I SA/Lu 599/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie NSA Anna Kwiatek,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Anna Gilowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 maja 2012 r. sprawy ze skargi B.-E. sp.o. o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2010 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A. utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta z dnia [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2010 r. W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniu 19 lutego 2010 r. Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości, w której wykazała grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz wartości budowli przyjmowanych do naliczenia podatku od nieruchomości. Dane wykazane w złożonej deklaracji w znacznym stopniu różniły się od stanu rzeczywistego, wobec czego organ wszczął postępowanie podatkowe. W toku tego postępowania ustalono, że A. aktem notarialnym nr [...] z dnia 28 maja 2002 r. (KW[...]) nabyła prawo własności budynków i urządzeń oraz prawo użytkowania wieczystego gruntów o powierzchni 2,4998 ha tj. działki [...] sklasyfikowanych symbolem "Ba" oraz budynków i urządzeń od Spółki B. Ponadto ustalono, że dnia 1grudnia 2003 r. aktem notarialnym nr [...] ( KW...) Spółka nabyła prawo wieczystego użytkowania gruntów tj. działki nr [...] o pow. 42,8533 ha sklasyfikowane jako użytki kopalne oznaczone symbolem "K" ( 42,6265 ha) i grunty orne oznaczone symbolem RIVa ( 0,2268 ha) oraz własność urządzeń i budynków. Z powyższego wynika, że Spółka jest użytkownikiem wieczystym gruntów oraz właścicielem budynków i urządzeń wpisanych do księgi wieczystej nr [...] i [...]. Organ podatkowy wskazał na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podkreślając, iż sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla i grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, z jednym odstępstwem, w przypadku gdy przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Wystąpienie w sprawie niniejszej "względów technicznych" zostało poddane badaniu organu podatkowego, który w celu ustalenia faktycznego stanu technicznego budynków i budowli będących własnością Spółki powołał biegłego do wykonania opinii; techniczno - budowlanej dotyczącej oceny stanu technicznego budynków i budowli. Na podstawie ustaleń poczynionych przez biegłego rzeczoznawcę organ podatkowy przyjął, iż budynki o powierzchni 2.767,59 m2 (budynek wagi, budynek kotłowni, rozdzielnia elektryczna, hala z silosami) mogą być wykorzystywane do działalności gospodarczej. Natomiast budynki o powierzchni 2.063,85 m2 (budynek klinkierni oraz kuźni) z uwagi na zły stan techniczny, czyli wystąpienie względów technicznych, nie mogą być wykorzystywane do działalności gospodarczej, wobec czego opodatkowane zostały według stawki dla budynków pozostałych. Do opodatkowania nie przyjęta została w ogóle hala z dachem drewnianym z uwagi na zagrożenie katastrofą budowlaną Organ podatkowy ustalił też, że iż Spółka A. jest użytkownikiem wieczystym gruntów o powierzchni 45,3531 ha, z czego 39,6738 to użytki kopalniane oznaczone symbolem "K", a 5,4525 ha to tereny przemysłowe oznaczone symbolem "Ba" oraz 0,2268 ha - grunty sklasyfikowane jako użytki rolne, opodatkowane podatkiem rolnym w drodze odrębnej decyzji. Organ podatkowy wskazał również, iż z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, iż wszystkie grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem gruntów związanych budynkami mieszkalnymi, gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie organu, w analizowanej sprawie względy techniczne gruntów Spółki nie występują. Następnie organ podatkowy w uzasadnieniu decyzji podniósł, iż na potrzeby opodatkowania, grunty należy klasyfikować w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Do opodatkowania przyjął więc grunty o powierzchni 45,1263 ha sklasyfikowane w ewidencji symbolem "Ba" i "K". Odnośnie budowli, organ podatkowy opierając się na opinii techniczno - budowlanej rzeczoznawcy uznał wystąpienie względów technicznych w części dotyczącej placu częściowo utwardzonego, do opodatkowania przyjął wartość budowli pomniejszoną o tę budowlę tj. przyjął do opodatkowania