I SA/Lu 547/97

1. Art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1994 r., wyraźnie stanowi, że do wyliczania struktury zakupu przyjmuje się udokumentowane zakupy z tego miesiąca, w którym dokonano zakupu, przy czym za zakup uważa się wyłącznie towary przeznaczone do dalszej sprzedaży według cen uwzględniających podatek /ceny zakupu brutto/. Przepis ten nie przewiduje ujmowania w wartości zakupionych towarów, przyjmowanej do wyliczenia struktury zakupu, towarów nie przeznaczonych do dalszej sprzedaży /wartość opakowań zwrotnych i kaucjowanych/ oraz powiększania wartości zakupionych towarów pochodzących z "przesunięć" z magazynów do sklepów detalicznych. 2. "Przesunięcia" wewnętrzne towarów z magazynu do sklepów, wynikające z wewnętrznej organizacji przedsiębiorstwa handlowego, nie stanowią "zakupu towarów" w rozumieniu art. 30 ust. 1 ustawy o VAT. Rozpoznając na rozprawie złożoną skargę Sąd doszedł do następujących ustaleń i wniosków: Skarga jest nieuzasadniona bowiem zarówno decyzja zaskarżona, jak też utrzymana nią w mocy decyzja I instancji - nie naruszają obowiązujących przepisów prawa, zwłaszcza zaś zarzucanych skargą przepisów art. 30 ust. 1 w związku z art. 29 ustawy o VAT. Nie naruszają także wbrew zarzutom skargi przepisów art. 7, art. 77 par. 1 i art. 107 Kpa. Wskazać trzeba przede wszystkim, iż w świetle art. 30 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w okresie od 5 lipca do 31 grudnia 1993 r. ustawy o VAT - podatnicy świadczący usługi w zakresie handlu, dokonujący sprzedaży opodatkowanej i zwolnionej od podatku lub opodatkowanej różnymi stawkami, nie obowiązanie do ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących mogli - w celu obliczenia podatku należnego - dokonać podziału sprzedaży w danym miesiącu, w proporcjach wynikających z udokumentowanych zakupów z tego miesiąca, w którym dokonano zakupu. Natomiast od 1 stycznia 1994 r. normodawca uzupełnił dotychczasową treść cyt. art. 30 ust. 1 dodając, iż "dla obliczania tych proporcji przyjmuje się wyłącznie towary przeznaczone do dalszej sprzedaży według cen uwzględniających podatek" /art. 30 zmieniony ustawą z dnia 9 grudnia 1993 r. - Dz.U. nr 129 poz. 599/. W tym miejscu podnieść trzeba, iż orzecznictwo sądowe stoi na stanowisku akcentującym prymat wykładni językowej /gramatycznej/ dopuszczającym możliwość sięgania po inne dyrektywy interpretacyjne /wykładnię celową, systemową czy logiczną/ dopiero wtedy, gdy zawodzi interpretacja językowa. W tym zakresie można tu powołać się na: poglądy Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w orzeczeniach z dnia 28 maja 1986 r. /U 1/86/ i z dnia 5 listopada 1986 r. /U 5/86/, pogląd Sądu Najwyższego zawarty w wyroku z dnia 22 października 1992 r. /III ARN 50/92/, a także na stanowisko wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż w drodze wykładni nie można "uzupełniać ustawodawcy", zaś podstawy do ustalania praw i obowiązków - winny wynikać wprost z ustawy. Pogląd powyższy jest szczególnie mocno akcentowany na gruncie prawa podatkowego. Sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej, podziela w pełni powołane wyżej stanowisko i stojąc na gruncie gramatycznej wykładni stwierdza, iż art. 30 ust. 1 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1994 r. - wyraźnie stanowi, że do wyliczania struktury zakupu przyjmuje się udokumentowane zakupy z tego miesiąca, w którym dokonano zakupu, przy czym za zakup uważa się wyłącznie towary przeznaczone do dalszej sprzedaży według cen uwzględniających podatek /ceny zakupu brutto/. Przepis ten nie przewiduje ujmowania w wartości zakupionych towarów, przyjmowanej do wyliczenia struktury zakupu, towarów nie przeznaczonych do dalszej sprzedaży /wartość opakowań zwrotnych i kaucjowanych/ oraz powiększania wartości zakupionych towarów pochodzących z "przesunięć" z magazynów do sklepów detalicznych. Jak wynika z akt, strona skarżąca - do wyliczenia struktury zakupów w części dotyczącej przesunięć towarów z magazynów do sklepów detalicznych, przyjmowała wartość towarów w cenach detalicznych /łącznie z podatkiem VAT/, którymi obciąża się sklep w momencie przyjęcia towaru /zob. także odwołanie Przedsiębiorstwa w którym potwierdziło powyższą okoliczność/. Tak więc, nieuprawniony jest zarzut strony skarżącej, iż w wartości "przesuwanych" towarów nie uwzględniła marży handlowej. Powyższym działaniem Przedsiębiorstwo naruszyło przepisy art. 30 ust. 1 cyt. wyżej ustawy o VAT, które nakładają na podatników obowiązek ustalania struktury zakupu w oparciu o udokumentowane zakupy z tego miesiąca, w którym dokonano zakupu według cen uwzględniających podatek /cen zakupu brutto/, a nie cen sprzedaży, realizowanych przez skarżące Przedsiębiorstwo w sieci placówek handlowych. Wskazać także trzeba, iż w świetle obowiązujących przepisów o podatku VAT "przesunięcia" wewnętrzne towarów z magazynu do sklepów, wynikające z wewnętrznej organizacji Przedsiębiorstwa handlowego - nie stanowią "zakupu towarów" w rozumieniu art. 30 ust. 1 ustawy o VAT. W tej materii Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu decyzji oraz w odpowiedzi na skargę. W ocenie Sądu - nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi w przedmiocie naruszenia art. 107 par. 3 Kpa, Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja spełnia wymogi zakreślone powołanym wyżej przepisem Kpa, bowiem ma ona zarówno merytoryczne uzasadnienie faktyczne jak i prawne, o czym była już wyżej oddzielnie mowa. Sąd nie dopatrzył się także, by naruszone zostały w sprawie niniejszej przepisy art. 80 i art. 81 Kpa. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzekł jak w sentencji.