I SA/Lu 663/10

I SA/Lu 663/10 POSTANOWIENIE Dnia 17 września 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 17 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I SA/Lu 663/10 UZASADNIENIE 1. Skarżąca wniosła skargę na ostateczną decyzję odwoławczego organu podatkowego utrzymującą w mocy decyzję określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu osobowego w kwocie 47.220 zł. 2. W toku postępowania sądowego wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniała, że zapłacenie kwoty około 50.000 zł powoduje dla niej niebezpieczeństwo znacznej szkody majątkowej i trudnych do odwrócenia skutków finansowych, bo nie ma takiej kwoty, musi ją pożyczyć, co jest możliwe. Uzasadniała, iż wszystko zależy od rozstrzygnięcie w sprawie III SA/Lu 356/10 oraz że wie ile zapłaciła i jaka jest wartość celna pojazdu. 3. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zobowiązuje sąd do rozpatrzenia tego wniosku i wydania w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – ustawa p.p.s.a. /. 4. Na etapie postępowania sądowego art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. pozwala wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji wyłącznie w sytuacji, w której zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie jednej z tych ustawowych przesłanek jest obowiązkiem wnoszącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. 5. Uzasadnienie rozpatrywanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi uprawdopodobnienia żadnej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wymienionych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. W tym uzasadnieniu skarżąca nie wskazała swojej aktualnej sytuacji życiowej, materialnej. Tym samym nie uprawdopodobniła ani twierdzenia o braku środków na zapłatę podatku wynikającego z decyzji, ani rzeczywistej konieczności zaciągnięcia pożyczki na ten cel. W tym uzasadnieniu skarżąca nie wskazała przewidywanych warunków możliwej pożyczki. Tym samym nie uprawdopodobniła, że samo zaciągnięcie pożyczki jest równoznaczne z zaistnieniem w jej sytuacji życiowej, materialnej niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. W następstwie w rozpoznawanej sprawie skarżąca w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawiła takich okoliczności, które pozwalałyby zasadnie stwierdzić, że dobrowolna zapłata bądź egzekucja wierzytelności podatkowych określonych w zaskarżonej decyzji rzeczywiście wiązać się będzie z zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w jej sytuacji życiowej, majątkowej w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. 6. Natomiast o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji rozstrzygnie wynik postępowania sądowego pierwszej instancji, stosownie do okoliczności wynik postępowania kasacyjnego. 7. Podsumowując, rozpatrywany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazana w nim argumentacja nie uzasadnia stwierdzenia, że w konkretnej sytuacji życiowej, materialnej podatnika dobrowolna zapłata podatku wynikającego z zaskarżonej decyzji lub przymusowe wykonanie tej decyzji są równoznaczne z zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., których nie zrekompensuje ewentualny zwrot zapłaconej czy wyegzekwowanej kwoty. 8. Z tych względów wobec braku uprawdopodobnienia jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.