I SA/Lu 659/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (sprawozdawca), NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Referent stażysta Paulina Zając, po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie do czasu udzielenia odpowiedzi na pytanie prawne sformułowane w sprawie o sygn. akt II FSK 535/10. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...]., Nr [...] wydaną w przedmiocie ustalenia A. i E. B. wymiaru podatku od nieruchomości na 2009 rok za nieruchomość położoną w L. przy ul. [...] , w wysokości 161 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm., zwanej dalej: u.o.p.l.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części i budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy czym jak wynika z powołanego przepisu, przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości mogą być obok budynku również części budynków, tj. różnego rodzaju lokale. Za lokal użytkowy uznać należy wyodrębnioną (fizycznie lub prawnie) część budynku. Lokale wyodrębnione tylko fizycznie podlegają opodatkowaniu jako części składowe budynku, natomiast lokale stanowiące odrębne nieruchomości (wyodrębnione prawnie) są samodzielnym i odrębnym od budynku przedmiotem podatku od nieruchomości. Wyodrębnienie lokali w budynkach mieszkalnych ma miejsce na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (Dz.U. z 2000r.Nr 80, poz. 903 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, mogą stanowić odrębne nieruchomości. Organ podkreślił, przy tym, że do lokalu zarówno mieszkalnego, jak i o innym przeznaczeniu mogą przynależeć jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegające, a położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż (art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali). Pomieszczenia przynależne opodatkowane są tak jak lokal. Powyższe, w ocenie organu wskazuje, że jeżeli garaż jest pomieszczeniem przynależnym do lokalu mieszkalnego, to podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych i ich części, natomiast jeśli jest odrębnym przedmiotem własności, to podlega opodatkowaniu według stawki podatkowej określonej dla budynków pozostałych lub ich części. Organ wskazał, że przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest opodatkowanie podatkiem od nieruchomości nabytego aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia [...] na prawie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej przez E. i A. B. wyodrębnionego prawnie garażu nr [...] o pow. 15,50 m2 znajdującego się w budynku mieszkalnym przy ul. [...] wraz z przynależnym do tego garażu udziałem odpowiadającym [...] części we współwłasności części wspólnych budynku mieszkalnego oraz innych urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali, a także we współwłasności działek gruntu nr 48/7 i 3/37 o pow. 4133 m2. Dla przedmiotowego garażu stanowiącego odrębną nieruchomość założona jest księga wieczysta Nr LU [...], z której wynika, że garaż nr [...] o pow.15,50 m2 jest lokalem niemieszkalnym. Załączony do akt niniejszej sprawy "Wypis z rejestru gruntów i budynków" Urzędu Miasta L. Wydziału Geodezji z dnia 28 października 2010r. potwierdza, że małżonkowie E. i A. B. są właścicielami na zasadzie wspólności ustawowej lokalu stanowiącego garaż [...] w budynku wielorodzinnym Wobec powyższego, organ II instancji stwierdził, że opodatkowany zaskarżoną decyzją garaż nie ma statusu pomieszczenia przynależnego do lokalu mieszkalnego lecz stanowi odrębną nieruchomość lokalową, a tym samym stanowi samodzielny przedmiot obrotu, a w związku z tym - odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W ocenie organu, nabycie garażu jako lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość powoduje, iż stosuje się do jego opodatkowania odrębne stawki podatkowe. Wniosek taki uzasadnia treść art. 5 ust. 1 pkt 2 u.o.p.l., w którym wskazano na stawki podatkowe zarówno dla całych budynków, jak również ich części. Potwierdza go również stanowisko doktryny, zgodnie z którym garaż stanowiący odrębną nieruchomość powinien być opodatkowany według stawek pozostałych ewentualnie najwyższych, określonych dla części budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (L.Etel "Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości garaży w budynkach mieszkalnych", Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych, 2009r. Nr 7-8 s.11 i następne). Organ podkreślił, że bez wpływu na prawidłowość prezentowanego stanowiska pozostaje fakt, że sporny garaż jest fizycznie jako nieruchomość lokalowa częścią składową wielorodzinnego budynku mieszkalnego. W skardze na powyższą decyzję, A. B. zakwestionował prawidłowość zastosowania do opodatkowania garażu o pow. 15,50 m2 położonego w budynku przy ul. [...] stawki podatkowej w wysokości 6,15zł za 1m2 powierzchni za rok 2009. Podniósł, że garaże innych właścicieli znajdujące się w budynkach na nieruchomości przy ul. [...] opodatkowane zostały z zastosowaniem stawki w wysokości 0,58 zł za 1m2 powierzchni. Podkreślił, że będący jego własnością boks nr [...] niczym nie różni się od pozostałych i w związku z tym wniósł o obniżenie stawki podatkowej zastosowanej do opodatkowania garażu. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Z przepisu art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) wynika, iż sąd może zwiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, iż zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o ten przepis następuje z urzędu, a jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 382/08), zaś generalnie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym). Podkreśla się, że przepis ten daje podstawę do zawieszenia postępowania z powodu skierowania, w wyniku innej sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym, pytania prawnego w celu podjęcia stosownej uchwały przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (tak: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2. Warszawa 2006, str. 281 – 282). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej. Przy czym, w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302 -303). Odnosząc powyższe do sprawy niniejszej wskazać należy, że podstawowe znaczenie dla kontroli prawidłowości zaskarżonej decyzji ma rozstrzygnięcie, czy garaż jako lokal stanowiący odrębną nieruchomość (lokal niemieszkalny), położony w budynku mieszkalnym wielorodzinnym należy opodatkować według stawki określonej dla budynków mieszkalnych, czy też stanowi on odrębny od budynku mieszkalnego przedmiot podatku od nieruchomości, w związku z tym mają do niego zastosowanie odrębne stawki podatkowe. Jednocześnie wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II FSK 535/10 orzeczeniem z dnia 28 listopada 2011 r. postanowił na podstawie art. 187 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przedstawić składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy w świetle art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e tej ustawy?". Uwzględniając powyższe, Sąd wyraża pogląd, że udzielenie odpowiedzi na przytoczone pytanie prawne dotyczące kwestii budzącej poważne wątpliwości ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia skargi podatnika i na ocenę prawną zaskarżonej decyzji. Zaistniała w niniejszej sprawie sytuacja wyczerpuje zatem przesłankę zawieszenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym wskazaną w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do czasu udzielenia odpowiedzi na przedstawione składowi siedmiu sędziów pytanie prawne. Z tych względów na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.