kwotę 60.349,00 zł (100.349,00 zł -40.000,00 zł). Do wyliczenia podatku przyjęto więc dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, dane wynikające z deklaracji podatkowej Spółki oraz fakty ustalone podczas oględzin nieruchomości jak również opinię techniczno - budowlaną dotyczącą oceny stanu technicznego budynków i budowli. Na podstawie tych danych określony został podatek od nieruchomości według następujących wyliczeń: - od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 45.1263 m2 x 0,71 zł = 320.396,73 zł - od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 2.767,59 m2 x 19,40 zł = 53.691,25 zł - od budynków pozostałych 2.063,85 m2 x 4,27 zł = 8.812,64 zł - od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od wartości 60.349,00 zł x 2% = 1.206,98 zł Sumarycznie stanowiło to kwotę 384.108,00 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji A. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie wymienionych przepisów w przedmiotowym stanie faktycznym. Zarzuciła też naruszenie art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania materiału dowodowego tj. oparcie rozstrzygnięcia na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący. Spółka podniosła, iż organ podatkowy nie uwzględnił okoliczności wydanych decyzji o rozbiórce niektórych obiektów. Stan techniczny takich obiektów nie spełnia więc cech budynku. Stanowisko organu podatkowego, iż sam stan posiadania obliguje do płacenia podatków jest niezrozumiałe i niezgodne z przepisami prawa w tym zakresie. Podniosła, iż nigdy nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej na terenach po byłej kopalni. Wskazała przy tym na kwestię rekultywacji tych terenów. Co do względów technicznych, to zdaniem Spółki należy brać pod uwagę aktualny stan zagospodarowania nieruchomości, możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, stan prawny nieruchomości, czy też możliwość dojazdu do nieruchomości, co w sprawie niniejszej nie zostało wzięte pod uwagę. W konkluzji odwołania Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części określającej wysokość zobowiązania i wydanie decyzji zgodnie z deklaracją na podatek złożoną przez Spółkę, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji ze szczególnym uwzględnieniem przez organ podatkowy względów technicznych obiektów budowlanych Spółki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. Wskazało, iż pomimo przysądzenia postanowieniem Sądu Rejonowego sygn. akt [...] z dnia 9 listopada 2009 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w R. oznaczonej nr działek [...] o łącznej powierzchni 2,4998 ha oraz związane z wyżej opisaną nieruchomością prawo własności budynków i urządzeń na rzecz wierzyciela B., Spółka A. nadal użytkuje powyższą nieruchomość wraz z budynkami i urządzeniami, co zostało ustalone podczas oględzin, oraz co wynika z zapisów w planie amortyzacji na 2010 r. Z planu amortyzacji wynika, iż Spółka wykazuje budynki położone na działce [...] Organ powołał się też na okoliczność, że 18 czerwca 2010 r. wezwał Spółkę B. do korekty deklaracji w związku ze zmianą w danych ewidencji gruntów i budynków. Spółka w odpowiedzi na pismo poinformowała, że nie jest użytkownikiem nieruchomości. W takiej sytuacji organ podatkowy, grunt o pow. 2,4998 ha oraz budynki znajdujące się na tej nieruchomości przyjął do opodatkowania w decyzji określającej podatek od nieruchomości Spółce A. za 2010 r. Organ podkreślił, iż Spółka A. nie zaprzecza faktowi użytkowania tej nieruchomości. W konsekwencji organ przyjął, że Spółka jest użytkownikiem wieczystym gruntów o powierzchni 45,3531 ha, z czego 39,6738 to użytki kopalniane oznaczone symbolem ,,K", 5,4525 ha to tereny przemysłowe oznaczone symbolem "Ba" oraz 0,2268 ha to grunty orne oznaczone symbolem "RIVa", przy czym grunty orne jako podlegające podatkowi rolnemu opodatkowane zostały odrębną decyzją. Względy techniczne to obiektywne okoliczności natury technicznej uniemożliwiające wykorzystanie gruntu do celów konkretnej działalności prowadzonej przez dany podmiot. W przypadku gruntów Spółki względy techniczne nie występują. W związku z tym, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych Spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Podstawą wymiaru podatku są dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240 poz. 2027 ze zmianami). Grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości definiuje art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przy czym z jego treści wynika wprost, iż sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę przedmiotów opodatkowania (gruntów, budynków i budowli) skutkuje ich związkiem z prowadzeniem działalności gospodarczej. Bez znaczenia pozostaje więc fakt, czy przedsiębiorca przedmioty opodatkowania wykorzystuje w prowadzonej działalności gospodarczej. Od tej zasady istnieje jednak odstępstwo (art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), w przypadku, gdy przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych, które uniemożliwiają wykorzystywanie nieruchomości dla celów prowadzenia działalności gospodarczej i których wystąpienie jest kwestią sporną w sprawie. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia problemu organ powołał biegłego, który w formie opinii techniczno - budowlanej wypowiedział się co do stanu technicznego przedmiotowej nieruchomości i znajdujących się na niej budynków i budowli. Mając na względzie ustalenia biegłego rzeczoznawcy, na podstawie przeprowadzonych oględzin, informacji z rejestru gruntów oraz na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, organ podatkowy przyjął, iż budynki o powierzchni 2.767,59 m2 (budynek wagi, budynek kotłowni, rozdzielnia elektryczna, hala z silosami) to budynki, które mogą być wykorzystywane do działalności gospodarczej i opodatkował je według najwyższych stawek. Natomiast budynki klinkierni i kuźni o powierzchni 2.063,85 m2 z uwagi na istniejące względy techniczne powinny być opodatkowane według stawek jak dla budynków pozostałych. Do opodatkowania w ogóle nie przyjął hali z dachem drewnianym o pow. 1.336,00 m2. Odnośnie budowli organ wyjaśnił, że opodatkowane są wówczas, gdy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W deklaracji na podatek Spółka wykazała do opodatkowaniu wartości budowli w kwocie 100.349,00 zł tj. plac przy biurowcu Cementowni - 22.000,00 zł; plac przed kotłownią - 6.000,00 zł; droga dojazdowa - 8.000,00 zł; plac częściowo utwardzony - 40.000,00 zł; waga - 10.000,00 zł oraz przyłącze wodne - 14.349,00 zł. W opinii techniczno - budowlanej rzeczoznawca wykazał, iż budowle pomimo znacznego stopnia zużycia technicznego są użytkowane za wyjątkiem placu częściowo utwardzonego, który ze względów technicznych został wyłączony z opodatkowania. Do wyliczenia podatku przyjęta więc została wartość budowli na kwotę 60.349,00 zł. Analizując pojęcie "względów technicznych" organ zwrócił uwagę na podstawowe kryterium związku nieruchomości z działalnością gospodarczą jakim jest samo jej posiadanie przez przedsiębiorcę, co oznacza, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to, czy przynosi ona zysk posiadaczowi, czy też na tę nieruchomość należy ponieść nakłady w celu utrzymania jej w stanie zdatnym do użytku oraz na pewnym poziomie estetycznym. W ocenie Kolegium aktualny stan zagospodarowania nieruchomości, możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, stan prawny nieruchomości czy możliwość dojazdu do nieruchomości nie mogą mieć znaczenia w kwestii opodatkowania. Przyjęto, że względy techniczne przedsiębiorcy nie mogą być utożsamiane ze stanem technicznym nieruchomości, albowiem przeszkody o charakterze przejściowym nie przesądzają o niemożności wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności. Wyłączenie więc przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny, tj. przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych Zdaniem organu podatkowego nie można było określić zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na podstawie danych zawartych w złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości, ponieważ dane te w sposób znaczący odbiegały od istniejącego stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. Decyzja w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości doręczona została pełnomocnikowi Spółki, zgodnie z załączonym do akt sprawy pełnomocnictwem z dnia 31 sierpnia 2010 r. W odniesieniu do