I SA/Lu 57/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita, Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 maja 2014 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2012 r. do przeniesienia na następny miesiąc I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz P. B. kwotę ... złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w L. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] nr [...] określającą P. B. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za czerwiec 2012 r. w wysokości 30.155,00 zł, w tym kwotę do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 30.155,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że podstawą wydania przez organ podatkowy I instancji przedmiotowego rozstrzygnięcia były ustalenia dokonane w toku dwóch kontroli podatkowych przeprowadzonych u podatnika w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za okres: 1 czerwca 2012 r. – 30 czerwca 2012 r., na podstawie upoważnień z dnia 22 października 2012 r. i z dnia 6 czerwca 2013 r. (protokoły kontroli z dnia 12 listopada 2012 r. i 28 czerwca 2013 r.). Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ stwierdził, że podatnik wykazał w ewidencji zakupów VAT - "środki trwałe" za czerwiec 2012 r. fakturę VAT nr [...] z dnia 20 czerwca 2012 r. o wartości netto 171.394,31 zł i podatku VAT 39.420,69 zł, na zakup samochodu VOLVO XC60, rok produkcji 2012, rodzaj homologacji: osobowy, nr homologacji: pojazd specjalny bankowóz wg homologacji nr: PL*4549*02, dopuszczalna masa całkowita pojazdu: 2 505 kg. W trakcie kontroli podatnik przedłożył dowód rejestracyjny pojazdu, kartę pojazdu, wyciąg ze świadectwa homologacji, z których wynika, że przedmiotem zakupu był samochód specjalny o przeznaczeniu: bankowóz. W ocenie organu, zakupiony przez podatnika pojazd nie spełnia wymienionego w ust. 1 pkt 4 załącznika nr 5 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 września 2010 r. w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne (Dz.U. Nr 166 poz.1128 ze zm.) – dalej "rozporządzenie z 7 września 2010 r.", warunku uznawania go za bankowóz typu C, tj. nie jest monitorowany z zewnątrz przez system lokalizacji satelitarnej i system sygnalizacji napadu przez firmę posiadającą koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie. W związku z tym, organ wydał decyzję, w której stwierdził, że podatnik, dokonując w deklaracji VAT-7 za czerwiec 2012 r. obniżenia podatku należnego o 39.420,69 zł, tj. o pełną kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT, dokumentującej zakup samochodu, który nie spełniał wymagań technicznych dla bankowozu typu C - naruszył przepisy: art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) – dalej "ustawa o VAT" oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652 ze zm.) – dalej "ustawa o zmianie ustawy o VAT". Od powyższej decyzji pełnomocnik podatnika wniósł odwołanie, zarzucając, że narusza przepisy prawa materialnego i procesowego: - art. 86 ustawy o VAT, - art. 3 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o VAT, - art. 120 § 1, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 oraz 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej "Ordynacja podatkowa". W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik stwierdził, że organ podatkowy dokonał nadinterpretacji przepisów, stwierdzając, że bankowóz powinien nie tylko być wyposażony w monitorowany z zewnątrz system lokalizacji satelitarnej i system sygnalizacji napędu, ale także że właściciel powinien czynnie z systemu takiego korzystać. Wyjaśnił, że usługa obsługi z zewnątrz systemu monitorującego i systemu transmisji alarmu została aktywowana na podstawie umowy, jaką podatnik zawarł ze spółką A, a możliwość korzystania z niej potwierdza wydruk testowy wykonany w dniu 27 czerwca 2013 r. Pełnomocnik podkreślił, że spółka, z którą podatnik zawarł umowę świadczy m. in. usługę zabezpieczeń Systemu DOG. Oferuje również kompletny system zabezpieczenia bankowozów typu C, zgodny z wymaganiami technicznymi zawartymi w rozporządzeniu z dnia 7 września 2010 r., który składa się z: 1) modułowego systemu alarmowego DOG 70 Bankowóz, świadectwo homologacji E20 97RA 01.2477, certyfikat PIMOT - Profesjonalna klasa skuteczności ochrony, BLE 1302.09.T/P/2, spełniający wymagania