I SA/Lu 531/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, SO del. Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Julita Kula, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego - oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w L., na skutek zażalenia A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. z dnia [..] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako płatnika i określenia wysokości pobranego a niewypłaconego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłaconej dywidendy w miesiącu lutym 2012 r., umorzył postępowanie zażaleniowe. W uzasadnieniu wskazano, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej spółki A Sp. z o.o. jako płatnika i określenia wysokości pobranego a niewpłaconego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłaconej dywidendy w miesiącu lutym 2012 r. Dnia 19 grudnia 2013 r. strona wystąpiła z wnioskiem o zawieszenie postępowania nr [...] do czasu wydania przez właściwy organ ostatecznych decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 i 2010 roku. W ocenie pełnomocnika strony powyższe stanowi tzw. zagadnienie wstępne, które zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowi przesłankę do zawieszenia postępowania. We wniosku z dnia 19 grudnia 2013 r. pełnomocnik spółki A Sp. z o.o. wskazał, że wobec spółki toczyło się postępowanie kontrolne w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 i 2010 roku, wszczęte postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. określił spółce zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 i 2010 roku. Pełnomocnik dodał, że na dzień złożenia wniosku sprawa była na etapie rozpatrywania przez Dyrektora Izby Skarbowej w L. odwołania wniesionego przez stronę od decyzji Dyrektora UKS w L. We wniosku pełnomocnik strony wskazał nadto, że spółka szeregiem wniosków w okresie od grudnia 2010 roku do sierpnia 2012 roku wystąpiła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. o przeksięgowanie części wykazanej do zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za październik 2010 roku na poczet innych, szczegółowo wymienionych w tych wnioskach należności podatkowych. W dniu [...] sierpnia 2013 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. wydał postanowienie o odmowie dokonania zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za październik 2010 r. na poczet wnioskowanych należności. Zdaniem spółki zainicjowanie postępowań w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej jest co najmniej przedwczesne, albowiem twierdzenie organu o nie wywiązaniu się spółki z obowiązków płatnika opiera się wyłącznie na założeniu, iż brak jest przesłanek do uwzględnienia wniosku o zaliczenie nadpłaty z tytułu podatku od towarów i usług z tego powodu, iż zwrot z tego tytułu spółce nie przysługuje. W ocenie pełnomocnika strony wszczęcie postępowania podatkowego w niniejszej sprawie jest niecelowe, albowiem w istocie jej wynik uzależniony jest od rozstrzygnięcia postępowania kontrolnego dotyczącego weryfikacji rozliczeń spółki z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 i 2010 roku, które jest w toku. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. w dniu [...] lutego 2014 r. wydał postanowienie nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej - A Sp. z o.o. z/s w B., jako płatnika i określenia wysokości pobranego a niewpłaconego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłaconej dywidendy w miesiącu lutym 2012 r. W ocenie organu podatkowego I instancji podnoszona przez pełnomocnika strony kwestia rozstrzygnięcia odwołania od decyzji Dyrektora UKS w L. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], określającej spółce zobowiązanie w podatku VAT za poszczególne miesiące 2009 i 2010 roku, nie stanowi "zagadnienia wstępnego". Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. stwierdził, że podnoszone przez pełnomocnika strony okoliczności nie uniemożliwiają wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, bowiem organ podatkowy może wydać decyzję na podstawie zebranego materiału dowodowego, a prowadzone przed organem odwoławczym postępowanie nie stanowi przeszkody natury prawnej do podjęcia stosownego rozstrzygnięcia. Kwestionując powyższe postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. pełnomocnik spółki A Sp. z o.o. złożył zażalenie z dnia 28 lutego 2014 r., w którym zarzucił organowi I instancji niewłaściwe zastosowanie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, polegające na odmowie zawieszenia postępowania, pomimo wystąpienia zagadnienia wstępnego oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik strony stwierdził, że organ podatkowy nie odniósł się do wszystkich podnoszonych przez stronę we wniosku o zawieszenie postępowania okoliczności faktycznych, a jedynie ogólnikowo skonstatował, że postępowanie odwoławcze w przedmiocie podatku od towarów i usług nie pozostaje w bezpośrednim związku z niniejszymi sprawami i nie stanowi przeszkody natury prawnej do podjęcia rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącego, takie przedstawienie przyczyn odmowy zawieszenia postępowania jest niewystarczające. Zdaniem