niektóre z kwot wynikające z zadłużenia ojca mogą się znacznie zmienić, co dotyczy sprawy A sp.z o.o. , która zakończyła się ugodą przed Sądem Gospodarczym na kwotę [...] zł. Jak należy sądzić z uzasadnienia skargi, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego . W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Sąd zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu I instancji, przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych prowadzi do wniosku, iż nie naruszają one prawa. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji Sąd uznał, iż brak jest jakichkolwiek podstaw, aby decyzje te zakwestionować. Zarzuty skargi nie są bowiem zasadne i nie zasługują na uwzględnienie. W sprawie będącej przedmiotem orzekania Sądu, istota zagadnienia sprowadza się do kwestii odnoszącej się do wykładni przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, w zakresie w jakim regulują one odpowiedzialność podatkową osób trzecich. Są to przepisy Rozdziału 15 ustawy Ordynacja podatkowa "Odpowiedzialność osób trzecich". Określają one zasady ogólne realizowania odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, ustalając jej zakres podmiotowy, jak również przedmiotowy, a także zasady szczegółowe regulowane przez poszczególne przepisy Rozdziału 15, na gruncie których realizowana jest odpowiedzialność konkretnych wskazanych w nich kategorii podmiotów (osób trzecich) – członków rodziny podatnika prowadzących z podatnikiem działalność gospodarczą za zaległości podatkowe wynikające z tej działalności (art. 111); nabywcy przedsiębiorstwa, jego zorganizowanej części lub składników majątkowych związanych z prowadzoną działalnością za zaległości podatkowe związane z tą działalnością (art. 112); firmującego (art. 113); właściciela, samoistnego posiadacza lub użytkownika wieczystego rzeczy lub prawa majątkowego za zaległości podatkowe użytkownika powstałe w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez użytkownika (art. 114); dzierżawcy lub użytkownika nieruchomości za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań podatkowych wynikających z opodatkowania nieruchomości (art. 114a); wspólnika spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusza spółki komandytowej albo komandytowo – akcyjnej za zaległości podatkowe spółki i wspólników wynikające z działalności spółki (art. 115); członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji za zaległości podatkowe spółki (art. 116); członków organów zarządzających innych osób prawnych za ich zaległości podatkowe (116a); osób prawnych przejmujących lub osób prawnych powstałych w wyniku podziału za zaległości podatkowe osoby prawnej dzielonej (art. 117); gwaranta lub poręczyciela, którego zabezpieczenie zostało przyjęte przez organ podatkowy za zobowiązania wynikające z decyzji, która jest przedmiotem zabezpieczenia (art. 117a). W sprawie będącej przedmiotem orzekania Sądu, za podstawowy uznać należy przepis art.107 § 1 ordynacji podatkowej, który stanowi, iż w przypadkach i zakresie przewidzianym w niniejszym rozdziale – tj. w Rozdziale 15 Ordynacji podatkowej – za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Ustanawia ona zasadę ogólną, na podstawie której realizowana jest odpowiedzialność osób trzecich za zaległości podatkowe podatnika. Przepis ten, w zakresie w którym odnosi się do przedmiotu odpowiedzialności, odwołuje się do pojęcia "zaległości podatkowej". W rozumieniu przepisu art. 51 ordynacji podatkowej jest nią podatek niezapłacony w terminie płatności, a także niezapłacona terminie płatności zaliczka na podatek (w tym również zaliczka, o której mowa w przepisie art. 23a) lub rata podatku. Kwestia zaś zastosowania jednego spośród wyżej przywołanych przepisów szczegółowych Rozdziału 15 ustawy Ordynacja podatkowa determinowana jest ustaleniami stanu faktycznego. Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy, za niesporne uznać należy, iż: 1) A. B. (podatnik w rozumieniu przepisu art. 107 § 1 ordynacji podatkowej) w latach [...] – [...] prowadził działalność gospodarczą pod firmą A; 2) decyzjami z dnia[...