Dyrektywy 74/61/EWG lub regulaminu nr 116 EKG ONZ, 2) system lokalizacji satelitarnej i sygnalizacji napadu oraz transmisji alarmu SAT-DOG umożliwiający monitorowanie tych sygnałów z zewnątrz, homologacja E20 97RA-01.1942, certyfikat PIMOT - Profesjonalna klasa skuteczności ochrony, BLE 1270.09.T/P/2. Powyższe oznacza w ocenie pełnomocnika, że zakupiony pojazd spełnia wymagania przewidziane dla bankowozu typu C, zgodnie z obowiązującymi w kraju przepisami, co potwierdza homologacja wydana przez Instytut Transportu Drogowego, zatwierdzona przez Ministerstwo Transportu. Pełnomocnik zarzucił, że organ podatkowy nie ustalił dostatecznie stanu faktycznego sprawy tj. nie ustalił, czy urządzenia zamontowane w pojeździe spełniają warunki wynikające z ust. 2 załącznika nr 5 do rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r. w zakresie kompatybilności elektromagnetycznej, czym naruszył zasady postępowania podatkowego określone w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Skarbowej w L. stwierdził, że w wyniku przeprowadzonych kontroli ustalono, że podatnik prowadzi działalność w zakresie produkcji urządzeń transportowych, np. przenośników taśmowych i rolkowych do cukrowni, produkcji automatów do kładzenia przekładek kartonowych, świadczy również usługi serwisowe, oraz dokonuje montażu i demontażu kompletnych linii technologicznych w przemyśle spożywczym. W miesiącu czerwcu 2012 r. zakupił samochód VOLVO XC60, rok produkcji 2012, rodzaj homologacji: osobowy, nr homologacji: pojazd specjalny bankowóz, wykazując ten zakup w ewidencji zakupów VAT - "środki trwałe" za czerwiec 2012 r. oraz w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc i dokonując obniżenia podatku należnego o pełną kwotę podatku naliczonego, wynikającego z tej faktury. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Na podstawie art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4. Natomiast art. 3 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o VAT, stanowi, że w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 ustawy o VAT, stanowi 60 % kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł. Regulacja ta nie dotyczy pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku do niniejszej ustawy (art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy o VAT). W załączniku "Wykaz przeznaczeń pojazdów specjalnych, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5" ustawy o zmianie ustawy o VAT, w poz. 2 wymieniono: bankowóz. W objaśnieniu do tego załącznika wskazano, że wykaz dotyczy pojazdów specjalnych, które spełniają warunki i wymagania techniczne określone dla przeznaczeń tych pojazdów, zawarte w odrębnych przepisach. Art. 2 pkt 36 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz.1137 ze zm.) określa pojazd specjalny jako - pojazd samochodowy lub przyczepę przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji. Z kolei zgodnie z § 1 pkt 15 rozporządzenia z 7 września 2010 r., bankowozami są pojazdy samochodowe przeznaczone do transportu wartości pieniężnych, oznaczone w zależności od konstrukcji i zabezpieczenia technicznego jako typy: A, B i C. Wymagania techniczne dla bankowozu typu C zostały określone w załączniku nr 5 do rozporządzenia, zgodnie z którym, bankowóz typu C powinien być wyposażony w szereg instalacji i urządzeń, w tym monitorowany z zewnątrz system lokalizacji satelitarnej i system sygnalizacji napadu. Zgodnie z załącznikiem nr 5, urządzenia elektroniczne i elektryczne zamontowane w pojeździe powinny również spełniać, w zakresie kompatybilności elektromagnetycznej, wymagania dyrektywy Rady nr 72/245/EWG z dnia 20 czerwca 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tłumienia zakłóceń radioelektrycznych wywoływanych przez silniki z zapłonem iskrowym stosowane w pojazdach silnikowych Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 1, str. 226) lub regulaminu nr 10 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych - Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w zakresie kompatybilności elektromagnetycznej. Odnosząc się do powyższego organ odwoławczy stwierdził, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że zakupiony przez podatnika samochód, nie spełnia warunku wymienionego w ust. 1 pkt 4 załącznika nr 5 do rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r., nie