I SA/Lu 582/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca) Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz WSA Andrzej Niezgoda Protokolant referent stażysta Katarzyna Jacyniuk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi P. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz P. N. kwotę [...]([...]) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. wydanym po rozpatrzeniu zażalenia Prezesa Z. (dalej: skarżącego) z 24 czerwca 2019 r. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z [...] czerwca 2019 r. w sprawie obciążenia wierzyciela, tj. skarżącego, kosztami postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w łącznej kwocie [...]zł, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w celu wyegzekwowania należności, wynikających z tytułu wykonawczego, wystawionego przez skarżącego podjął próbę zajęcia prawa majątkowego, stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanej spółki, uzyskując odpowiedź z banku, zgodnie z którą nie prowadził on rachunku tego podmiotu. Nadto w wyniku zajęcia nadpłaty uzyskano kwotę [...]zł. Poborcy skarbowi sporządzili dwie relacje o niemożności dokonania czynności egzekucyjnych. Czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego spowodowały przypisanie do tytułu wykonawczego należnych za nie kosztów egzekucyjnych, stanowiących opłatę manipulacyjną oraz wydatek egzekucyjny. Koszty te, wskutek prowadzonej egzekucji z majątku Spółki zostały zaspokojone tylko w części. Organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne i skierował do wierzyciela (skarżącego) zawiadomienie o wysokości należnych kosztów egzekucyjnych w kwocie [...]zł, powstałych w toku przedmiotowego postępowania egzekucyjnego i pozostałych do uregulowania. Następnie [...] r. na wniosek wierzyciela wydał postanowienie nr [...], którym określił wysokość kosztów egzekucyjnych obciążających wierzyciela na podstawie tytułu wykonawczego z [...] r. nr [...] w kwocie [...]zł. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] r., [...] [...] Wyrokiem z 13 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Lu 798/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił oba powyższe rozstrzygnięcia. Sąd wskazał m. in., że skoro opłata manipulacyjna stanowi zwrot wydatków poniesionych na czynności podjęte przez organ egzekucyjny, to nie wystarczy wyłącznie przywołanie w uzasadnieniu tych czynności, ale też należy wskazać, czy ich podjęcie wiązało się z kosztami. W przeciwnym razie postanowienie nie poddaje się kontroli, bowiem w żadnym razie nie sposób zweryfikować adekwatności nałożonej opłaty, stanowiącej równowartość 1% kwoty egzekwowanej (mającej co do zasady wymiar maksymalny) do wysokości rzeczywistych wydatków poniesionych w danej sprawie. Jakiekolwiek opłaty ustalane przez organy egzekucyjne są konsekwencją prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a zatem następstwem braku dobrowolnego wykonania świadczenia przez zobowiązanego, to jednak ich wysokość, szczególnie kiedy obciążają wierzyciela, nie może pozostawać w oderwaniu od warunków, jakie wskazał Trybunał Konstytucyjny, a zatem w przypadku opłaty manipulacyjnej - od rzeczywistych wydatków towarzyszących podjętym czynnościom organu egzekucyjnego. Dnia [...] czerwca 2019 r. organ egzekucyjny wydał postanowienie znak [...], którym obciążył wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie [...]zł. W zażaleniu na ww. skarżący m. in. podnosił, że naliczenie kosztów nie było zasadne, nie nastąpiło bowiem zajecie wierzytelności, a jedynie pustych rachunków bankowych. Wskutek dokonanych przez organ egzekucyjny zajęć rachunków bankowych nie doszło de facto do zajęć jakiejkolwiek wierzytelności. Poza tym podniósł, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2018.1314 t.j., zwanej dalej "u.p.e.a."), w tym art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. których