I SA/Lu 535/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji niewykorzystanej i wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. S. J. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tytułem uzasadnienia wniosku podał, że sprawa nie została ostatecznie rozstrzygnięta, więc "nie nadaje się do wykonania", zaś w przypadku braku dobrowolnego spełnienia świadczenia organ będzie egzekwował kwotę, o której mowa w decyzji, w sposób przymusowy, a to wygeneruje dla strony skarżącej dodatkowe koszty, co oznacza, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "ppsa"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do § 3 tego artykułu po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkami niemającymi zastosowania w sprawie niniejszej). Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt II FSK 1064/12, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt II FZ 110/10, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia: "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2540/13 i powołane tam orzecznictwo, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. II FZ 542/15, LEX). Zatem, aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, musi on wskazać i uprawdopodobnić okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych wyżej przesłanek. Uzasadnienie wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania nie odnosi się natomiast w żaden sposób do sytuacji finansowej, majątkowej skarżącego, nie stanowi żadnego wyjaśnienia, uprawdopodobnienia, że faktycznie przesłanki przewidziane w art. 61 § 3 ppsa mogłyby się ziścić w jego przypadku. W konkluzji stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał - w świetle przedstawionej argumentacji - by w wykonaniu egzekucji spornej kwoty groziła skarżącemu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty lub by uiszczenie należności spowodowało trudny do odwrócenia skutek w razie, gdyby skarga została uwzględniona. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z tej decyzji, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można zatem przyjąć, że w sytuacji wnioskodawcy zaistniały ustawowe przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.