może zatem zostać uznany za bankowóz. Dyrektor Izby Skarbowej podał, że w trakcie oględzin spornego samochodu przeprowadzonych w dniu 24 października 2012 r., w części bagażowej stwierdzono urządzenie do mocowania kasety, kasetę do przewozu środków pieniężnych, w części osobowej od strony kierowcy znajdował się dodatkowy wyłącznik, służący - wg oświadczenia podatnika - do wyłączenia pracy silnika od wewnątrz i od zewnątrz za pośrednictwem fal radiowych. Z zeznań podatnika, wynika, że zakupiony samochód wykorzystywany jest w działalności gospodarczej do przewożenia środków pieniężnych w PLN oraz EURO poza miejsce zamieszkania, w tym do Niemiec i Wielkiej Brytanii. Uzasadniał to koniecznością gotówkowej realizacji płatności związaną z brakiem zaufania zagranicznych kontrahentów. Odnośnie zabezpieczenia pojazdu podatnik wyjaśnił, że samochód wyposażony jest: w sejf, zamontowany fabrycznie, zgodny z homologacją dla tego typu samochodu specjalnego, dodatkową instalację alarmową, urządzenie antynapadowe, tzw. funkcja panika uruchamiane z kabiny kierowcy jak również drogą radiową, niezależne podtrzymanie zasilania syren alarmowych, funkcję barwienia, niszczenia zawartości sejfu, funkcję dymienia, funkcję monitorowania z zewnątrz pojazdu. Dodał, że nie posiada umowy z operatorem mającym uprawnienia do monitorowania z zewnątrz systemem lokalizacji satelitarnej i systemem sygnalizacji napadu. Natomiast w dniu odbioru samochodu od dealera, aktywowana została usługa monitoringu samochodu z zewnątrz w wersji standard, na potrzeby której podatnik udostępnił swój numer telefonu i wypełnił odpowiednią ankietę. Na podstawie informacji uzyskanych od A sp. j. w Ł. z którą podatnik zawarł umowę organ odwoławczy ustalił, że: "usługa umożliwiająca monitoring z zewnątrz poprzez system lokalizacji satelitarnej i system transmisji alarmu oraz sygnalizacji napadu samochodu została aktywowana w dniu 15 czerwca 2012 r. na zlecenie firmy B i jest czynna do dnia dzisiejszego" (pismo z dnia 30 kwietnia 2013 r.). Spółka nie posiada dokumentacji potwierdzającej świadczenie usług monitorowania, gdyż nie ma w tym zakresie stosownych uprawnień. Potwierdziła natomiast, że otrzymała wynagrodzenie za utrzymanie na serwerze danych umożliwiających ich odbiór i udostępnienie dla osoby bądź instytucji upoważnionej przez podatnika. Ponadto, w piśmie z 20 maja 2013 r. wyjaśniła, że podmiotem świadczącym usługę monitorowania pojazdu podatnika jest prawdopodobnie on sam lub podmiot przez niego upoważniony. Do pisma załączyła, "Umowę o odbiór i udostępnienie danych z pojazdu z systemu SAT-DOG Bankowóz. (...)" Umowa została zawarta w czerwcu 2012 pomiędzy A Sp. j. (...) a Firmą C, a dotyczyła świadczenia usługi polegającej na zapewnieniu przez A możliwości monitorowania pojazdu z wykorzystaniem systemu "SAT-DOG", tj. odbiór przez A danych z terminala "SAT-DOG Bankowóz" zainstalowanego w pojeździe i ich przekazanie, bezpośrednio do abonenta, bądź do osoby lub instytucji, przez niego upoważnionej. Zawierała rekomendację do zawarcia z inną firmą posiadającą stosowne koncesje równoległej umowy o profesjonalny, całodobowy monitoring przeciwkradzieżowy i przeciwnapadowy bankowozu. W trakcie oględzin przeprowadzonych 26 czerwca 2013 r. ustalono, że w pojeździe znajduje się nalepka identyfikacyjna z nr homologacji typu pojazdu, w przedziale bagażowym pod płytą podłogi jest zamontowana na trwałe kaseta metalowa a w niej pojemnik specjalistyczny wyposażony w alarm dźwiękowy (obie rzeczy zamykane na dwa klucze jednocześnie). W pojemniku znajdowały się dokumenty i banknoty, przedział bagażnika posiada wewnętrzne oświetlenie, a we wnętrzu samochodu nad deską rozdzielczą znajdowały się czujniki ruchu systemu przeciwwłamaniowego oraz przeciwkradzieżowego. Stwierdzono również zamontowanie przycisku w kolorze czerwonym, wykorzystywanego w tzw. "funkcji panika". Okazano także trzy piloty: fabryczny z nadrukiem firmy VOLVO, dodatkowy uruchamiający oznaczony nadrukiem firmy DEST, oraz dodatkowy, służący wyłącznie do pojemnika specjalistycznego. Zademonstrowano również działanie alarmu. Ze względu na brak możliwości technicznych nie sprawdzono działania systemu monitoringu zewnętrznego lokalizacji pojazdu. W piśmie z dnia 26 czerwca 2013 r. podatnik