niezgodność z Konstytucją stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 28 czerwca 2016 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przywołał w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przepisy u.p.e.a. Odwołał się także do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14. Zauważył, że jest to wyrok zakresowy, a zatem nie powoduje utraty mocy obowiązującej kwestionowanego przepisu, jednakże od chwili orzeczenia przepis ten musi być traktowany jako niezgodny z Konstytucją w zakresie określonym w wyroku. Oznacza to, że przepis musi być nadal stosowany, ale jego stosowanie odbywa się zgodnie ze wskazówkami zawartymi w wyroku TK. Nadto w powołanym wyroku zakwestionowano przede wszystkim przepisy dotyczące wysokości kosztów egzekucyjnych w zakresie braku określenia maksymalnej ich wysokości. Organ odwoławczy wskazał, że istnieje przepis, który reguluje maksymalną wysokość opłaty za zajęcie nieruchomości i dla określenia pozostałych maksymalnych opłat za czynności egzekucyjne zasadne jest odwołanie się do tego przepisu. Przeprowadził następnie wyliczenie, odwołujące się do wysokości opłat za poszczególne czynności i wskazał, że maksymalna wysokość opłaty za zajęcie innych wierzytelności pieniężnych wynosi [...] zł, a opłaty manipulacyjnej [...] zł. Przyjęcie takiego sposobu wyliczenia kosztów egzekucyjnych i zastosowania go w zaskarżonym postanowieniu nie narusza norm prawa procesowego art. 64 § 6 i art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. poprzez pominięcie wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wyliczenie kwot kosztów egzekucyjnych, wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, zostało oparte na miarkowaniu. Skoro za najbardziej skomplikowaną czynność egzekucyjną w postaci zajęcia nieruchomości wysokość kosztów egzekucyjnych wynosi 8% egzekwowanej kwoty jednak nie więcej niż [...] zł, to maksymalna stawka za zajęcie innych wierzytelności, wynosi proporcjonalnie [...] zł, tj. (34.200 x 5%) / 8%. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny miał nie tylko prawo ale i obowiązek naliczenia kosztów egzekucyjnych związanych z dokonanym w niniejszej sprawie skutecznym zajęciem wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku. Kwota kosztów egzekucyjnych za zajęcie innej wierzytelności pieniężnej wyliczona w oparciu o przepis art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. (5% liczonych od należności głównej i odsetek przypadających na dzień 4 listopada 2016 r. w łącznej wysokości [...] zł) wynosi [...] zł. Natomiast po rozliczeniu wyegzekwowanych kosztów w kwocie [...]zł - [...] zł. Zatem jest mniejsza niż maksymalna wysokość opłaty wyliczonej w powyższy sposób. Natomiast skarżący nie został obciążony opłatami za zajęcie rachunku bankowego. Organ odwoławczy zaznaczył, że wyliczona opłata manipulacyjna obciążająca wierzyciela wynosi [...] zł, a więc nie przewyższa kwoty maksymalnej opłaty manipulacyjnej, ponadto została wyliczona z uwzględnieniem w sprawie I SA/Lu 798/18. Sposób wyliczenia opłaty manipulacyjnej został przedstawiony szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dalej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał na poniesiony wydatek egzekucyjny, a nadto nie zgodził się z zarzutem, jakoby wyegzekwowana kwota winna być rozliczona w taki sposób, żeby wierzyciel mógł otrzymać cześć dochodzonej należności. Zgodnie z art. 115 § 1 pkt 1 u.p.e.a., z kwoty uzyskanej z egzekucji zaspokaja się w pierwszej kolejności koszty egzekucyjne i koszty upomnienia. Prezes Z. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i wniósł w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: - naruszenie art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. poprzez ich błędne zastosowanie i ustalenie przez organ egzekucyjny opłaty za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego - naruszenie art. 138 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...]