I SA/Lu 633/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 22 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Powiatu J. na pismo Zarządu Województwa z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie oceny projektu postanawia: - przywrócić skarżącemu termin do wniesienia skargi. Strona skarżąca Powiat J. złożył wniosek o dofinansowanie projektu pt. "Poprawa jakości istniejących obiektów dydaktycznych, społeczno-edukacyjnych, kształcenia praktycznego oraz sportowych w J., będących własnością powiatu j." Działanie 8.2 Infrastruktura szkolna i sportowa Osi Priorytetowej VIII Infrastruktura społeczna Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013, w ramach konkursu nr [...]. Z załączonego do skargi pisma z dnia 23 lutego 2010 r. wynikało, iż wniosek powiatu nie otrzymał dofinansowania z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego z powodu wyczerpania dostępnej alokacji. W związku z tym wniosek został umieszczony na liście rezerwowej. Dodatkowo poinformowano wnioskodawcę, iż Zarząd Województwa dokona wyboru projektów umieszczonych na liście rezerwowej w momencie pojawienia się wolnych środków w ramach wymienionego konkursu. Pismem z dnia 9 marca 2010 r. Powiat J. złożył odwołanie dotyczące oceny merytorycznej i strategicznej W odpowiedzi na odwołanie, pismem z dnia 31 marca 2010 r. Zarząd Województwa poinformował wnioskodawcę, iż środek odwoławczy mu nie przysługuje. W piśmie tym podano, że zgodnie z regulaminem konkursu nr [...], w przypadku negatywnej oceny projektu, wnioskodawca ma prawo wnieść środek odwoławczy, przy czym przez negatywną ocenę projektu należy rozumieć taką sytuację, w której projekt negatywnie przeszedł którykolwiek z etapów jego oceny tj. został odrzucony. Wskazano ponadto, iż przedmiotowy projekt przeszedł pozytywnie etap oceny formalnej oraz oceny merytorycznej oraz został oceniony strategicznie i uzyskał 82 punkty. Jednakże ze względu na wyczerpanie alokacji przewidzianej dla konkursu nr [...] został umieszczony na liście rezerwowej. Umieszczenie projektu na liście rezerwowej nie może być utożsamiane z negatywną jego oceną w rozumieniu art. 30b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W takiej sytuacji środek odwoławczy nie przysługuje. Dnia 26 lipca 2010 r. Powiat J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wskazując w jej treści, iż dotyczy odpowiedzi organu z dnia 31 marca 2010 r. na odwołanie od informacji z dnia [...]. Jednocześnie strona skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przywrócił stronie skarżącej termin do wniesienia skargi. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez Zarząd Województwa do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia 7 września 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu, NSA wskazał, iż zażalenie zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn niż nim wskazane. Sąd ten stwierdził, że przywrócenie terminu do wniesienia skargi powinno być poprzedzone ustaleniem, jaki akt lub czynność organu administracji publicznej jest przedmiotem zaskarżenia tą skargą. Od rodzaju czynności bądź aktu kwestionowanego w skardze może bowiem zależeć w szczególności to, czy do rozpoznania sprawy właściwy jest sąd administracyjny. Gdyby okazało się, że skarga z tego powodu byłaby niedopuszczalna i jako taka podlegałaby odrzuceniu, to bezprzedmiotowe byłoby w takim przypadku rozpoznawanie wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W jego ocenie zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawierało sprzeczności. W komparycji postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że Powiat J. wniósł skargę na "informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej Zarządu Województwa z dnia [...] nr [...]". Natomiast przytaczając stan faktyczny sprawy Sąd stwierdził, że w treści skargi Powiat J. wskazał, iż dotyczy ona "odpowiedzi organu z dnia 31 marca 2010 r. na odwołanie od informacji z dnia [...] W związku z tym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego treść skargi nie dała jednoznacznej odpowiedzi na pytanie jaki akt lub czynność strona wskazuje jako przedmiot zaskarżenia. W petitum skargi jako przedmiot zaskarżenia wskazano "decyzję" z dnia 31 marca 2010 r., dalej jednak strona stwierdziła, że zaskarżyła działania w zakresie oceny projekty. Sąd ten dalej podał, że wskazanie przedmiotu zaskarżenia stanowi wymóg formalny skargi, o jakim mowa w art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a., którego stosowanie nie jest wyłączone przez art. 30e ustawy o zasadach polityki rozwoju. Braki w tym zakresie powinny być usunięte w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a, zaś rozpoznanie przez Sąd pierwszej instancji zawartego w skardze wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia bez jednoznacznego określenia przedmiotu zaskarżenia było w rozpoznawanej sprawie przedwczesne. Niezbędne czynności w tym zakresie powinny obejmować wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi przez jednoznaczne określenie przedmiotu zaskarżenia, a w przypadku usunięcia braków - należytą ocenę dopuszczalności skargi, w tym w zakresie wymogów, o jakich mowa w art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach polityki rozwoju. Dopiero wtedy, jeżeli skarga okaże się dopuszczalną i kompletną, zajdą warunki do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wobec powyższych wytycznych, skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jednoznaczne określenie przedmiotu zaskarżenia, a mianowicie, czy jest nim ocena projektu, czy też samo rozstrzygnięcie o charakterze proceduralnym uznające wniesione odwołanie za niedopuszczalne. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wyjaśnił, iż przedmiotem skargi z dnia 15 lipca 2010 r. jest ocena projektu złożonego w ramach konkursu nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity - Dz.U. z 2009r., Nr 84, poz. 712 ) - wnioskodawca może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę, w sposób określony w ust. 2 tego przepisu, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy. Stosownie do art. 30b ust. 1 ustawy procedura odwoławcza jest uruchamiana w przypadku negatywnej oceny projektu. W takim przypadku w pisemnej informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, właściwa instytucja zawiadamia wnioskodawcę o wynikach oceny jego projektu, zamieszcza ich uzasadnienie oraz pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego wraz ze wskazaniem terminu przysługującego na jego wniesienie, sposobu wniesienia oraz oznaczenia właściwej instytucji, do której środek ten należy wnieść. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia [...] strona została poinformowana, iż jej wniosek nie otrzymał dofinansowania z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego z powodu wyczerpania dostępnej alokacji oraz, że został umieszczony na liście rezerwowej. Pismem z dnia 9 marca 2010 r. Powiat J. złożył protest dotyczący oceny merytorycznej i strategicznej, w odpowiedzi na który, pismem z dnia 31 marca 2010 r. jednostka zarządzająca poinformowała wnioskodawcę, iż środek odwoławczy mu nie przysługuje, gdyż umieszczenie projektu na liście rezerwowej nie może być utożsamiane z negatywną jego oceną w rozumieniu art. 30b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Sąd w tym miejscu odwołuje się do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2010r., w sprawie o sygn. II GSK 248/10 /Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, nsa.gov.pl /, w którym wyrażony został pogląd, iż "negatywna ocena projektu w rozumieniu art. 30b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ma miejsce nie tyle w sytuacji uznania jej za taką przez "właściwą instytucję", ale przede wszystkim przez stronę, która w związku z tym zamierza skorzystać z przysługującego jej środka odwoławczego, kwestionując zasadność, ale także legalność informacji - podjętego na podstawie przepisów prawa indywidualnego aktu z zakresu administracji publicznej", a także, iż "uzyskanie przez projekt pozytywnej oceny merytorycznej, w połączeniu z arbitralnym w istocie stwierdzeniem instytucji zarządzającej o braku możliwości dofinansowania w ramach dostępnej alokacji, pozbawia wnioskodawcę możliwości kwestionowania w postępowaniu odwoławczym prawidłowości dokonanych ocen. Oznaczałaby ona, iż w lepszej sytuacji znalazłby się uczestnik, którego projekt nie uzyskałby minimalnej oceny merytorycznej, ale który w konsekwencji uwzględnienia protestu mógłby otrzymać ostateczną ocenę pozytywną na tyle dobrą, iż umożliwiającą dofinansowanie, niż wnioskodawca, którego projekt w pierwszej instancji pozytywnie przeszedł wszystkie etapy jego oceny, ale którego dofinansowanie (z uwagi na ilość punktów) okazało się niemożliwe w ramach dostępnej alokacji. Taka interpretacja byłaby dokonywana z naruszeniem przepisu z art. 30b ust. 2 ustawy stanowiącego, iż system realizacji programu musi uwzględnić co najmniej jeden środek odwoławczy". Stosownie do art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 tej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 30b ust.4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, właściwa instytucja informuje wnioskodawcę na piśmie o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30 c. Stosownie do art. 30d ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 30b ust. 4. W niniejszej sprawie jednostka zarządzająca wydając informację z pouczeniem o nie przysługiwaniu środka odwoławczego w piśmie z dnia 31 marca 2010r., wprowadziła stronę (nie reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika) w błąd. W związku z tym, że mocą art. 30b ust.4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju błędne pouczenie nie może szkodzić stosującej się do niego stronie, zostaje wyłączona wina skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, a ujemne skutki dla strony w zakresie postępowania sądowego wymienione przepisem art. 86 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są niewątpliwe. W powyższym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 tej ustawy, postanowił jak w sentencji postanowienia.