poinformował, że w związku z brakiem możliwości spełnienia warunków technicznych, określonych w Instrukcji Obsługi Bankowozu Typu C/Volvo XC 60, str. 6; pkt 14, niezbędnych do korzystania z usługi monitorowania pojazdów poprzez stronę internetową www.sat-dog.pl, tj. dostępu do internetu o prędkości transmisji danych min. 2 Mbit/sek, usługa ta nie jest przez podatnika wykorzystywana. Jednocześnie, dodał, że w nie widzi konieczności prowadzenia monitoringu pojazdu, którego sam używa. W dniu 27 czerwca 2013 r. na potrzeby postępowania, podatnik w siedzibie firmy przy użyciu komputera sprawdził lokalizację samochodu poprzez zalogowanie się na stronie internetowej. Lokalizacja była zgodna z miejscem jego postoju Na podstawie powyższych ustaleń, organ odwoławczy uznał, że podatnik nie spełnił warunku określonego w ust. 1 pkt 4 załącznika nr 5 do rozporządzenia z dnia 7 września 2010 r. zgodnie z którym bankowóz typu C, powinien mieć monitorowany z zewnątrz system lokalizacji satelitarnej i system sygnalizacji napadu. W ocenie organu spełnienie tego warunku ma miejsce jedynie gdy systemy te są aktywne, a usługi świadczone w ich ramach są wykonywane przez firmę posiadającą stosowną koncesję. Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że podatnik nie był szczególnie zainteresowany podjęciem działań w celu maksymalizacji ochrony przewożonych wartości pieniężnych oraz dokumentacji. W tym kontekście zwrócił uwagę, że mimo rekomendacji, podatnik nie zawarł umowy o profesjonalny całodobowy monitoring przeciwkradzieżowy i przeciwnapadowy bankowozu. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że nie kwestionuje świadectwa homologacji przedstawionego przez podatnika. Świadectwo to jest potwierdzeniem spełnienia wymagań technicznych określonych w odpowiednich aktach prawnych, nie wyklucza natomiast nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu lokalizacji satelitarnej i sygnalizacji napadu, co ma miejsce w sprawie niniejszej. Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, że podatnikowi w związku z nabyciem samochodu osobowego marki VOLVO XC60, który nie spełnia warunków przewidzianych dla pojazdów specjalnych w art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy o VAT - przysługuje prawo do odliczenia jedynie 60% kwoty podatku określonej w fakturze, nie więcej jednak niż 6.000,00 zł. Tym samym dokonując odliczenia podatku naliczonego w pełnej wysokości, podatnik zawyżył kwotę podatku naliczonego o 33.421,00 zł, czym naruszył przepis art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, zgodnie z którym podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 i 82 ust. 3 oraz zwolnionych od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą: kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej (...). Podkreślił także, że wbrew zarzutom odwołującego, decyzja organu pierwszej instancji została wydana bez naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pełnomocnik podatnika wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 86 ustawy o VAT , - art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku VAT oraz ustawy o transporcie drogowym - art. 120 § 1, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik szczegółowo przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując na wadliwość zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że uznanie przez organy obu instancji, że pojazd nie został wyposażony w monitorowany z zewnątrz system lokalizacji satelitarnej i system sygnalizacji napadu, co stanowi przesłankę uznania go za bankowóz typu C, wynika z nadinterpretacji prawa. Podkreślał, że czym innym jest wyposażenie, a czym innym faktyczne wykorzystanie posiadanego systemu czy urządzenia. Dodał, że z punktu widzenia uznania przedmiotowego pojazdu za bankowóz istotne jest zawarcie przez podatnika umowy ze spółką A, która świadczy m. in. usługę zabezpieczeń Systemu DOG dla bankowozów typu C, oferując kompletny system zabezpieczenia zgodny z warunkami technicznymi określonymi w rozporządzeniu z 7 września 2010 r. Pełnomocnik zwrócił również uwagę, że organy podatkowe nie zakwestionowały skutecznie tego, że zainstalowane w samochodzie urządzenia elektryczne i elektroniczne spełniają w zakresie kompatybilności elektromagnetycznej, wymagania dyrektywy Rady nr 