I SA/Lu 68/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca), Protokolant Starszy inspektor Iwona Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 marca 2013 r. sprawy ze skargi "T" spółki z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej I. uchyla zaskarżone postanowienie w części dotyczącej tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...] oraz tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...] II. w pozostałej części skargę oddala, III. orzeka, ze zaskarżone postanowienie w części, o której mowa w punkcie I nie podlega wykonaniu, IV. zasadza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz "T" spółki z o.o. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Lu 68/13 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej – k.p.a.) oraz art. 17 § 1, 1a i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1015, dalej – u.p.e.a.) Dyrektor Izby Celnej w B. (dalej – DIC) po rozpatrzeniu zażalenia "A" spółki z o.o. z siedzibą w S. (dalej – spółka, strona, skarżąca) na swoje postanowienie z dnia [...] w przedmiocie stanowiska w zakresie zarzutów zgłoszonych w sprawie egzekucji administracyjnej, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu podał, że decyzjami z dnia: [...],[...] i [...] Naczelnik Urzędu Celnego w L. (dalej – NUC) nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 2000 zł oraz dwie kary pieniężne w wysokości 8000 zł. Decyzje zostały doręczone zobowiązanej stronie odpowiednio w dniach: 12 grudnia 2011 r., 23 kwietnia 2012 r. i 30 kwietnia 2012 r. W związku z brakiem wpłaty należności wynikających z tych decyzji wierzyciel – w dniu 16 lipca 2012 r., wystawił tytuły wykonawcze nr [...]; nr [...] i nr [...]. Na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych organ egzekucyjny - Dyrektor Izby Celnej w W. wszczął przeciwko spółce egzekucję administracyjną. Pismem z dnia 12 września 2012 r. pełnomocnik strony wniósł do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie w/w tytułów wykonawczych. W swoim piśmie pełnomocnik podniósł zarzuty: nieistnienia egzekwowanego obowiązku – art. 33 pkt 1 u.p.e.a., braku wymagalności egzekwowanego obowiązku "z innego powodu" – art. 33 pkt 2 u.p.e.a., niedopuszczalności egzekucji administracyjnej – art. 33 pkt 6 u.p.e.a. oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. – art. 33 pkt 7 u.p.e.a. Pełnomocnik wskazał, że decyzje NUC, które stanowiły podstawę prawną wydanych tytułów wykonawczych i egzekwowania objętych nimi należności nie są ostateczne wobec skutecznego i terminowego ich zaskarżenia. W ocenie pełnomocnika strony, DIC bezpodstawnie pozostawił odwołania spółki bez rozpoznania. Powyższe skutkowało wniesieniem przez spółkę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność organu z wnioskiem o zobowiązanie go do rozpatrzenia złożonych odwołań w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych z sądu. Pismem z dnia 21 września 2012 r. organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie złożonych w terminie przez pełnomocnika zarzutów. Postanowieniem z dnia [...] DIC zajął stanowisko w zakresie zarzutów zgłoszonych przez spółkę w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej uznając je za nieuzasadnione. Od tego postanowienia strona złożyła zażalenie, zarzucając mu naruszenie art. 33 pkt 1, 2, 6 i 7 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. i w zw. z art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz art. 16 § 1 k.p.a. Spółka wskazała, że nie zgadza się z postanowieniem organu pierwszej instancji bowiem jej zdaniem decyzje NUC nie są ostateczne w związku z terminowym i skutecznym wniesieniem od nich odwołań, które DIC bezpodstawnie pozostawił bez rozpoznania. Dlatego też zobowiązany złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi na bezczynność organu a sąd prowadzi w tych sprawach postępowania: sygn. akt III SAB/Lu 21/12 i sygn. akt III SAB/Lu 24/12. Rozpatrując wniesione zażalenie DIC odniósł się do kwestii ostateczności decyzji stanowiących podstawę należności objętych spornymi tytułami wykonawczymi. Podał, że podstawę prawną tytułu wykonawczego nr [...] stanowi decyzja NUC z dnia [...] nakładająca na stronę karę pieniężną w wysokości 2000 zł. Decyzji tej NUC nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja została doręczona zobowiązanej spółce w dniu 12 grudnia 2011 r. Strona złożyła odwołanie od tej decyzji w dniu [...], czyli z uchybieniem terminu, co DIC stwierdził postanowieniem z dnia [...]