I SA/Lu 587/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi L. S. na decyzję Izby Skarbowej w L. z dnia 29 czerwca 2000 r. (...) w przedmiocie odmowy zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług - skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia 29 czerwca 2000 r. (...) Izba Skarbowa w L., na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej po rozpatrzeniu odwołania L. S. od decyzji Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. z dnia 20 marca 2000 r. (...) w przedmiocie odmowy dokonania zwrotu na rachunek bankowy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 7.321 zł wykazanej w deklaracji VAT-7 za miesiąc styczeń 2000 r. - utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Izba Skarbowa podniosła, iż w toku postępowania ustalono, że dnia 25 lutego 2000 r. Spółka "V." złożyła do Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. deklaracje VAT-7 za styczeń 2000 r., wykazując kwotę do zwrotu - 7.321 zł. W dniu tym Spółka była już wykreślona z rejestru podatników podatku VAT, bowiem w dniu 22 lutego 2000 r. złożyła w tym Urzędzie zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W związku z tym w oparciu o przepis art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. organ I instancji odmówił dokonania zwrotu podatku VAT za miesiąc styczeń 2000 r. W odwołaniu od decyzji organu I instancji L. S. - były wspólnik Spółki "V." podnosił, iż deklaracja VAT-Z podpisana została tylko przez jednego wspólnika, co było niezgodne z par. 6 pkt 2 umowy spółki, a zatem prawnie nieskuteczne. Izba Skarbowa rozpatrując odwołanie stwierdziła, iż stosownie do art. 865 par. 1 Kc, każdy wspólnik jest uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw Spółki. Prowadzenie spraw Spółki oznacza dokonywanie wszystkich czynności faktycznych i prawnych potrzebnych do osiągnięcia celu Spółki. Wszystkie czynności przed organami podatkowymi od momentu dokonania zgłoszenia VAT-R m.in. NIP-B, deklaracje VAT-7, upoważnienie dla Biura Rachunkowego oraz VAT-Z podpisane są przez jednego wspólnika - L. S. Czynności te były podejmowane na przestrzeni kilku lat działalności spółki "V.". Zachowanie L. S. na przestrzeni tego okresu nie przekraczało zakresu zwykłych czynności Spółki. Podpisanie więc deklaracji nie jest sprzeczne z par. 6 pkt 2 umowy spółki, zwłaszcza że użyte w niej sformułowanie "zakres zwykłych czynności spółki" nie zostało w umowie doprecyzowane. W aktach znajduje się oświadczenie z dnia 1 marca 2000 r. z którego wynika, że Spółka została rozwiązana, a remanent końcowy wyniósł 0. Nie można zatem zgodzić się z odwołującym, że Spółka nadal jest podatnikiem podatku VAT. Decyzja Urzędu Miejskiego w L., na którą powołuje się strona nie ma decydującego znaczenia w niniejszej sprawie. W tej sytuacji decyzja organu I instancji była zasadna, co prowadziło do jej utrzymania w mocy. W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego - L. S. nie precyzował zarzutów ani wniosków. Podnosił, iż oczywistym jest, że wykreślenie Spółki z rejestru podatników podatku VAT przed otrzymaniem zwrotu nadwyżki podatku związane było z uzyskaniem błędnej informacji w Urzędzie Skarbowym, że zamknięcie Spółki w lutym, gdy okresem rozliczeniowym jest styczeń nie spowoduje wstrzymania wypłaty. W przeciwnym razie Spółka czekałaby z rozwiązaniem na zwrot nadwyżki. Rozwiązanie Spółki nie jest czynnością zwykłego zarządu i nie jest równoznaczne ze składaniem deklaracji VAT-7, czy umową z Biurem Rachunkowym. W okresie po zgłoszeniu zaprzestania wykonywania czynności opodatkowanych VAT złożył zgłoszenie o zmianie adresu Spółki i otrzymał nowy NIP identyczny z dotychczasowym, co utwierdziło go w przekonaniu, iż uznano kontynuację działalności Spółki, a nie rejestrację nowej. Dlatego deklaracje składane były w innym Urzędzie Skarbowym. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wnosiła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Bezsporne jest w sprawie, że w dniu 25 lutego 2000 r. Spółka cywilna "V." złożyła do właściwego Urzędu Skarbowego deklarację VAT-7 za styczeń 2000 r. z wykazaną do zwrotu kwotą 7.321 zł. Bezsporne również jest, iż Spółka ta była zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, lecz w dniu 22 lutego 2000 r. złożyła do Urzędu Skarbowego zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności opodatkowanych VAT-Z i z tą datą została wykreślona z rejestru podatników podatku VAT. Czynności dokonane przez Spółkę w związku z zaprzestaniem wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług wypełniają dyspozycję art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Treść tego zgłoszenia, w świetle zebranych i ocenionych zgodnie z dyspozycją art. 191 Ordynacji podatkowej dowodów, nie budzi wątpliwości. Wykreślenie podatnika z rejestru podatników podatku VAT z dniem 22 lutego 2000 r. wynikało z dyspozycji ww. art. 9 ust. 4 ustawy. Stosownie do art. 25 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku nie stosuje się również do podatników, którzy nie dokonali zgłoszenia rejestracyjnego lub zostali wykreśleni z rejestru, o którym mowa w art. 9. W ustalonym stanie faktycznym sprawy nie budzi wątpliwości, iż w momencie złożenia deklaracji VAT-7 za styczeń 2000 r. tj. w dniu 25 lutego 2000 r. podatnik - Spółka "V." - był wykreślony z rejestru, o którym mowa w art. 9, na skutek dokonanego zgłoszenia VAT-Z. Zasadnie też organy podatkowe przyjęły, iż dokonywane przez L. S. czynności związane z reprezentacją Spółki wobec organów podatkowych były prawnie skuteczne. Zapis w umowie spółki dotyczący reprezentacji jest nieprecyzyjny, dlatego też interpretacja umowy dokonana przez organy podatkowe na podstawie art. 865 par. 1 i art. 866 Kc była w pełni uprawniona. Skarżący nie przedstawił w toku postępowania żadnych dowodów przeciwnych, które podważałyby ustalenia i wnioski organów podatkowych w tym zakresie, dlatego zarzuty skargi uznać należy za chybione. Przeciwnie, dokonywane przez niego czynności w okresie działalności Spółki do 22 lutego 2000 r., złożone organom podatkowym oświadczenie z dnia 1 marca 2000 r. (...) potwierdza te ustalenia. Twierdzenia skarżącego, iż został wprowadzony w błąd przez pracowników organów podatkowych nie zostało w żaden sposób wykazane. Skarżący nie przedstawił informacji udzielonej w trybie art. 14 par. 4 Ordynacji podatkowej, która potwierdzałaby jego zarzuty w tym zakresie. W tej sytuacji, skoro skarga nie zawiera uzasadnionych zarzutów, a zaskarżona decyzja znajduje uzasadnienie w przepisie art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.