I SA/Lu 528/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2013 r. - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług, B. K. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tytułem uzasadnienia wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wszczęcie postępowania egzekucyjnego, a w ramach tego postępowania zostaną zajęte konta bankowe skarżącej i towary stanowiące asortyment przedsiębiorstwa (hurtowni artykułów gospodarstwa domowego). Powyższe działania z pewnością doprowadzą do znacznej dezorganizacji działania przedsiębiorstwa. Zajęcie kont uniemożliwi regulowanie bieżących wydatków, wypłaty wynagrodzeń i doprowadzi do utraty płynności finansowej przedsiębiorstwa skarżącej, a nawet skierowania wobec niej powództw cywilnych i pracowniczych. Uniemożliwi też dokonywanie bieżących zakupów w ramach funkcjonowania hurtowni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r poz. 1369 ze zm. – dalej: "ppsa"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. post. NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. I OZ 1236/14, system informacji prawnej LEX) Dokonując oceny wniosku skarżącej w kontekście wskazanych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania decyzji stwierdzić należy, że zawarta w nim argumentacja jest lakoniczna i ogólnikowa. Uzasadnienie wniosku nie zawiera żadnych konkretnych informacji o sytuacji finansowej prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa, które uprawdopodabniałyby zawarte w nim twierdzenia o groźbie utraty płynności finansowej. W szczególności z wniosku nie wynika jaki jest poziom dochodów z prowadzonej działalności, jaka jest wartość majątku skarżącej, czy też jakie i w jakiej wysokości ponosi wydatki w związku z prowadzoną działalnością, co – po odniesieniu tych wartości do wysokości egzekwowanych zobowiązań wynikających z decyzji objętej skargą do tutejszego Sądu - pozwoliłoby stwierdzić, istnienie ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem skarżącej, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek, wskazujących na trudną sytuację finansową oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Stanowisko takie zostało wyrażone między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2012 r. (sygn. akt II FSK 404/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi bowiem, co do zasady, do nieodwracalnych skutków, ponieważ w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2010 r., sygn. akt I FZ 317/10). Zdaniem Sądu stwierdzenie we wniosku, że wykonanie decyzji doprowadzi do utraty płynności finansowej skarżącej, bez przedłożenia jakichkolwiek dokumentów potwierdzających tą możliwość, nie uzasadnia jeszcze wstrzymania jej wykonania. W orzecznictwie jednolity jest bowiem pogląd, iż wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04). W niniejszej sprawie skarżąca nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację finansową. Podsumowując, mając do czynienia z tak sformułowanym wnioskiem nie można przyjąć, że zostały w sprawie spełnione przesłanki przewidziane art. 61 § 3 ppsa, uzasadniające zastosowanie wobec strony instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.