72/245/EWG z dnia 20 czerwca 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tłumienia zakłóceń radioelektrycznych wywoływanych przez silniki z zapłonem iskrowym stosowane w pojazdach silnikowych lub regulaminu nr 10 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych - Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w zakresie kompatybilności elektromagnetycznej, do których odsyła załącznik nr 5 do rozporządzenia z 7 września 2010 r. Potwierdza to również homologacja pojazdu wydana przez Instytut Transportu Drogowego, zatwierdzona przez Ministerstwo Transportu. W ocenie pełnomocnika, w przedstawionych okolicznościach przyjęcie przez organy podatkowe obu instancji, że sporny samochód nie posiada monitoringu zewnętrznego, a co za tym idzie nie spełnia warunków technicznych do uznania go za bankowóz typu c, narusza zasady postępowania podatkowego określone w art. 120 i 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, co następuje: Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Przedmiotem sporu w sprawie niniejszej jest ustalenie czy zakupiony przez podatnika w dniu 20 czerwca 2012 r. samochód VOLVO XC60, rok produkcji 2012, rodzaj homologacji: osobowy, nr homologacji: pojazd specjalny bankowóz wg homologacji nr: PL*4549*02, dopuszczalna masa całkowita pojazdu: 2 505 kg, stanowi pojazd specjalny w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniu wskazanym w załączniku do ustawy o zmianie ustawy o VAT, a tym samym czy nabywający go podatnik miał prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku wynikającej ze wskazanej wyżej faktury dokumentującej jego zakup (art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy zmieniającej). Warunki techniczne uznania pojazdu za pojazd specjalny – bankowóz, zostały określone w szeregu przepisach i tak zgodnie z art. 2 pkt 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym za pojazd specjalny uznaje się pojazd samochodowy lub przyczepę przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji. Stosownie natomiast do § 1 pkt 15 rozporządzenia z 7 września 2010 r., bankowozami są pojazdy samochodowe przeznaczone do transportu wartości pieniężnych, oznaczone w zależności od konstrukcji i zabezpieczenia technicznego jako typy: A, B i C. Wymagania techniczne dla bankowozu typu C zostały określone w załączniku nr 5 do rozporządzenia z 7 września 2010 r., zgodnie z którym, bankowóz taki powinien być wyposażony w: 1) pojemniki specjalistyczne, co najmniej klasy "D" w stojakach umożliwiających mocowanie i wyjmowanie pojemników przez osoby uprawnione albo urządzenia do przechowywania wartości pieniężnych klasy co najmniej 1; 2) immobiliser spełniający wymagania dyrektywy 74/61/EWG, lub regulaminem nr 116 EKG ONZ; 3) modułowy samochodowy system alarmowy spełniający wymagania dyrektywy 74/61/EWG lub regulaminu nr 116 EKG ONZ, posiadający co najmniej następujące właściwości: a) funkcję "panika" włączaną i wyłączaną jednym przyciskiem pilota radiowego i dodatkowym wyłącznikiem wewnątrz przedziału osobowego, b) rezerwowe zasilanie, c) dodatkową syrenę alarmową, d) czujniki ochrony wnętrza, e) blokadę pracy silnika, f) tryb serwisowy, g) sygnalizację alarmową wszystkimi światłami kierunkowskazów; 4) monitorowany z zewnątrz system lokalizacji satelitarnej i system sygnalizacji napadu; 5) system transmisji alarmu przekazujący co najmniej informacje o: a) położeniu i prędkości pojazdu, b) otwarciu i zamknięciu drzwi przedziału ładunkowego i osobowego, c) stanie alarmowania samochodowego systemu alarmowego, d) włączeniu i wyłączeniu silnika pojazdu; 6) oświetlenie przedziału z pojemnikami. Ponadto zgodnie z załącznikiem nr 5, urządzenia elektroniczne i elektryczne zamontowane w pojeździe powinny spełniać, w zakresie kompatybilności elektromagnetycznej, wymagania dyrektywy Rady nr 72/245/EWG z dnia 20 czerwca 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tłumienia zakłóceń radioelektrycznych wywoływanych przez silniki z zapłonem iskrowym stosowane w pojazdach silnikowych lub regulaminu nr 10 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych - Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w zakresie kompatybilności elektromagnetycznej. Dodatkowa instalacja elektryczna pojazdu (po zabudowie) powinna spełniać wymagania normy PN-S 