I SA/Lu 584/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. P. na decyzję Izby Skarbowej w L. z dnia 12 czerwca 2000 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od września do grudnia 1999 r. - skargę oddala. Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa w L., na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. (...) z dnia 13 marca 2000 r. określającej zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od września do grudnia 1999 r. w łącznej kwocie 396 zł, zaległości podatkowe w tym podatku w łącznej kwocie 396 zł oraz odsetki od tych zaległości w łącznej kwocie 43,30 zł utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego stwierdzono, że M. P. w dniu 6 lipca 1999 r., po zlikwidowaniu działalności prowadzonej w formie spółki cywilnej rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży artykułów niemowlęcych i dziecięcych jako osoba fizyczna. Działalność ta została zarejestrowana w ewidencji działalności gospodarczej w dniu 6 lipca 1999 r. a już następnego dnia, tj. 7 lipca 1999 r. w ewidencji przychodów prowadzonej dla potrzeb podatku dochodowego został wpisany pierwszy przychód uzyskany ze sprzedaży. Oświadczenie o wyborze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług podatnik złożył w dniu 28 lipca 1999 r. Ponieważ podatnik nie złożył wymaganego oświadczenia przed rozpoczęciem pierwszej sprzedaży, nie prowadził wymaganych ewidencji podatku VAT, nie zadeklarował zobowiązania podatkowego w tym podatku i nie dokonał wpłaty podatku VAT, organ podatkowy wydał stosowną decyzję. W odwołaniu od tej decyzji podatnik wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie zasad współżycia i interesu społecznego oraz informację uzyskaną w Urzędzie Skarbowym. Izba Skarbowa nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji wskazała na przepis art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ zgodnie z którym wybór zwolnienia z podatku VAT możliwy jest po spełnieniu ściśle wskazanych warunków. Skoro podatnik, co jest bezsporne, nie dopełnił warunków by skutecznie skorzystać ze zwolnienia podmiotowego w podatku VAT, zgodnie z treścią przepisów ustawy o VAT winien być podatnikiem tego podatku i w pełni wywiązywać się z nałożonych obowiązków określonych w art. 27 ust. 4, art. 10 ust. 1 i art. 26 tej ustawy. Ustosunkowując się do okoliczności związanych z błędną informacją uzyskaną w Urzędzie Skarbowym organ odwoławczy wskazał, iż informacja ta nie miała charakteru pisemnego, zaś podnoszone okoliczności nie mogą mieć wpływu na wymiar podatku. Za bezzasadne uznała zarzuty o naruszeniu przez organ podatkowy zasad współżycia i interesu społecznego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący uważa że został błędnie poinformowany przez pracowników Urzędu Skarbowego o kolejności czynności jakie winien dokonać w związku z rozwiązaniem spółki cywilnej oraz "złośliwie" ukarany podatkiem VAT. Ponadto wskazuje na nieprawidłowe zachowanie Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz pracowników. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w L. wnosi o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Oceniając legalność zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodność z obowiązującymi przepisami prawa /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani zasad postępowania podatkowego. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ zgodnie z którym podatnik rozpoczynający wykonywanie czynności określonych w art. 2 tej ustawy /tj. sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług/ w ciągu roku podatkowego może wybrać zwolnienie od podatku VAT jeżeli przewidywana przez podatnika wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży kwoty 80.000 zł. Warunkiem wyboru zwolnienia od podatku VAT jest złożenie przez podatnika, przed dniem dokonania pierwszej sprzedaży w urzędzie skarbowym pisemnego oświadczenia o wyborze zwolnienia. W bezspornym stanie faktycznym sprawy - złożenie przez skarżącego oświadczenia o wyborze zwolnienia po dokonaniu pierwszej sprzedaży - brak jest podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja narusza prawo. Organy podatkowe prawidłowo bowiem przyjęły, iż w tych okolicznościach podatnik nie podlega zwolnieniu od podatku VAT, zaś późniejsze złożenie oświadczenia o wyborze zwolnienia nie rodzi zamierzonych przez niego skutków. W takiej sytuacji skarżący - jako podatnik podatku VAT winien zastosować się do obowiązków wynikających ze wskazanych w uzasadnieniach decyzji obu instancji przepisów tej ustawy tj. art. 27 ust. 4, art. 10 ust. 1 i art. 26. Skoro tego nie uczynił zasadnym było wydanie decyzji określającej zobowiązania i zaległości w podatku od towarów i usług od września do grudnia 1999 r. Podzielić należy także stanowisko Izby Skarbowej, iż udzielenie skarżącemu błędnej ustnej informacji przez pracowników Urzędu Skarbowego nie może mieć istotnego znaczenia dla prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, zaś zarzuty skarżącego w tej kwestii mogą być rozpatrzone w ewentualnym odrębnym postępowaniu wszczętym na jego wniosek zgodnie z art. 67 Ordynacji podatkowej. Także pozostałe okoliczności podniesione w skardze nie mogą być uwzględnione, bowiem dotyczą one zdarzeń nie mających wpływu na ustalony stan faktyczny oraz zastosowane przepisy prawa. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 27 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzeczono jak w sentencji.