. Spowodowało to bezskuteczność odwołania i w następstwie ostateczność decyzji. Tym samym decyzja NUC z dnia [...] stała się ostateczna w dniu 27 grudnia 2011 r. Wierzyciel wystawił oraz skierował do właściwego organu egzekucyjnego tytuł wykonawczy nr [...] w dniu 16 lipca 2012 r. a zatem tytuł ten obejmował należności wynikające z ostatecznej decyzji. Spółka nie wniosła skargi do sądu administracyjnego na postanowienie DIC o uchybieniu terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...]. Odnosząc się do tytułu wykonawczego nr [...], DIC wyjaśnił, że jego podstawą jest decyzja NUC z dnia [...] nakładająca na spółkę karę pieniężną w wysokości 8000 zł. Decyzja została doręczona spółce w dniu 23 kwietnia 2012 r. Strona od decyzji tej złożyła odwołanie podpisane przez Z. B.. Wobec faktu, iż do odwołania nie dołączono dokumentu, na podstawie którego można byłoby stwierdzić, że osoba która je podpisała jest umocowana do reprezentacji spółki, DIC wezwał stronę do uzupełnienia odwołania poprzez nadesłanie dokumentu lub uwierzytelnionej kopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie tej osoby do reprezentacji spółki. Braki odwołania nie zostały usunięte w wyznaczonym siedmiodniowym terminie. W związku z tym pismem z dnia 14 czerwca 2012 r. DIC pozostawił odwołanie bez rozpoznania. Wobec nieskuteczności odwołania decyzja NUC z dnia [...] stała się zatem ostateczna w dniu 8 maja 2012 r. Tytuł wykonawczy nr [...] został natomiast wystawiony przez wierzyciela w dniu 16 lipca 2012 r., czyli obejmował należności wynikające z decyzji ostatecznej. Spółka nie wniosła również skutecznie odwołania od decyzji NUC z dnia [...] stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego nr [...], obejmującego należności z tytułu kary pieniężnej w kwocie 8000 zł. Podobnie jak wcześniej, wobec niedołączenia do odwołania dokumentu, na podstawie którego można byłoby stwierdzić, że Z. B. jest umocowany do reprezentacji spółki, DIC wezwał stronę do uzupełnienia odwołania poprzez nadesłanie dokumentu lub uwierzytelnionej kopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie tej osoby do reprezentacji spółki. Braki odwołania nie zostały usunięte w wyznaczonym siedmiodniowym terminie. W związku z tym DIC pismem z dnia 14 czerwca 2012 r. pozostawił odwołanie bez rozpoznania. Decyzja NUC z dnia [...] została doręczona stronie w dniu 30 kwietnia 2012 r. i w związku z tym stała się ostateczna z dniem 15 maja 2012 r. Wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy nr [...] w dniu 16 lipca 2012 r. Obejmował on należności wynikające z decyzji ostatecznej. W świetle powyższego, DIC zgodził się z organem pierwszej instancji, że wszystkie wykonywane w postępowaniu egzekucyjnym decyzje NUC były ostateczne w chwili wystawienia oraz skierowania przez wierzyciela tytułów wykonawczych na drogę postępowania egzekucyjnego. Nie zmienia tego stanu podnoszona przez skarżącą w zażaleniu okoliczność wniesienia skarg na bezczynność DIC w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołań od decyzji NUC z dnia [...]. Dalej DIC wskazał, że zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874, dalej – u.t.d.) decyzja ostateczna nakładająca karę pieniężną staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W ocenie DIC, skoro wszystkie w/w decyzje NUC są decyzjami ostatecznymi, są też wykonalne. Co do zarzutu dotyczącego braku uprzedniego doręczenia upomnienia (art. 33 pkt 7 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a.), DIC podał, że z uwagi na to, że egzekwowane należności są określone w pieniądzu oraz wynikają z orzeczenia zdaniem organu odwoławczego wierzyciel prawidłowo zastosował w niniejszych sprawach § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137, poz. 1541 ze zm., dalej – rozporządzenie w sprawie u.p.e.a.) dający możliwość wszczęcia egzekucji administracyjnej bez uprzedniego doręczenia spółce upomnienia przedegzekucyjnego. Na powyższe postanowienie w części utrzymującej w mocy postanowienie DIC z dnia [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego objętego tytułami wykonawczymi: nr [...] i [...] dotyczącymi należności w kwocie 8.000 zł z tytułu kary pieniężnej w transporcie drogowym, określonej w decyzjach NUC z dnia [...] spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której wniosła o jego uchylenie w zaskarżonej części. Zakarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, w tym podstawowych zasad procedury administracyjnej, a mianowicie: a. wyrażonej w art. 6 k.p.a. zasady praworządności stanowiącej odzwierciedlenie art. 7 Konstytucji RP oraz wyrażonych w art. 7 k.p.a. zasad: kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu, prawdy obiektywnej oraz uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli w związku z art. 77 i nast. k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i dokładnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, b. wyrażonych w art. 8 i 9 k.p.a. zasad: pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz oddziaływania Państwa na świadomość i kulturę prawną obywateli, 2) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 33 pkt 1, 2, 6 i 7 w zw. art. 15 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 93 ust. 1 i 2 u.t.d. oraz art. 16 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że wbrew stwierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - decyzje NUC z dnia [...] (obie nakładające obowiązek zapłaty kary pieniężnej w kwocie 8.000,00 zł), które stanowiły podstawę prawną do wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych i egzekwowania objętych nimi należności – nie są jeszcze ostateczne (a tym samym zobowiązania określone w/w tytułami wykonawczymi nie są wymagalne), wobec terminowego i skutecznego wniesienia przez zobowiązanego odwołań od tych decyzji. Zdaniem strony, DIC bezpodstawnie pozostawił złożone przez zobowiązanego odwołania od w/w decyzji bez rozpoznania, a więc uchylił się od wykonania obciążającego go obowiązku. Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi na bezczynność DIC w tych sprawach, domagając się zobowiązania go do rozpatrzenia złożonych przez nią odwołań. Skargi te zostały uwzględnione na mocy wyroków wydanym w dniu 27 grudnia 2012 r. w sprawach sygn. akt III SAB/Lu 21/12 i sygn. akt III SAB/Lu 24/12, na mocy których DIC został zobowiązany do rozpatrzenia odwołań spółki od decyzji NUC z dnia [...]. Mając na uwadze powyższe, w ocenie skarżącej, brak było podstaw do przyjęcia wykonalności wymienionych decyzji NUC w oparciu o art. 93 ust. 2 u.t.d., zgodnie z którym dopiero decyzja ostateczna staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. Decyzje NUC przymiotu tego nie miały skoro w dalszym ciągu na etapie rozpoznania pozostają odwołania od tych decyzji a zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. dopiero decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. W odpowiedzi na skargę DIC wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 27 § 1 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera: 1) oznaczenie wierzyciela; 2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu, jeżeli wierzyciel posiada taką informację; 3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek; 4) wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń; 5) wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej; 6) wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej; 7) datę wystawienia tytułu, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci urzędowej wierzyciela; 8) pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu; 9) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego; 10) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej; 11) wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Stosownie do art. 33 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. W myśl art. 34 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1). Jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (§ 1a). Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (§ 2). Jeżeli wierzyciel nie wyraził stanowiska w terminie 14 dni od dnia powiadomienia go przez organ egzekucyjny o wniesionych zarzutach, organ egzekucyjny wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego do czasu wydania postanowienia, o którym mowa w § 4 (§ 3). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4). W ocenie sądu, należy zgodzić się ze skarżącą, że egzekucja obowiązku wynikającego z decyzji nieostatecznej jest niedopuszczalna, chyba że decyzji takiej nadano rygor natychmiastowej wykonalności albo jej natychmiastowa wykonalność wynika z przepisów prawa (art. 130 § 1 i 3 k.p.a.). Zgodzić się należy także z DIC, że wystawiając w dniu 16 lipca 2012 r. tytuły wykonawcze obejmujące należności z decyzji NUC z dnia [...] mógł być przekonany, że decyzje te są ostateczne, skoro pismami z dnia 14 czerwca 2012 r. pozostawił bez rozpoznania złożone od nich odwołania. Jednak przekonania tego nie powinien już mieć wydając zaskarżone postanowienie w sytuacji, w której wiedział, że spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi na jego bezczynność polegającą na nierozpatrzeniu odwołań od decyzji będących podstawą prawną prowadzenia egzekucji administracyjnej. W ocenie sądu, DIC powinien był wstrzymać się od merytorycznego rozpatrzenia zażalenia w przedmiocie stanowiska w zakresie zarzutów zgłoszonych w sprawie egzekucji administracyjnej, zwłaszcza, że jego stanowisko jest wiążące dla organu egzekucyjnego w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Organ egzekucyjny, po otrzymaniu bowiem ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Nie bez znaczenia jest też tutaj przepis art. 59 § 1 pkt 2 u.p.a., zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne umarza się m.in., jeżeli obowiązek nie jest wymagalny. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 września 2010 r., III SA/Łd 291/10, z którym sąd w składzie orzekającym w pełni się zgadza, pojęcie obowiązku w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. należy odnosić do tego obowiązku, który legł u podstaw wszczęcia postępowania egzekucyjnego; innymi słowy - obowiązku istniejącego, wymagalnego i jednocześnie którego niewykonanie przez zobowiązanego doprowadziło do uruchomienia postępowania zmierzającego do jego wyegzekwowania na drodze przymusu administracyjnego. W dniu 27 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpatrzeniu w dniu 13 grudnia 2012 r. spraw ze skarg skarżącej na bezczynność organu wydał wyroki w sprawach sygn. akt III SAB/Lu 21/12 i sygn. akt III SAB/Lu 24/12, na mocy których DIC został zobowiązany do rozpatrzenia odwołań spółki od decyzji NUC odpowiednio z dnia [...]. Wyroki te nie zostały zaskarżone i są prawomocne A skoro tak, to zgodzić się należy ze stroną, że tytuły wykonawcze z dnia 16 lipca 2012 r. nr [...] i [...]dotyczące należności w kwocie 8.000 zł z tytułu kar pieniężnych w transporcie drogowym, określonych w decyzjach NUC z dnia [...] wystawione zostały na należności niewymagalne w dacie ich wystawienia. Tym samym strona zasadnie postawiła zarzut określony w art. 33 pkt 2 u.p.e.a. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z odesłaniem w tekście prawnym, w tym również zawartym w art. 18 u.p.e.a., wiąże się ryzyko pewnej dowolności stosowania przepisów, do których się odsyła. W praktyce stosowanie "odpowiednio" przepisów, do których odesłano, wymaga wnikliwego rozpatrzenia, w jakim zakresie i w jaki sposób należy je stosować (postanowienie SN z dnia 8 lipca 1998 r., III CZP 17/98, OSNC 1999, nr 1, poz. 19). W tym przypadku przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego powinno się stosować przy uwzględnieniu specyfiki postępowania egzekucyjnego w administracji, polegającej przede wszystkim na przymusowym jego charakterze, a także szybkości i skuteczności wykonania określonych prawem obowiązków. Postępowanie egzekucyjne jest bowiem postępowaniem, którego cel stanowi wykonanie obowiązków wynikających z aktów administracyjnych lub innych aktów poddanych egzekucji. Odpowiednie zastosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza konieczność uwzględnienia tej ostatniej ustawy z modyfikacjami pozwalającymi uniknąć sprzeczności pomiędzy komentowaną ustawą a kodeksem, jak też uwzględniającymi czynności procesowe nieprzewidziane w wyżej wymienionym kodeksie. Akcesoryjne stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego możliwe jest wyłącznie w sytuacji, kiedy nie jest to w sprzeczności z ratio legis ustawy egzekucyjnej (por. Piotr Pietrasz Tytuł: Komentarz do art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, komentarz LEX 2010). Takie rozumienie art. 18 u.p.e.a. nie stoi w sprzeczności z uznaniem, że organy administracji w postępowaniu egzekucyjnym mają obowiązek przestrzegania z urzędu normy zawartej w art. 7 k.p.a. W opinii sądu, rację ma strona skarżąca zarzucając w tej sprawie organowi naruszenie tego przepisu, stosownie do którego, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Dodać tu jeszcze należy, że zgodnie z art. 8, k.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Mając na uwadze powyższe oraz art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), orzeczono jak w sentencji.