I SA/Lu 67/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwolnienia z egzekucji części zajętego wynagrodzenia w zakresie przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia: - przyznać adwokatowi M. C. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100), w tym VAT tytułem wynagrodzenia za czynności podjęte w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, którą to kwotę wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie). W przedmiotowej sprawie skarżący jest reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu – adwokata M. C., który na rozprawie w dniu 10 maja 2013 r. złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że wynagrodzenie nie zostało opłacone w całości, ani w części. Wyrokiem z dnia 10 maja 2013 r. Sąd skargę w przedmiotowej sprawie oddalił. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "ppsa") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do unormowań § 19 w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), należne pełnomocnikowi wynagrodzenie w niniejszej sprawie wynosi 295,20 zł, przy uwzględnieniu regulacji § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia w związku z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr. 177, poz. 1054 ze zm.). Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.