I SA/Lu 656/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca), Sędziowie WSA Halina Chitrosz, NSA Danuta Małysz, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 września 2013 r. sprawy ze skargi Z.P. S. M.-P. R. C. spółki jawnej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2008 - 2011 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2008-2011 utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że decyzją z [...] Wójt Gminy określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2008-2011. Podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości za okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do 31 października 2008 r. stanowiły grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 10.820 m2, zaś za okres od dnia 1 listopada 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 11.307 m2 oraz budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 1.714,11 m2. Podstawę wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2009-2011 stanowiły grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 11.307 m2 oraz budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 1.714,11 m2. Od powyższej decyzji złożone zostało odwołanie, w którym spółka wnosząc o jej uchylenie podniosła zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za jej podstawę poprzez naliczenie podatku od nieruchomości od całości objętych decyzją nieruchomości i obiektów budowlanych, pomimo że część z nich nie jest związana z działalnością gospodarczą, lecz służy produkcji rolniczej i wchodzi w skład gospodarstwa rolnego podatnika. Rozpoznając powyższe odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że obowiązek regulowania podatku od nieruchomości według najwyższej stawki występuje wtedy, gdy grunt lub budynek będący w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą jest związany z prowadzoną przez tego przedsiębiorcę działalnością gospodarczą. Przy czym do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone są również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności powoduje, że mogą być one wykorzystywane na ten cel. Organ odwoławczy zaznaczył, że A. jest właścicielem nieruchomości oznaczonych jako działki ewidencyjne nr [...] o pow. 8089 m2 i nr [...] o pow. 2731 m2 położonych w B. , zabudowanych obiektami byłego zakładu B w B. oraz nieruchomości oznaczonej nr [...] pow. 487 m2 położonej w B., pozostającej w bezpośrednim sąsiedztwie działek oznaczonych nr [...] i nr [...]. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów przedmiotowe działki sklasyfikowane zostały w ewidencji gruntów i budynków jako " inne tereny zabudowane - Bi". Opisane nieruchomości nabyli na mocy stosownych umów małżonkowie R. i D.Ch. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A. Nieruchomości nabyte zostały na potrzeby prowadzonej przez małżonków działalności gospodarczej w zakresie skupu, sprzedaży przerobu i przechowywania owoców miękkich. Nabyte nieruchomości, zabudowane budynkami byłego zakładu budowy chłodni, następnie zmodernizowane i rozbudowane mogą być, zdaniem organu, wykorzystywane na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę, że opinia dotycząca stwierdzenia wykorzystania obiektów do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych na terenie A. R. Ch, sporządzona przez biegłego na podstawie oględzin budynków budowli potwierdziła użytkowanie chłodni, wiaty magazynowej, portierni, pomieszczeń biurowych i socjalnych, pomieszczeń warsztatowych oraz wagi. W toku oględzin ustalono, że sklep i zaplecze budowy nie są użytkowane. Organ stwierdził, że obiekty te nadają się do użytku po przeprowadzeniu remontu bieżącego poprzez malowanie, uzupełnienie stolarki drzwiowej i urządzeń sanitarnych. Ponadto podkreślił, że przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wobec powyższego organ odwoławczy nie podzielił stanowiska dotyczącego wyłączenia z opodatkowania w niniejszej sprawie powierzchni, które zdaniem spółki przeznaczone są na cele działalności rolniczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że spółka nie wykazała, by sporne nieruchomości służyły działalności rolniczej. Zdaniem organu okoliczności tej nie może potwierdzać decyzja w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zakresie przyznanych wspólnikowi R. Ch. płatności na rok 2008. Kolegium zauważyło, że jak wynika z informacji organu pierwszej instancji, zarówno spółka jak i jej wspólnicy nie są podatnikami podatku rolnego na terenie gminy B. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] działający w imieniu spółki R. Ch. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego w szczególności zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania R.Ch. jako strony na okoliczność, że prowadzi on gospodarstwo rolne, do którego włączył część nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania. Zarzuty dotyczyły również naruszenia art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez opodatkowanie podatkiem od nieruchomości części nieruchomości związanej z działalnością rolniczą. W uzasadnieniu skargi R. Ch. podkreślił, że od 2008 r. do chwili obecnej, prowadzi własne gospodarstwo rolne - plantację malin o łącznym areale 19,27 ha, położoną w miejscowościach M.i K., gmina S. nad W., pobiera z tego tytułu dopłaty obszarowe i płaci podatek rolny. Do gospodarstwa włączył część nieruchomości zabudowanych, niezasadnie przez Wójta objętych podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu skargi zaznaczył, że wniósł o wyznaczenie rozprawy oraz przesłuchanie go jako strony na okoliczność, że włączył do gospodarstwa rolnego część przedmiotu opodatkowania. Jak podkreślił, zamierzał również przedłożyć decyzję o podatku rolnym, ale organ drugiej instancji nie umożliwił mu tego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. W rozpoznawanej sprawie przedmiot sporu dotyczy zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości za lata 2008-2011 gruntów oraz budynków należących do skarżącej spółki, które w ocenie organów podatkowych związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ocenie organu podatkowego grunty (jak również znajdujące się na nim budynki) oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolem Bi (inne tereny zabudowane) należało opodatkować podatkiem od nieruchomości. Strona skarżąca twierdzi natomiast, że jej wspólnik R. Ch.od 2008 r. prowadzi gospodarstwo rolne (plantację malin) o łącznej powierzchni 19, 27 ha, pobiera z tego tytułu dopłaty obszarowe i płaci podatek rolny. Znaczna część opodatkowanych podatkiem od nieruchomości gruntów wchodzi w skład tego gospodarstwa rolnego, więc wbrew stanowisku organu nie powinna być opodatkowana podatkiem od nieruchomości. Na wstępie należy zauważyć, że wbrew zarzutom skarżącej nie doszło do niewłaściwego opodatkowania gruntów i budynków wykorzystywanych przez spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), w skrócie u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Wykładnia tego przepisu nie jest możliwa bez przywołania treści art. 1a ust. 3 u.p.o.l. zawierającego definicje legalne użytych tam kluczowych pojęć, m.in. "użytków rolnych". I tak, w myśl art. 1a ust. 3 pkt 1 u.p.o.l., przez użyte w ustawie określenie "użytki rolne" - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Treść wskazanego przepisu z uwagi na jego jednoznaczne i zrozumiałe brzmienie nie wymaga od interpretatora innej niż gramatyczna wykładni, a więc rozumienia tekstu prawnego zgodnie ze znaczeniem użytych w nim słów. Z tego też względu za prawidłowe należy uznać stanowisko organów podatkowych, w świetle którego dane zawarte w ewidencji gruntów determinują charakter tych gruntów, a w konsekwencji stanowią podstawę wymiaru podatków. Norma zawarta w tym przepisie wyznacza bardzo istotną granicę pomiędzy opodatkowaniem danych gruntów podatkiem od nieruchomości albo ich opodatkowaniem wielokrotnie niższym podatkiem rolnym. Znajduje to również pełne odzwierciedlenie w przepisie ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), w skrócie u.p.r. określającym zakres opodatkowania podatkiem rolnym, tj. art. 1 tej ustawy, który stanowi, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Wobec powyższego bez wątpienia sam ustawodawca wyznaczył granicę, zgodnie z którą charakter gruntu wynika z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, o której mowa w art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Na podstawie zaś art. 21 ust. 1 tej ustawy podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W świetle treści omówionych przepisów, organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń faktycznych co do klasyfikacji określonych gruntów np. jako użytki rolne. Dotyczy to również pozostałych pojęć użytych w art. 2 ust. 2 u.p.o.l., zdefiniowanych w analogiczny sposób w art. 1a ust. 3 tej ustawy, np. lasów (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2010 r" sygn. akt II FSK 1291/09). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca domaga się w istocie od organów podatkowych dokonania ustaleń faktycznych co do klasyfikacji gruntów, w celu wykazania, że podlegają one opodatkowaniu podatkiem rolnym. Argumentuje ona bowiem, że w postępowaniu odwoławczym wnosiła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania R.Ch. na okoliczność włączenia do gospodarstwa rolnego części przedmiotu opodatkowania oraz o umożliwienie przedłożenia decyzji o opłacanym podatku rolnym. Jak wyżej wyjaśniono przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości organy podatkowe związane są danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków oraz w zasadzie nie mają podstaw weryfikowania tych danych innymi środkami dowodowymi. Skoro bowiem z uznanej za prawidłową wykładni art. 2 ust. 2 w związku z art. 1a ust. 3 pkt 1 u.p.o.l. wynika, że miarodajne przy wymiarze podatku przez organy podatkowe jest zaklasyfikowanie gruntów w ewidencji gruntów i budynków, to w celu stwierdzenia, czy grunty te podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jedyną wymagającą ustalenia istotną okolicznością faktyczną jest to, jak grunty te są zaklasyfikowane w tej ewidencji. Zasadą jest, że to właściciel gruntu kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków powinien wszcząć określoną procedurę w celu ich zmiany w organie prowadzącym wskazaną ewidencję. Następnie, w konsekwencji ewentualnego uwzględnienia żądań właściciela i dokonania stosownych zmian danych zawartych w ewidencji, podatnik może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Jednak w sytuacji, gdy podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom do zmiany klasyfikacji w ewidencji, tak aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć swoje rozstrzygnięcie w oparciu o prawdę obiektywną (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10). Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że z ewidencji gruntów i budynków w sposób oczywisty wynika, że nieruchomości skarżącej spółki o numerach geodezyjnych [...], [...] oraz [...] położone w B. stanową tereny oznaczone symbolem Bi - inne tereny zabudowane. Skarżąca nie wykazała, że podjęła jakiekolwiek czynności mające na celu doprowadzenie do zmiany klasyfikacji w ewidencji gruntów i budynków, stąd też danych tych organ podatkowy nie mógł pominąć w postępowaniu podatkowym, a dokumenty załączone przez skarżącą pozostają bez wpływu na kwalifikację gruntu do poszczególnych rodzajów użytków gruntowych. Na kwalifikację tą nie wpływają zarówno podnoszone przez skarżącą okoliczności, że część gruntów będących w jej posiadaniu jest użytkowana rolniczo jak też to, że wspólnik skarżącej otrzymuje dopłaty rolnicze w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Należy bowiem mieć na uwadze, że przedmiotowa decyzja o dopłatach wydana została na osobę fizyczną, R. Ch., a nie na skarżącą - spółkę jawną A. Nadto, jak wynika z treści odwołania oraz skargi do sądu, gospodarstwo rolne o łącznym areale 19,27 ha stanowi odrębną od majątku skarżącej własność R. Ch.i położone jest w miejscowościach M.i K., gmina S. nad W. Natomiast podatek od nieruchomości określony przez organy podatkowe w niniejszej sprawie dotyczy nieruchomości położonych w gminie B., będących własnością A. Jak wynika z informacji organu pierwszej instancji, zarówno spółka jak i jej wspólnicy nie są podatnikami podatku rolnego na terenie gminy B. Tak więc podnoszone w skardze okoliczności nie mogą, zdaniem Sądu, świadczyć na korzyść skarżącej spółki i stanowić argumentu za uznaniem, że określone działki były użytkowane rolniczo, co uzasadniałoby ich opodatkowanie podatkiem rolnym. Odnosząc się do zarzutów skarżącej spółki dotyczących podjętych przez nią działań na etapie postępowania odwoławczego, a dotyczących wniosku o przeprowadzenie rozprawy oraz o przesłuchanie R.Ch. jako strony na okoliczność, że włączył do gospodarstwa część przedmiotu opodatkowania stwierdzić należy, że w świetle wyżej opisanych faktów nie przeprowadzenie żądanych czynności procesowych nie miało wpływu na rozstrzygnięcie zapadłe w niniejszej sprawie, a zatem i na wnioski wysnute na podstawie zgromadzonego przez organy podatkowe materiału dowodowego. Także nie żądanie przez organ przedstawienia w postępowaniu odwoławczym decyzji o podatku rolnym nie świadczy o nie zebraniu i o nie rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, bowiem jak wynika z informacji organu pierwszej instancji, zarówno spółka jak i jej wspólnicy nie są podatnikami podatku rolnego na terenie gminy B.. Sąd zauważa, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia podnoszonych przez skarżącą spółkę przepisów art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego ponieważ nie mają one zastosowania w niniejszej sprawie. Należy przypomnieć, że na gruncie postępowania podatkowego mają zastosowanie odpowiednie przepisy Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), skargę oddalił.