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił wobec niego zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za[...] r. w wysokości [...] zł (nr decyzji [...]) i za [...]r. w wysokości [...] zł (nr decyzji [...]); 3) K.B. nabył od A spawarkę za kwotę [...] zł (faktura VAT [...]z dnia [...]) oraz samochód dostawczy [...] za kwotę [...] zł (faktura VAT nr [...] z dnia [...] r.), które to przedmioty stanowiły środki trwałe zbywcy; 4) w okresie od[...] do [...] K. B. nie występował, w trybie przepisu art. 306g ordynacji podatkowej, z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o wysokości zaległości podatkowych zbywającego; 5) w związku z bezskutecznością prowadzonego postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wydobycia powyższych zaległości podatkowych, jak również w związku ze zbyciem na rzecz K. B. składników majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą i udaremnieniem w ten sposób egzekucji, organ podatkowy wszczął postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej nabywcy za zaległości podatkowe. Konfrontując wskazane elementy stanu faktycznego sprawy z przywołanymi przepisami ustawy Ordynacja podatkowa, według Sądu, brak jest jakichkolwiek podstaw, aby podzielić zasadność zarzutu naruszenia przepisu art. 111 § 1 ordynacji podatkowej. Wbrew wywodom skarżącego, odwołującego się również w tym kontekście do daty [...], jako daty rozpoczęcia przez niego działalności gospodarczej, przepis ten w sprawie nie ma zastosowania. Przepisem adekwatnym, z punktu widzenia prawnej oceny ustalonych faktów i zdarzeń oraz ich prawnych konsekwencji, tj. ustalenia istnienia odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika, jest bowiem przepis art. 112 ordynacji podatkowej, nie zaś wskazywany przez K. B. przepis art. 111 § 1 ordynacji podatkowej, który nie pozostaje w żadnym stosunku korespondencji ze stanem faktycznym sprawy. W kontekście przywoływanych ustaleń faktycznych, słusznie więc organy podatkowe, jako podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia wskazały przepis art. 112 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Z przepisu tego wynika, iż nabywca przedsiębiorstwa, zorganizowanej jego części lub składników majątku związanego z prowadzoną odpowiedzialnością gospodarczą, jeżeli ich wartość jednostkowa w dniu zbycia wynosi co najmniej [...]zł odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za powstałe do dnia nabycia zaległości podatkowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Na podstawie przepisu art. 112 § 3 zakres odpowiedzialności nabywcy jest ograniczony do wartości nabytego przedsiębiorstwa, jego zorganizowanej części lub składników majątku, Jakkolwiek, z § 4 art. 112 wynika, iż zakres odpowiedzialności nabywcy nie obejmuje należności wskazanych w art. 107 § 2 pkt 1 ordynacji podatkowej oraz odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych oraz oprocentowania, o którym mowa w art. 107 § 2 pkt 3 ordynacji podatkowej, powstałych po dniu nabycia, to jednak zasada ta i wynikające z niej ograniczenie nie ma zastosowania do nabywców będących małżonkami lub członkami rodziny podatnika. Skoro więc po stronie A.B. prowadzącego w latach [...] – [...]działalność gospodarczą pod firmą A, jako podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, za okres ten powstała zaległość w tym podatku, jak również skoro K. B., nabył od A, stanowiące środki trwałe zbywcy, składniki majątku związanego z prowadzeniem tej działalności w postaci spawarki za kwotę [...] zł ([...]) oraz samochód dostawczy [...] za kwotę [...]zł ([...] r.), nie występując uprzednio, w trybie przepisu art. 306g ordynacji podatkowej, z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o wysokości zaległości podatkowych zbywającego, to zasadnie stwierdzić należy, że w sprawie będącej przedmiotem orzekania Sądu, ziściła się hipoteza normy prawnej wynikającej z przepisu art. 112 ordynacji podatkowej uzasadniającą ustalenie istnienia odpowiedzialności K. B., jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe związane z prowadzoną przez A. B.- podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych - działalnością gospodarczą. Zarzuty skargi, odwołujące się do odrębnej konstrukcji odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowej, tj. do odpowiedzialności członków rodziny podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, współdziałających z nim i osiągających korzyści z tej działalności (art. 111 ordynacji podatkowej), są chybione. Nie mają one bowiem żądnego znaczenia z punktu widzenia prawnej oceny niespornych w sprawie faktów i zdarzeń. Według Sądu brak jest również jakichkolwiek podstaw, aby podzielić trafność zarzutów kwestionujących okoliczność nabycia czy to całości przedsiębiorstwa czy to jego zorganizowanej części, zarzutu błędnego podania adresu podatnika, jak również argumentów odnoszących się do kwestii ugody zawartej pomiędzy zbywcą składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, a firmą B sp. z o.o. i jej wpływu na wysokość kwot zadłużenia obciążających zbywcę. Wskazane zarzuty i argumenty skarżącego nie mają żadnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i wniosku, że decyzje te prawa nie naruszają. Argument, iż skarżący nabył od A.B. jedynie to, co było mu potrzebne, a w firmie zbyteczne, w konfrontacji z przepisem art. 112 § 1 pkt 3, jak również w konfrontacji z wszystkimi okolicznościami tego nabycia (czas nabycia, przedmiot nabycia, wartość jednostkowa nabywanych składników majątku), nie może być uznany za trafny i przekonujący. Chybiony jest również zarzut błędnego podania adresu podatnika. Wbrew wywodom skarżącego, z akt sprawy jednoznacznie przecież wynika, iż podatnik w swoich relacjach z organami administracji publicznej posługiwał się adresem, na który skutecznie organami podatkowymi doręczał mu korespondencję. Kwestia ugody, na którą powoływał się skarżący i jej wpływu na zadłużenie zbywcy jest również bez znaczenia, albowiem jak wynika z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem z działalności gospodarczej są kwoty należne choćby nie zostały faktycznie otrzymane. Konsekwencje zawartej ugody pozostają więc bez wpływu na wysokość przychodu należnego za lata [...] – [...]. Według Sądu, w kontekście zarzutów skargi, podnieść również należy, iż trafnie Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił okoliczność w postaci odrębności decyzji o odpowiedzialności podatkowej i decyzji wymiarowej, jak również wpływ tej odrębności na brak podstaw do kwestionowania w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej ustaleń dokonanych przez organ w toku postępowania podatkowego wobec podatnika. Podkreślenia również wymaga, iż przepisy ordynacji podatkowej nie uzależniają powstania odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika, od wykazania bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec tej osoby (z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 116 § 1 ordynacji podatkowej, który nie ma zastosowania w sprawie), jak również nie wyłączają odpowiedzialności nabywcy w przypadku nabycia ruchomości w zamian za przejęcie kredytu bankowego. Z powyższego wynika, iż odpowiedzialność K. B., jako osoby trzeciej, za zaległości podatkowe jest odpowiedzialnością realizowaną w trybie przepisu art. 112 ordynacji podatkowej. Jest to odpowiedzialność solidarna, osobista, całym majątkiem, jakkolwiek, jak wynika z przepisu § 3 art. 112, ograniczona do wartości nabytych składników majątku związanego z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, z wyłączeniem jednakże odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych powstałych pod dniu nabycia (art. 112 § 4). Niezależnie od tego, podkreślić należy, iż organy podatkowe, jak wynika z akt sprawy prowadziły postępowanie w sposób czyniący zadość zasadom legalizmu i prawdy obiektywnej, a rezultat tego postępowania i poczynionych w nim ustaleń, w prawidłowy sposób odzwierciedlony w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, zgodnie ze standardem określonym w przepisie art. 210 § 4 ordynacji podatkowej. Nie znajdując również innych podstaw, które w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniałyby ocenę o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, skargę pełnomocnika skarżącej spółki uznać należało za niezasadną i podlegającą oddaleniu. W związku z tym, Sąd na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak na wstępie.