., pomimo, iż organ winien był na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Skarżący wskazał, że naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i zwrócił się o uchylenie zaskarżonego postanowienia, rozważenie uchylenia poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem, że naliczenie kosztów było zasadne, bowiem nie nastąpiło zajęcie wierzytelności, a jedynie pustych rachunków bankowych. W skutek dokonanych przez organ egzekucyjny zajęć rachunków bankowych nie doszło de facto do zajęcia jakiejkolwiek wierzytelności. Wydane postanowienie zostało oparte na przepisach, których niezgodność z Konstytucją RP stwierdził Trybunał Konstytucyjny. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] nie odniósł się do adekwatności wysokości ustalonych kosztów egzekucyjnych względem poziomu skomplikowania podjętych przez organ czynności, czy też nakładu pracy organu przy egzekwowaniu należności. Zdaniem skarżącego naliczona opłata egzekucyjna winna odzwierciedlać racjonalną zależność między wysokością opłat a czynnością faktyczną organu egzekucyjnego, za podjęcie której opłaty te zostały naliczone. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 ze. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W zasadzie kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – oznaczana dalej jako p.p.s.a.) sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym – jak o tym stanowi art. 134 § 1 powołanej ustawy - granicami skargi. Orzekanie - w myśl jej art. 135 - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność. Jeżeli zaś stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uwzględniając skargę sąd uchyla zaskarżoną decyzję, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w odpowiednich przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w odpowiednich przepisach. Z powołanego wyżej art. 135 p.p.s.a. wynika, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie wiążące będą zapatrywania co do prawa, wynikające z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 lutego 2019r., sygn. akt I SA/Lu 798/18. Rzeczą organów było zastosowanie zaprezentowanej w tym orzeczeniu wykładni prawa, zrealizowanie zawartych w nim zaleceń, a także rozpatrzenie sprawy po raz kolejny w takich granicach, w jakich nakazał to uczynić sąd. W realiach niniejszej sprawy konieczne jest podkreślenie, że na wstępie rozważań prawnych uzasadnienia wskazanego wyroku sąd omówił koszty, nałożone na wierzyciela w postanowieniach z dnia [...] r. i [...] r. Wskazał, że składa się na nie opłata manipulacyjna, zwrot wydatku, a także – pobrana w toku egzekucji z wyegzekwowanej kwoty - należność z tytułu zajęcia wierzytelności pieniężnej, na podstawie art. 64 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w łącznej kwocie [...]zł. Wskazując na stanowisko organu odwoławczego, związane z prawidłowością wyliczenia opłaty oraz zakazem reformationis in peius, sąd stwierdził, że spór w niniejszej sprawie dotyczy podstawy do obciążenia wierzyciela opłatą manipulacyjną na podstawie art. 64 § 6 u.p.e.a. w kwocie odpowiadającej 1% kwoty egzekwowanych należności. W takim właśnie zakresie sprawa została rozpoznana przez sąd administracyjny, rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem i w tak zakreślonych granicach powinny były rozpatrzyć ją organy administracji publicznej w wykonaniu prawomocnego orzeczenia. Należy zauważyć, że stosownie do art. 64c § 6a pkt 2 u.p.e.a organ egzekucyjny zawiadamia wierzyciela o wysokości kosztów egzekucyjnych w terminie miesiąca od dnia doręczenia wierzycielowi ostatecznego postanowienia umarzającego postępowanie egzekucyjne, jeżeli koszty egzekucyjne obciążają wierzyciela. W myśl art. 64c § 7 u.p.e.a. organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na wniosek wierzyciela lub zobowiązanego, złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, o którym mowa w § 6a. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Zarówno zawiadomienie o wysokości kosztów egzekucyjnych z dnia [...] r. (k. 8 akt organu), jak i postanowienie w sprawie kosztów z dnia [...] r. (k. 11 akt organu) wskazują jako kwotę kosztów egzekucyjnych [...] zł. Ze wskazanego postanowienia wynika natomiast – jak już wskazano w wyroku w sprawie I SA/Lu 798/18 – że na koszty, mające obciążać wierzyciela składają się: opłata manipulacyjna, nałożona na podstawie art. 64 § 6 ustawy, opłata za czynności egzekucyjne, nałożona na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 ustawy w kwocie [...]zł (rozliczonej z kwot zajętych) oraz wydatek egzekucyjny. W takim zakresie orzekały organy, taki zakres obciążenia kosztami kwestionował skarżący z pierwszym ze swoich zażaleń i co do takiego zakresu wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w prawomocnym wyroku z dnia 13 lutego 2019 r. W omawianym orzeczeniu sąd odniósł się do zasad ponoszenia kosztów postępowania egzekucyjnego, akceptując co do zasady nałożenie ich na wierzyciela. Omówił następnie opłatę manipulacyjną, zaznaczając, że stanowi ona swoisty ryczałt, mający pokryć wydatki, jakie powstały w toku podejmowanych w postępowaniu egzekucyjnym czynności. Dokonał tez interpretacji art. 64 § 6 nu.p.e.a, uwzględniając wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14. Wskazując na jego zakresowy charakter sąd uznał, że wobec zaniechania ustawodawcy (braku interwencji mimo wyroku Trybunału) organy powinny były w sprawie uwzględnić skutki tego orzeczenia, zarówno dotyczące górnej granicy opłaty manipulacyjnej, jak i konieczności miarkowania wysokości opłaty i przedstawienia swojego stanowiska w tym zakresie w taki sposób, aby mogło ono podlegać kontroli instancyjnej i sądowej. W zakresie zalecanego miarkowania sąd ponownie zwrócił uwagę na to, że opłata manipulacyjna ma stanowić zwrot wydatków, poniesionych na czynności podjęte przez organ egzekucyjny i nakazał powiązać wysokość opłaty z faktycznie poniesionymi kosztami. Na obecnym etapie postępowania niezbędne jest podkreślenie, że w wyroku z dnia 13 lutego 2019 r. sąd uznał za sporne wyłącznie wyliczenie opłaty manipulacyjnej, a powyżej zrelacjonowane jego wypowiedzi tylko jej dotyczyły. Wyraźnie zaznaczył także, że zaprezentowane przez niego poglądy co do maksymalnej wysokości opłaty i konieczności miarkowania jej wysokości nie tracą aktualności w sytuacji, gdy organ pobrał już z kwoty wyegzekwowanej opłatę za zajęcie rachunku bankowego (art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.). Zastrzegł przy tym, że choć opłata ta jest odrębną od opłaty manipulacyjnej kategorią kosztów egzekucyjnych, to jednak całościowa należność z tytułu kosztów postępowania egzekucyjnego musi odpowiadać zasadom przedstawionym przez Trybunał. Wobec powyższego należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w prawomocnym wyroku uznał za okoliczność bezsporną zaliczenie wyegzekwowanych kwot na opłatę za dokonaną czynność zajęcia wierzytelności pieniężnych (art. 64 § 1 pkt u.p.e.a.). Było to zresztą zgodne z treścią postanowienia z dnia 14 czerwca 2018 r. i nie zostało zakwestionowane na dalszym etapie postępowania przez żadną z jego stron. Sąd w wyroku z dnia 13 lutego 2019 r. wypowiedział się co prawda w kwestii skuteczności zajęcia rachunku bankowego w sytuacji, gdy należność nie została wyegzekwowana, również w kontekście możliwości naliczenia kosztów egzekucyjnych. Uznał zatem czynność, polegającą na zajęciu istniejącego rachunku bankowego za skuteczną i prowadzącą do naliczenia opłaty niezależnie od tego, czy prowadzi do uzyskania jakichkolwiek kwot. Niemniej ten fragment rozważań uzasadnienia wyroku stanowił odpowiedź na zarzuty skarżącego, dokładnie przedstawione w pierwszej części