76021 (rodzaje i zakres badań według punktu 4.1.b tablica 2 kolumna 4 tej normy). W bankowozie typu C nie dopuszcza się stosowania instalacji gazowej. Z analizy zgromadzonego materiału dowodowego i treści kontrolowanych decyzji wynika, że co do zasady sporna między stronami jest jedynie kwestia, czy nabyty przez podatnika samochód spełnia przewidziany, w pkt 4 załącznika nr 5 do rozporządzenia z 7 września 2010 r., warunek uznania za bankowóz typu C, a mianowicie czy jest wyposażony w monitorowany z zewnątrz system lokalizacji satelitarnej i system sygnalizacji napadu. Przy czym istotę sporu stanowi ustalenie znaczenia użytego w nim pojęcia "wyposażony". Podatnik przyjmuje bowiem, że wyposażony to tyle i tylko tyle, co posiadający, natomiast organ wiąże z nim dodatkowe warunki. Wskazuje mianowicie, że dla uznania, że pojazd jest wyposażony w monitorowany z zewnątrz system lokalizacji i system sygnalizacji "pojazd powinien zawierać urządzenia umożliwiające monitoring, ale również powinien spełniać pozostałe warunki umożliwiające wykonywanie tych funkcji. Takim warunkiem jest zawarta umowa z firmą posiadającą koncesję na świadczenie usług będącą w gotowości do podjęcia odpowiednich działań w momencie kradzieży i napadu na bankowóz. Oczywistym jest fakt, że posiadanie odpowiednich urządzeń (systemów) bez obsługi tych systemów przez profesjonalną firmę uniemożliwia wykonanie tych funkcji bankowozu" (uzasadnienie zaskarżonej decyzji s. 18-19). W ocenie sądu takie stanowisko organu nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa, które należy interpretować zgodnie z ich językową wykładnią, która przemawia za przyjęciem, że wyposażony oznacza tyle, co posiadający monitorowany z zewnątrz system lokalizacji satelitarnej i system sygnalizacji napadu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że 20 czerwca 2012 r. podatnik zakupił samochód VOLVO XC60 o homologacji nr PL*4549*02 pojazd specjalny bankowóz, wyposażony w terminal "SAT-DOG Bankowóz" i zawarł z firmą A s.j. umowę "o odbiór i udostępnienie danych z pojazdu systemu SAT-DOG Bankowóz" (k. 97-100 akt podatkowych). Przedmiotem umowy jest usługa, polegająca na zapewnieniu możliwości monitorowania pojazdu z wykorzystaniem systemu "SAT-DOG", poprzez odbiór danych z terminala zainstalowanego w pojeździe i umożliwienie ich odbioru przez abonenta lub wskazany przez niego podmiot. Fakt zawarcia umowy oraz jej realizacja nie był przez organy podatkowe kwestionowany. Działanie systemu lokalizacji zewnętrznej zostało również sprawdzone w dniu 27 czerwca 2013 r. w siedzibie podatnika, poprzez ustalenie za pomocą strony internetowej SAT–DOG lokalizacji pojazdu (potwierdza to protokół kontroli doręczony 28 czerwca 2013 r. oraz wydruk testowy stanowiący załącznik nr 4 do tego protokołu). Przedmiotowy samochód został ponadto zarejestrowany jako bankowóz i tak też określono go w homologacji, co potwierdzają przedłożone w trakcie kontroli dokumenty pojazdu. W ocenie Sądu, poczynione w trakcie prowadzonego postępowania ustalenia nie dają podstaw do kwestionowania tego faktu. Wskazane okoliczności przemawiają za przyjęciem, że nabyty przez podatnika samochód spełnia warunek wyposażenia w monitorowany z zewnątrz system lokalizacji satelitarnej. Reasumując stwierdzić należy, że organy podatkowe dokonały błędnej wykładni, a co za tym idzie nieprawidłowo zastosowały przepis art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy o VAT, poprzez przyjęcie, że nabyty przez podatnika samochód nie jest pojazdem specjalnym – bankowozem typu C, a tym samym nieprawidłowo zakwestionowały przysługujące podatnikowi prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku wykazanego w fakturze dokumentującej jego nabycie. co miało wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ podatkowy zobowiązany będzie uwzględnić przedstawione wyżej stanowisko Sądu, a stwierdzając, że przedmiotowy pojazd specjalny jest używany przez skarżącego do wykonywania czynności opodatkowanych, stosownie do art. 86 ustawy o VAT, przyzna prawo do odliczenia podatku wynikającego z faktury, zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy o VAT. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym i drugim sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w związku z 205 § 1 i 4 p.p.s.a.