I SA/Lu 621/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2007 r. - p o s t a n a w i a - - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 24 maja 2013 r. R. P. reprezentowany przez radcę prawnego wniósł (za pośrednictwem organu) skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2007 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ww. wniosek pełnomocnik skarżącego podniósł, że zapłata podatku w wysokości 2.124.258 zł wraz z odsetkami "oznacza koniec bytu przedsiębiorstwa Skarżącego, jak również ekonomiczny koniec jego osobistej egzystencji". Ponadto wskazał, że w konsekwencji pracę stracą wszyscy jego pracownicy i "zlikwidowany będzie dobrze prosperujący zakład pracy, przynoszący znaczące dochody budżetowe pod postacią podatków i innych danin publicznych". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – zwanej dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w przywołanym przepisie. Należy wskazać, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są ww. przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy – w tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12,; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wyd. 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229, Tarno J.P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2012, s. 227). Oznacza to, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym co do zasady przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wyd. 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229; tak również postanowienie NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. I GZ 316/10). W każdym zaś razie dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony (zob. postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. II FSK 3041/11, LEX nr 1104117, dostępne w bazie orzeczeń cbois - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe, nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżącego zawarty w skardze nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został uprawdopodobniony w stopniu i w sposób, który umożliwiałby sądowi jego pozytywne rozpatrzenie. Przedstawione uzasadnienie wniosku jest lakoniczne i w żaden sposób nie obrazuje aktualnej sytuacji finansowej skarżącego. We wniosku nie zawarto żadnych danych pozwalających ocenić kondycję finansową skarżącego (np. dochodów (straty), wydatków). Nie przedłożono również żadnych dokumentów, na podstawie których możliwe byłoby dokonanie oceny jego aktualnej płynności finansowej. Ponadto wysokość egzekwowanej kwoty, nie została podana w kontekście obrotów przedsiębiorstwa skarżącego i jego ogólnej sytuacji majątkowej. Tym samym uniemożliwiono sądowi dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą. Należy przy tym zauważyć, że argumentacja wniosku opiera się na założeniu, że wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione ze względu na wysokość ustalonego zobowiązania. Niewątpliwie kwota zobowiązania podatkowego ustalona na ponad 2 mln złotych, jest kwotą obiektywnie wysoką. Jednak nie może uzasadniać sama w sobie wniosku o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżący powinien bowiem wykazać, że w jego konkretnej sytuacji majątkowej uiszczenie naliczonej przez organ kwoty zobowiązania wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody. W szczególności skarżący powinien złożyć stosowne dokumenty źródłowe pozwalające uprawdopodobnić podnoszone okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OZ 253/13 – dostępne w bazie orzeczeń cbois - http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Przyjęcie prezentowanej przez pełnomocnika skarżącego wykładni przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. prowadziłoby do niedopuszczalnego uznania, że w każdym przypadku nałożenie na stronę w zaskarżonej decyzji wysokiej kwoty zobowiązania o charakterze majątkowym, uzasadnia wstrzymanie wykonania aktu będącego przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Dlatego też, na podstawie tak sformułowanego wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, nie można stwierdzić, że istnieje realne, związane z powstaniem znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami, zagrożenie likwidacji przedsiębiorstwa skarżącego spowodowanej przymusową realizacją należności. Mając na uwadze powyższe należy uznać, iż spółka nie uprawdopodobniła przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z tym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.