uzasadnienia wyroku, albowiem w sprawie I SA/Lu 798/18 skarżący upatrywał naruszenia art. 64 § 1 pkt 4 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a. w ustaleniu kosztów od zajęć rachunków bankowych, mimo że nie doszło z braku środków na tych rachunków do faktycznego zajęcia wierzytelności. Sąd, ustosunkowując się do tych zarzutów, przeprowadził jedynie wykładnię przepisów prawa i nie nakazał organom administracji publicznej nałożenia opłaty za dokonane czynności egzekucyjne. Rzeczą organów rozpatrujących sprawę ponownie było zatem przede wszystkim rozstrzygnięcie w przedmiocie wysokości opłaty manipulacyjnej, co zresztą – wyliczając jej kwotę w sposób niezwykle drobiazgowy – zostało wykonane. Jednocześnie jednak organy nie miały żadnych podstaw, aby ponownie wyliczać opłatę za dokonane czynności w postaci zajęcia wierzytelności, a już w szczególności – aby nałożyć tę opłatę w kwocie wielokrotnie wyższej niż pierwotnie (tzn. w zawiadomieniu z dnia 18 maja 2018 r. i postanowieniu z dnia 14 czerwca 2018 r.). Dodatkowo należy zauważyć, że już pierwotne zawiadomienie o kosztach oraz postanowienie w ich przedmiocie zakreślały granice obciążenia wierzyciela kwotą w określonej wysokości. Jak bowiem wynika z art. 64c § 6a pkt 2 u.p.e.a., organ ma ściśle określony termin na zawiadomienie wierzyciela o wysokości kosztów. W postanowieniu z dnia [...] r. organ wyliczył te koszty, wskazując jako opłatę za dokonaną czynność kwoty [...]i [...] zł. Zawartość przedstawionych sądowi akt nie wskazuje, aby dokonane zostały jeszcze jakieś czynności, mogące uzasadniać podwyższenie kwoty tej opłaty przy ponownym rozpatrzeniu sprawy do kwoty [...]zł. W ocenie Sądu w składzie, rozpoznającym sprawę obecnie, organy administracji publicznej w wykonaniu wyroku w sprawie I SA/Lu 798/18 w żadnym wypadku nie mogły opłaty tej podnieść ponad kwotę, wynikającą z zawiadomienia o kosztach, pierwotnego postanowienia w przedmiocie kosztów i skontrolowaną już przez sąd w prawomocnym wyroku. Nakładając opłatę w wysokości [...] zł organy administracji publicznej naruszyły więc art. 153 p.p.s.a. Skarga okazała się zatem częściowo zasadna, co prowadziło do konieczności jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zarzuty skargi w tym zakresie, w jakim dotyczyły możliwości nałożenia opłaty za dokonanie zajęcia rachunku bankowego, nie prowadzącego do wyegzekwowania należności, dotyczyły kwestii już rozstrzygniętych wyrokiem z dnia 13 lutego 2019r., sygn. akt I SA/Lu 798/18. Wyrok ten wiązał w niniejszej sprawie zarówno organy, jak i Sąd w składzie rozpoznającym sprawę obecnie, wobec zarzut nie mógł być uznany za zasadny, a szersze odnoszenie się do niego nie jest w tym miejscu celowe. Spośród wskazań, wynikających z prawomocnego wyroku z dnia 13 lutego 2019 r. zalecenie wyjaśnienia sposobu określania wierzyciela zostało w ocenie Sądu zrealizowane w sposób wystarczający. Kwestia uznania wystawiania tytułów wykonawczych za wyłączną kompetencję Prezesa Z. nie budzi przy tym zastrzeżeń w orzecznictwie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2015 r., II FSK 2500/15). Rozpatrując sprawę ponownie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uwzględni zarówno wskazania wynikające z niniejszego orzeczenia, jak i nadal wiążące zalecenia i poglądy prawne, zawarte w wyroku wyrokiem z dnia 13 lutego 2019r., sygn. akt I SA/Lu 798/18. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na zasadzie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., przy czym na koszty te składają się: równowartość poniesionego przez skarżącego wpisu od skargi w kwocie [...]zł, wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w osobie radcy prawnego w kwocie [...]zł ustalone na podstawie §14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 30 stycznia 2018 r., poz. 265) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł.