I SA/Lu 638/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 18 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "E." sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2005r. oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe za styczeń, luty, marzec, sierpień i październik 2005 r. p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie w sprawie do czasu udzielenia przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości odpowiedzi na pytanie prejudycjalne Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 lipca 2007 r. sygn. I FSK 1062/06. W dniu 14 sierpnia 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga "E." sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2005 r. oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiące styczeń, luty, marzec, sierpień i październik 2005 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez: 1. błędną wykładnię § 21 ust.1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r. Nr 97 poz. 971) polegającą na przyjęciu niemożności wystawienia przez rzeczywistego nabywcę noty korygującej faktury VAT umożliwiającej mu dokonanie obniżenia podatku należnego, o którym mowa w art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług, w konsekwencji czego organ stwierdził zawyżenie podatku naliczonego w miesiącach styczeń i marzec 2005 r. (...); 2. naruszenie art. 2 ust. 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) w związku z art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a, art. 10 ust.2 VI Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1997 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa podatku (77/388/EEC), poprzez wydanie decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług: a) naruszenie zasady neutralności podatku VAT dla przedsiębiorców oraz zasady opodatkowania podatkiem VAT konsumpcji (art. 2 ust. 1 Pierwszej Dyrektywy), b) z naruszeniem przedmiotowego zakresu opodatkowaniem podatkiem VAT (art. 2 VI Dyrektywy), c) błędne uzasadnienie, że naruszenie obowiązków ewidencyjnych jest zdarzeniem podlegającym opodatkowaniu i pociąga za sobą powstanie obowiązku podatkowego po stronie podatnika (art. 10 ust. 1 lit. a) oraz art. 2 VI Dyrektywy). 3. naruszenie art. 27 VI Dyrektywy Rady WE przez wydanie decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe na podstawie przepisu prawa krajowego, który mógłby być uznany za środek specjalny w rozumieniu VI Dyrektywy w sytuacji, gdy Rada Unii Europejskiej nie upoważniła Rzeczypospolitej Polskiej do wprowadzenia specjalnych środków stanowiących odstępstwo od stosowania Dyrektywy, a Rzeczypospolita Polska nie poinformowała Komisji Europejskiej o zamiarze skorzystania ze środka specjalnego. W skardze zawarty został wniosek o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozstrzygnięcia przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w Luksemburgu pytania prejudycjalnego dotyczącego zgodności przepisów o dodatkowym zobowiązaniu podatkowym zawartych w polskiej ustawie o podatku od towarów i usług z I i VI Dyrektywą Rady WE skierowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 lipca 2007 r. sygn. I FSK 1062/06. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do kwestii dodatkowego zobowiązania podatkowego organ podkreślił, że w jego ocenie nie ma ono charakteru podatkowego stanowi natomiast rodzaj sankcji administracyjnej a jego restrykcyjna konstrukcja jest niezbędną gwarancją prawidłowości i skuteczności funkcjonowania systemu podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przedmiotem badania w sprawie niniejszej jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...], którą: 1.uchylił decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia [...], nr: [...] w części określającej skarżącej spółce "E." sp. z o.o. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za miesiące luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2005 r., określił zobowiązanie podatkowe za sierpień 2005 r. oraz na nowo określił kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące 2005 r., 2. uchylił zaskarżoną decyzję w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe za marzec i sierpień 2005 r. i ustalił za wskazane miesiące dodatkowe zobowiązanie w odmiennej wysokości, 3. uchylił zaskarżoną decyzję w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe za luty i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, 4. w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego podstawę rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie stanowił art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zgodnie, z którym w razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, Naczelnik Urzędu Skarbowego lub organ kontroli skarbowej określa kwotę zwrotu w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30 procent kwoty zaniżenia tego zobowiązania. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2007 r. sygn. akt I FSK 1062/06 Naczelny Sąd Administracyjny skierował do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytania prejudycjalnego dotyczącego wykładni przepisów prawa wspólnotowego: 1. Czy art. 2 ust. 1 i 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) w związku z art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a) i art. 10 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) wyłącza możliwość nałożenia obowiązku zapłaty przez podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w przypadku stwierdzenia, że podatnik podatku od towarów i usług w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej? 2. Czy "środki specjalne", o których mowa w art. 27 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC), z uwagi na swój charakter i cel, mogą polegać na możliwości nakładania na podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustalanego decyzją organu podatkowego, w razie stwierdzenia faktu zadeklarowania przez podatnika zawyżonej kwoty zwrotu różnicy podatku albo zawyżonej kwoty zwrotu podatku naliczonego? 3. Czy w uprawnieniu przewidzianym w art. 33 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) mieści się prawo do wprowadzenia dodatkowego zobowiązania podatkowego określonego w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.)? W ocenie sądu orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, będące odpowiedzią na pytanie prejudycjalne skierowane przez NSA, będzie miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej, bowiem dopiero w jego świetle będzie możliwe dokonanie oceny, czy skarżąca jest zobowiązana uiścić, na podstawie art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., o podatku od towarów i usług dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30 % zawyżenia kwoty podatku naliczonego do przeniesienia na następne okresy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 150 poz. 1270 ze zm., należało orzec jak w sentencji.