I SA/Lu 539/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Kwiatek (spr.), Sędziowie WSA H. Chitrosz, NSA D. Małysz, Protokolant st. insp. W. Wojtal, po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2004 r. sprawy ze skargi "T" SA w likwidacji w L. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od IX do XII 2001 r. -oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa, po rozpoznaniu odwołania Spółki Akcyjnej "T." w likwidacji w L., utrzymała w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2003 r. określającą za październik-grudzień 2001 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe za wrzesień 2001 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że we wrześniu 2001 r. Spółka wykonała czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i zgodnie z art. 19 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. 1993 r. Nr 11, poz. 50 ze zm./, nabyła prawo do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach VAT otrzymanych w miesiącach październik-grudzień 2000 r. i styczeń-sierpień 2001 r. Na tej podstawie Spółka odliczyła podatek naliczony zawarty w fakturze nr [...] z dnia [...] października 2000 r. za usługę reklamy przy filmie "Jutro będzie niebo", wykazany w deklaracji VAT-7 za październik 2000 r. w kwocie 5.390 zł. Organ I instancji ustalił, że powyższa sprzedaż udokumentowana jest u sprzedawcy – firmy "C" fakturą o nr [...] z dnia [...] listopada 2000 r. i według wyjaśnień jej prezesa usługa reklamy nie została wykonana – nie została wpisana w materiał filmowy, stąd uznał, że zakwestionowana faktura nie stanowiła podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek w niej zawarty, a to na podstawie art. 19 ust. 3a i art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy. Organ wyjaśnił, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje pod warunkiem otrzymania towaru lub wykonania usługi i nie przysługuje, gdy wydatek na nabycie usługi nie jest zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Skoro Spółka nie kwestionowała dowodu z zeznań w charakterze świadka prezesa firmy "C" to, zdaniem organu, nie mogła kwestionować oceny, iż usługa nie została wykonana. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby wyjaśnił, że zgodnie z art. 122 ordynacji podatkowej, organ podatkowy zobowiązany jest do podjęcia niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, stąd uprawniony był do uzyskania dowodu z zeznań kontrahenta Spółki oraz, że dowodem w sprawie może być wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego i piśmie procesowym z dnia [...] marca 2003 r. Spółka "T" wnosiła o uchylenie decyzji zarzucając naruszenie art. 27 ust. 6 ustawy przez jego zastosowanie mimo braku wskazanych w nim przesłanek. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm./, sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego, podlegają, po dniu 1 stycznia 2004 r., rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270/. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zgodne są z prawem i wydane zostały z zachowaniem wymogów procedury podatkowej. W szczególności obie decyzje zawierają obszerne uzasadnienia faktyczne omawiające materiał dowodowy sprawy stanowiący podstawę ocen dokonanych z zastosowaniem wskazanych w nich przepisów prawa materialnego /art. 210 § 4 ordynacji podatkowej/. W sprawie nie było sporu co do faktu, że usługa filmowej reklamy działalności Spółki wykonana być miała w oparciu o umowy z dnia 1 sierpnia 2000 r. i z dnia 1 września 2000 r. i polegać miała na zamieszczeniu logo Spółki i krótkiego tekstu informacyjnego w materiale filmowym promującym film pt. "Jutro będzie niebo" /w kraju i za granicą/. Niesporny w zasadzie był również fakt, że usługa ta nie została wykonana. W tym zakresie Spółka kwestionowała jedynie uprawnienie organów podatkowych do przeprowadzania dowodów podważających w efekcie dowód w postaci faktury VAT. Organ prawidłowo wskazał w uzasadnieniu decyzji przepisy procedury podatkowej zobowiązujące organy do podejmowania wszelkich niezbędnych działań dla wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Dodać jedynie należy, że faktura VAT nie jest dowodem wykonania usługi, lecz zapłaty za nią. Wobec poczynionych ustaleń faktycznych i treści art. 19 ust. 3a i art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy, organ zobowiązany był do określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe w prawidłowej wysokości i ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 30 % kwoty zawyżenia podatku naliczonego wykazanego do przeniesienia, a to zgodnie z art. 27 ust. 6 ustawy. Przepis ten stanowi, że jego dyspozycja określona w zdaniu pierwszym dotyczy również różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy, a ten ostatni przepis uprawnia podatnika do przeniesienia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na następne okresy rozliczeniowe. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.