pełnomocnika strony zachodzi wyraźna zależność pomiędzy ostatecznym wynikiem sprawy, dotyczącej określenia wysokości zobowiązania spółki w podatku od towarów i usług, a sprawami w których organ podatkowy ma orzec o ewentualnej odpowiedzialności w przedmiotowej sprawie. W razie uchylenia przez sądy administracyjne zaskarżonej decyzji w przedmiocie podatku VAT za poszczególne miesiące 2009 i 2010 roku odpadnie przyczyna, dla której Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L., postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. odmówił przeksięgowania części wykazanej do zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za październik 2010 roku na poczet pobranych, a niewpłaconych zaliczek. W opinii pełnomocnika strony skarżący jako płatnik podatku, nie będzie posiadał żadnych zaległości płatniczych względem budżetu państwa i wydanie decyzji co do jego odpowiedzialności z tego tytułu stanie się bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz treścią zażalenia z dnia 28 lutego 2014 r. postanowił, stosownie do art. 233 § 1 pkt 3 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej, umorzyć postępowanie zażaleniowe z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Podstawą do uznania przez Dyrektora Izby Skarbowej w L., iż postępowanie w sprawie zawieszenia postępowania dotyczącego orzeczenia o odpowiedzialności A Sp. z o.o. jako płatnika stało się bezprzedmiotowe był fakt, iż w dniu [...] lutego 2014 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. decyzją nr [...] orzekł o odpowiedzialności podatkowej - A Sp. z o.o. jako płatnika i określił wysokość pobranego a niewpłaconego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłaconej dywidendy w miesiącu lutym 2012 r. i tym samym zakończył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Zażalenie pełnomocnika strony zostało nadane w placówce Poczty Polskiej w dniu 28 lutego 2014 r. Z powyższego wynika, iż wydanie decyzji przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. nastąpiło przed wniesieniem zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. W ocenie organu odwoławczego, z uwagi na zakończenie postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika przez organ podatkowy I instancji, postępowanie zażaleniowe w sprawie zawieszenia postępowania dotyczącego orzeczenia o odpowiedzialności płatnika uznać należy za bezprzedmiotowe. Wobec zakończenia postępowania przez Naczelnika L. Urzędu Skarbowego w L., Dyrektor Izby Skarbowej w L. nie może rozstrzygać o konieczności bądź braku konieczności zawieszenia tegoż postępowania. W opinii organu odwoławczego podejmować można decyzję o zawieszeniu tylko takiego postępowania, które toczy się w chwili podejmowania takiej oceny. W przeciwnym przypadku brak jest możliwości weryfikacji przesłanek wyrażonych w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym to artykułem organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zwrócić należy także uwagę, iż postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania jest ściśle powiązane z tokiem postępowania głównego. Dodać należy, że rozstrzygnięcie takie nie uzyskuje charakteru samoistnego, ponieważ samo w sobie nie kształtuje obowiązków adresata jako podatnika i powiązane jest z toczącym się postępowaniem podatkowym. Z uwagi na zakończenie przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. w dniu [...] lutego 2014 r. postępowania głównego (zasadniczego) tj. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności spółki A Sp. z o.o. jako płatnika oraz określenia wysokości pobranego a niewpłaconego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłaconej dywidendy w miesiącu lutym 2012 r., Dyrektor Izby Skarbowej w L. uznał postępowanie zażaleniowe w sprawie zawieszenia postępowania głównego za bezprzedmiotowe. Od powyższego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w L. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to niewłaściwe zastosowanie: • art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 w zw. z art. 208 § 1 w zw. z art. 219 w zw. art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2005, Nr 85, poz. 727 ze zm.), dalej jako: "o.p.", polegające na bezzasadnym umorzeniu postępowania odwoławczego na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. o odmowie zawieszenia wskazanego wyżej postępowania podatkowego w sprawie odpowiedzialności Skarżącej jako płatnika, w sytuacji występowania przesłanek do dalszego kontynuowania sprawy oraz braku cech bezprzedmiotowości postępowania przed Organem drugiej instancji, co jest warunkiem zastosowania instytucji umorzenia postępowania; • art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 216 § 2 w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 o.p., polegające na bezpodstawnym uchyleniu się przez Organ odwoławczy od merytorycznego rozpozna i rozstrzygnięcia kwestii zawieszenia postępowania dotyczącego odpowiedzialności podatkowej Skarżącej jako płatnika. W kontekście tych zarzutów, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] lutego 2014 roku i zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w L. na rzecz strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego doradcy podatkowego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, iż w orzecznictwie sądowym podkreśla się, że organ odwoławczy w przypadku wniesienia odwołania, czy zażalenia, rozpoznaje sprawę w całości od początku, przy czym obowiązany jest uwzględnić stan faktyczny zaistniały również w trakcie postępowania odwoławczego (zażaleniowego) (wyrok NSA z dnia 29 października 2003 r., SA/Bd 2154/03, POP 2004, z. 1, poz. 2). Do umorzenia postępowania odwoławczego, na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 o.p., który to przepis organ odwoławczy podał jako podstawę rozstrzygnięcia, może dojść: po pierwsze, w razie skutecznego cofnięcia odwołania przez stronę, a po drugie, z powodu bezprzedmiotowości. W tym ostatnim przypadku chodzi o podmiotowe i przedmiotowe przyczyny bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego. Przyczyną przedmiotową może być na przykład wygaśnięcie decyzji organu pierwszej instancji, przedawnienie zobowiązania. Przyczyną podmiotową jest zaś na przykład śmierć strony, gdy sprawa ma charakter osobisty, a także sytuacja, gdy w toku postępowania odwoławczego okazało się, że wnoszący odwołanie nie jest legitymowany do jego wniesienia (wyrok NSA z dnia 12 października 2010 roku, I FSK 826/10, LEX nr 744557). Wykonanie decyzji organu I instancji przed lub w czasie trwania postępowania odwoławczego nie powoduje bezprzedmiotowości tego postępowania. Umorzenie z takiego powodu postępowania odwoławczego stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Organ odwoławczy nie ma swobody w wyborze sposobu zakończenia postępowania poprzez umorzenie. Istnieje ograniczenie związane z wystąpieniem okoliczności powodujących bezprzedmiotowość postępowania przed pierwszą instancją. W sytuacji, gdy nie wystąpią przesłanki bezprzedmiotowości wspomnianego postępowania, organ odwoławczy jest obowiązany sprawę rozstrzygnąć merytorycznie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r., III SA 2225/01, Biuletyn Skarbowy 2003, nr 6, s. 25). W niniejszej sprawie postępowanie incydentalne dotyczące zawieszenia nie stało się bezprzedmiotowe po wydaniu przez organ pierwszej instancji decyzji z dnia [...] lutego 2014 roku, albowiem decyzja ta nie była ostateczna w dacie rozpoznawania zażalenia na odmowę zawieszenia postępowania, i co więcej, nie jest także ostateczna w dacie sporządzania niniejszej skargi, gdyż spółka skorzystała z przysługującego jej prawa wniesienia odwołania, a zainicjowane postępowanie jest w toku. Tym samym "sprawa" odpowiedzialności podatkowej spółki jako płatnika nie została zakończona, a jedynie ukończeniu uległ jeden z jej etapów. Organ odwoławczy nie mógł w takiej sytuacji wydać postanowienia o umorzeniu postępowania, a więc uchylenie się przez organ od merytorycznego rozpoznania zażalenia było bezzasadne. Ponadto, ani z treści wniosku o zawieszenie z dnia 19 grudnia 2013 roku, ani z treści zażalenia z dnia 28 lutego 2014 roku, nie sposób wywieść, iż skarżąca domagała się zawieszenia postępowania jedynie w zakresie w jakim toczyło się ono przed organem pierwszej instancji. Spółka wnosiła o zawieszenie wszczętych z urzędu postępowań podatkowych w sprawach orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej spółki jako płatnika. Organ odwoławczy bezpodstawnie zawęził zakres rozpoznania sprawy. Sekwencja zdarzeń procesowych organu pierwszej instancji wskazuje zdaniem skarżącego, że postępowanie nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Pomimo, że wniosek o zawieszenie złożony został 19 grudnia 2013 roku, organ zwlekał z jego rozpoznaniem przez ponad dwa miesiące, odmawiając ostatecznie - postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 roku - uwzględniania wniosku, a następnie - decyzją z dnia [...] lutego 2014 roku - orzekając o odpowiedzialności podatkowej spółki jako płatnika. W takim stanie rzeczy akceptacja zaprezentowanej w zaskarżonych postanowieniach interpretacji regulacji dotyczącej umorzenia postępowania wobec jego bezprzedmiotowości wskazywałaby, że skarżąca nie miała realnej możliwości złożenia środka zaskarżenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, a ponadto dawałaby organowi pierwszej instancji możliwość wpływania na skuteczność podejmowanych przez skarżącą czynności procesowych poprzez przyjęty sposób procedowania. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skargę uznać należy za niezasadną, bowiem brak jest uzasadnionych podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie narusza prawo. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, po myśli § 2 tegoż artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Mając na uwadze powyższy zakres kognicji, Sąd nie stwierdził w sprawie naruszenia prawa, uzasadniającego podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L., na podstawie art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 233 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa jedną z decyzji organu odwoławczego może być umorzenie postępowania odwoławczego. W myśl tego przepisu organ umarza postępowanie odwoławcze, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Instytucja umorzenia postępowania odwoławczego, przewidziana art. 233 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej jako jeden z rodzajów rozstrzygnięcia sprawy w trybie odwoławczym, nie wymienia ustawowych przesłanek, których zaistnienie uzasadnia zastosowanie tej instytucji. Jest to jednak instytucja zbieżna z instytucją umorzenia administracyjnego postępowania odwoławczego, według ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, przewidzianą w art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W orzecznictwie i literaturze ugruntowane jest stanowisko, że umorzenie postępowania odwoławczego następuje w razie skutecznego cofnięcia odwołania albo w razie bezprzedmiotowości samego postępowania odwoławczego (vide np. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I FSK 826/10). Bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego może nastąpić z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych. Bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego z przyczyn przedmiotowych uzasadniać może brak przedmiotu odwołania (odwołanie od decyzji jeszcze niewydanej, czy uchylonej w innym trybie). Podmiotową bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego uzasadnia np. śmierć strony, gdy sprawa ma charakter osobisty, a także brak posiadania statusu strony przez podmiot odwołujący się (vide uchwała NSA z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. akt OSP 16/98, ONSA 1999 Nr 4, poz. 119). Z oczywistych względów są to jedynie przykłady dla zastosowania omawianej instytucji. Rzeczą organu odwoławczego jest zatem każdorazowa analiza przesłanek konkretnej sprawy i ich ocena z punktu widzenia przesłanki bezprzedmiotowości, o jakiej mowa. W świetle powyższego stwierdzić należy, że decyzję, o której mowa w art. 233 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wydaje się wówczas, gdy bezprzedmiotowe stało się wyłącznie postępowanie odwoławcze (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Go 237/13). W niniejszej sprawie wystąpiła bezprzedmiotowość samego postępowania odwoławczego. Nie przestał wprawdzie istnieć przedmiot odwołania w postaci wydanego w postępowaniu w pierwszej instancji postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] lutego 2014 r. o odmowie zawieszenia postępowania, jednak na etapie kontroli instancyjnej zaistniała okoliczność, która spowodowała bezprzedmiotowość rozstrzygnięcia w przedmiocie zażalenia na to postanowienie. Okolicznością tą jest wydanie przez organ I instancji (Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L.) decyzji w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej spółki jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za luty 2012 r. Jak słusznie zatem podkreślono w odpowiedzi na skargę postępowanie w sprawie zawieszenia postępowania podatkowego może być prowadzone tak długo, dopóki się ono toczy i istnieje podstawa, aby rozważać możliwość jego zawieszenia. Tylko bowiem wówczas może być rozważana przez organ przesłanka prejudycjalności, na którą we wniosku o zawieszenie powoływała się strona. W wypadku zakończenia postępowania (a takie następuje z chwilą wydania decyzji), takie postępowanie staje się bezprzedmiotowe. Wbrew stanowisku skarżącego bez znaczenia w tym wypadku pozostaje fakt nieostateczności decyzji. Nie sposób bowiem antycypować, jak chce tego skarżący, treści rozstrzygnięcia organu II instancji. Jego kontrola sprowadza się wprawdzie do ponownego rozpoznania sprawy, jednak nie zmienia to faktu, iż orzeka jako organ odwoławczy, a zatem w bezpośrednim odniesieniu do decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Ta bowiem decyzja kończy merytorycznie rozpoznanie sprawy podatkowej. Z prejudycjalnością mamy zaś do czynienia wówczas, gdy wynik postępowania administracyjnego zależy od wyniku innego postępowania, gdyż przedmiot postępowania prejudycjalnego stanowi element podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Oznacza to, że nie jest możliwe rozstrzygnięcie sprawy w toczącym się postępowaniu administracyjnym bez wcześniejszego rozstrzygnięcia kwestii prejudycjalnych. W niniejszej sprawie organ I instancji odmówił zawieszenia postępowania stwierdzając, że wskazane przez wnioskodawcę postępowanie administracyjne w żadnym razie nie determinuje rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Był zatem w pełni uprawniony, by orzekać w tym postępowaniu in meritum i wydać decyzję podatkową. Organ II instancji, rozpoznający odwołanie podatnika od tej decyzji, w ramach swej kognicji bez wątpienia dokona również badania prawidłowości podstaw orzekania przez organ I instancji i – stwierdzając istnienie braków w tym zakresie – może skorzystać z uprawnienia do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, z odpowiednimi wskazaniami dla organu I instancji, w tym co do ewentualnej prejudycjalności innego postępowania. Z powyższych względów nie ma w ocenie Sądu podstaw do stwierdzenia naruszenia w sprawie art. 233 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, jak też innych wskazanych w skardze przepisów procesowych, a zatem skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).