zarzutów odwołania wskazano też, że zapisy w ewidencji gruntów są dla organu podatkowego wiążące i niezależnie od tego, czy są zgodne z rzeczywistością, organ podatkowy nie jest uprawniony do ich zmiany. Dlatego też ewentualne zmiany zarówno w ewidencji gruntów jak i sprawa rekultywacji gruntów może być rozstrzygana, ale w odrębnym postępowaniu. Za niezasadny uznano też zarzut dotyczący opodatkowania budynków, wobec których wydane zostały decyzje o rozbiórce, ponieważ decyzje o rozbiórce budynków spowodowały ich rozbiórkę, bądź wyłączenie budynków z opodatkowania (poza budynkiem pakowni bez silosów, gdyż budynek ten używany jest przez Spółkę jako magazyn, a więc związany jest z działalnością gospodarczą). Na koniec wskazano, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, zebraniem materiału dowodowego oraz swobodnej jego oceny i rozpatrzenia w myśl reguł określonych w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W skardze na powyższą decyzję A. zarzuciła naruszenie: - art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niewłaściwa wykładnię i zastosowanie do stanu faktycznego jak w sprawie niniejszej, - art. 2 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie w przedmiotowym stanie faktycznym, - art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, bez rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący. W związku z powyższym Spółka wniosła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji w części określającej wysokość zobowiązania podatkowego i wydanie decyzji zgodnie z deklaracja na 2010 rok, - uznanie deklaracji na podatek od nieruchomości złożonej przez Spółkę za 2010 rok za ostateczną oraz uznanie działań Burmistrza Miasta za działania na szkodę podmiotu gospodarczego i interesu publicznego, - zasądzenie kosztów. W razie nieuwzględnienia powyższego strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi strona argumentowała, że organ nie uwzględnił, iż wydanie decyzji o rozbiórce budynku w sposób ewidentny oznacza, że budynek ten długotrwale nie spełniał cech budynku, że nie był sprawny technicznie juz przed wydaniem takiej decyzji. Co do gruntów wskazała, że do działalności gospodarczej wykorzystuje powierzchnię 5.000 m2 (plac manewrowy, parking), pozostałe grunty to nieużytki – teren starej kopalni, wykorzystywany przez pracowników Cementowni jako parking, z czego teren 1,5 ha to teren, na którym mieszkańcy R. wybudowali bez zgody właściciela garaże i komórki lokatorskie. Na terenach po byłej kopalni – 39,9 ha Spółka nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej. W stosunku do tych gruntów powinna być przeprowadzona rekultywacja, której przeprowadzenie blokują, pomimo takich dążeń Spółki, jednostki samorządu terytorialnego. Dalej Spółka wywodziła, że w stosunku do górniczego obszaru kopalni bezzasadnie dokonano przeklasyfikowania tego gruntu na grunty rolne, bowiem nierekultywowane grunty są nieużytkami. Jej zdaniem niewłaściwa jest taka wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, która "związek z działalnością" wyprowadza z samego posiadania nieruchomości przez podmiot gospodarczy – taka wykładnia jest zbyt szeroka i prowadzi do opodatkowania nieruchomości, które nie powinny być opodatkowane. W ocenie Spółki organ zbyt wąsko potraktował możliwość wzięcia pod uwagę względów technicznych, nie sięgając do potocznego rozumienia tego pojęcia ani też nie sięgając do definicji zawartych w prawie budowlanym. Organ powinien mieć na względzie zaistnienie tych względów w warunkach konkretnego stanu faktycznego, czego nie uczynił. Nie wziął też pod uwagę stanowiska wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o sygn. I SA/Lu 59/04 w zakresie zawężającej wykładni rozumienia "względów technicznych". Postępowanie w sprawie niniejszej nie doprowadziło do wyjaśnienia i zbadania całokształtu okoliczności, w szczególności względów technicznych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało w całości argumentację podaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sąd administracyjny, stosownie do swojej kognicji dokonuje kontroli zaskarżonych doń aktów pod względem ich zgodności z prawem – art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 . – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), nie jest zaś trzecią instancją w postępowaniu administracyjnym i nie orzeka merytorycznie w sprawie rozpatrzonej przez organ administracji. Dlatego żądanie "uznania deklaracji na podatek od nieruchomości złożonej przez Spółkę za 2010 rok za ostateczną oraz uznanie działań Burmistrza Miasta za działania na szkodę podmiotu gospodarczego i interesu publicznego", nie mogło być, nawet w razie stwierdzenia, że zaskarżona decyzja niezgodna jest z prawem, uwzględnione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Następnie stwierdzić należy, że Sąd w pełni podziela pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie interpretacji przepisu art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.) -dalej jako "upol". Najpierw jednak należy odnieść się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów art. 122 i 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W art. 122 Ordynacji podatkowej zawarta została zasada prawdy obiektywnej, z której wynika, że organ podatkowy zobowiązany jest do zebrania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Jedną z nich zawiera przepis art. 187 Ordynacji podatkowej, nakładający na organy podatkowe obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przez który należy rozumieć ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy sprawy organ podatkowy, nie będąc skrępowanym żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów, ocenia czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 Ordynacji podatkowej). Mając na uwadze powyższe reguły postępowania stwierdzić należy, że organy w sposób rzetelny i prawidłowy ustaliły stan ewidencyjny nieruchomości podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. W aktach sprawy znajduje się wykaz zmian w danych rejestru budynków (k.24) oraz wypisy z rejestru gruntów (k. 68-69), z których wynika, że A. jest posiadaczem terenów zabudowy przemysłowej (oznaczonych w ewidencji symbolem "Ba"). W aktach sprawy znajduje się protokół z przeprowadzonych z udziałem pełnomocnika Spółki oględzin (k.38), opinia techniczno-budowlana, sporządzona na zlecenie Burmistrza Miasta, wraz z dokumentacją fotograficzną, dotycząca oceny stanu technicznego budynków i budowli położonych na działkach nr ew. [...] oraz decyzje o rozbiórce poszczególnych obiektów budowlanych. Wnioski końcowe zawarte w opinii zostały ocenione przez organy podatkowe, również uwzględniono, co wynika z uzasadnienia obu decyzji, wystąpienie względów technicznych w przypadku "placu częściowo utwardzonego", z ubytkami nawierzchni, który organ wyłączył z opodatkowania, przyjmując w tym przypadku wystąpienie względów technicznych. Wbrew argumentacji skargi wzięto też pod uwagę okoliczność wydania decyzji o rozbiórce budynków . Trudno zatem uznać, aby organy podatkowe nie dążyły do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Sama zaś Spółka nie wskazuje konkretnie jakie dowody i na jaką okoliczność winien powołać organ. Zarzutu nierzetelnego postępowania podatkowego nie może zaś uzasadniać niezgodny z oczekiwaniem strony jego rezultat. Zgodnie z art. 2 ust. 1 upol opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zaś podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów, posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego ( art. 3 ust. 1 w/w ustawy ). Przepisem znajdującym się poza regulacją ustawy podatkowej, a mającym istotne znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości jest art. 21 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z tym przepisem, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z powyższego przepisu wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż przy opodatkowywaniu gruntu należy brać pod uwagę klasyfikację z ewidencji gruntów, a nie to, co na tym gruncie w rzeczywistości ma miejsce albo w jakim charakterze jest on wykorzystywany. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym przepisem, dokumenty urzędowe stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym – wręcz przeciwnie. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Danych tych – co należy podkreślić – nie może negować czy też zmieniać organ podatkowy. W sprawie nie jest okolicznością sporną ustalenie stanu ewidencyjnego nieruchomości oraz wysokość wynikających z aktów prawa miejscowego stawek opodatkowania. Skarżąca w uzasadnieniu skargi kwestionuje wprawdzie prawidłowość oznaczenia w ewidencji gruntów pokopalnianych niezrekultywowanych o powierzchni 0,2268 ha jako grunty orne, jednak, wskazać należy, że zasadność opodatkowania tych gruntów podatkiem rolnym jest poza zakresem sprawy niniejszej i nie może podlegać kognicji Sądu w tym postępowaniu, ze względu na ograniczenie wynikające z art. 134 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak zresztą podaje sam podatnik, w stosunku do tych gruntów została wydana odrębna decyzja podatkowa. Kwestią sporną jest natomiast ocena wystąpienia przesłanki względów technicznych uniemożliwiających gospodarcze wykorzystanie nieruchomości wskazywanych przez Spółkę. Z przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol wynika, że gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej, o których mowa w art. 2 są grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Sąd podziela stanowisko organu podatkowego wyrażone w zaskarżonej decyzji, że takie brzmienie przepisu art.1a ust.1 pkt.3 wskazuje, iż sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nawet różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub wykorzystywane na potrzeby działalność innej niż gospodarcza (np. jak w sprawie niniejszej parking dla pracowników), należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W definicji nie ma bowiem warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Dla powstania obowiązku podatkowego wystarczy więc ustalenie, że nieruchomości są w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Zasadnie zatem organ wywiódł, że opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów i budowli znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest uzależnione od rzeczywistego wykorzystywania tych gruntów i zlokalizowanych na nich budowli do czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej Wskazane w art. 1a ust. 1 pkt 3 upol wyłączenie dotyczy sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej, a powodem tego jest zdarzenie niezależne od podatnika, dotyczące stanu technicznego nieruchomości. W związku z tym, że przepisy podatkowe w zakresie definicji obiektów budowlanych odwołują się bezpośrednio do prawa budowlanego, sytuacja taka będzie miała miejsce np. w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o opróżnieniu bądź wyłączeniu z użytkowania całości lub części budynku ze względu na jego zły stan techniczny (I SA/Ka 2227/03). W tym kontekście należy podzielić pogląd wyrażony przez Spółkę, że decyzja o rozbiórce nie świadczy o dobrym stanie technicznym budynku, co wykluczałoby możliwość wykorzystywania takiego budynku do prowadzonej działalności. Jednak, co zostało wskazane stronie w decyzji, budynki w stosunku do których wydano decyzję o rozbiórce nie zostały opodatkowane (budynek klinkierni, kuźni), oprócz budynku pakowni, który według opinii biegłego jest budynkiem używanym przez Spółkę (w jego przypadku, bez względu na jego stan techniczny, nie można więc mówić o jakichkolwiek względach uniemożliwiających jego użytkowanie przez Spółkę). Oprócz wydanych decyzji o rozbiórce, które uwzględnił organ wydając decyzję wymierzająca stronie podatek, Spółka nie wskazała innych "względów technicznych", które jej zdaniem uzasadniałyby w stosunku do konkretnych budynków możliwość zastosowania przesłanki wyłączającej. Konsekwencją powyższych rozważań jest stwierdzenie, iż nieuzasadnione są zarzuty dotyczące naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania wymienionych w skardze i to niezależnie od tego, że powołany w treści skargi art. 8 KPA nie znalazł w ogóle zastosowania w niniejszej sprawie. Materiał dowodowy zgromadzony został w sposób prawidłowy. Ocena tego materiału jak też uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiadają wymogom określonym w Rozdziale 11 i 13 Ordynacji Podatkowej. Natomiast niezgodna z żądaniem strony ocena stanu faktycznego dokonana przez organy podatkowe nie może być skuteczną podstawą skargi. Ze względów wyżej przytoczonych, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.