I SA/Lu 681/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie NSA Anna Kwiatek,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Karolina Orłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 lutego 2012r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 września 2011 r. nr PDII/4117-0082/11/EM/26409 w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych z tytułu niezaewidencjonowanego przychodu za 2010 r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania K. R., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych z tytułu niezaewidencjonowanego przychodu za 2010 rok. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że na skutek przeprowadzonej u podatnika kontroli w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za okres 01.01.2010 r. - 31.12.2010 r. stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, bowiem ustalono, że nie prowadził on ewidencji przychodów, nie obliczał i nie wpłacał miesięcznych kwot należnego ryczałtu, a nadto nie złożył zeznania podatkowego PIT-28 za 2010 rok. Ustalenia te były podstawą wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzji z dnia [...] ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych z tytułu niezaewidencjonowanego przychodu za 2010 r. w wysokości 27.762 zł. Nie zgadzając się z powyższą decyzją K. R. wniósł odwołanie, podnosząc, iż z uwagi na fakt, iż jest osobą głuchoniemą w czynnościach kontrolnych uczestniczył "nie w pełni", że przekaz informacji odbywał się na papierze i w obecności syna T. R., że w czasie toczącego się postępowania kontrolnego nie był w stanie zrozumieć stawianych mu zarzutów. Podniósł, iż prowadził ewidencję przychodów za 2010 r. Do odwołania załączył kserokopię ewidencji przychodów za 2010 r., oraz kserokopię zeznania podatkowego PIT-28. Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując sprawę w wyniku wniesionego odwołania wskazał w pierwszej kolejności, że bezsporne jest, że w 2010 r. podatnik prowadził działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług budowlanych, opodatkowaną zryczałtowanym podatkiem dochodowym oraz świadczył usługi budowlane na rzecz osób fizycznych. Przytaczając treść art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) stanowiącego definicję przychodu z działalności gospodarczej, oraz art. 14 ust. 1 c ww. ustawy, zgodnie z którym za datę powstania przychodu, uważa się, z zastrzeżeniem ust. Ie, lh i li, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień: 1) wystawienia faktury albo 2) uregulowania należności organ wskazał, że zasady te odnoszą się również do przychodów uzyskiwanych przez podatników korzystających z opodatkowania w formie zryczałtowanej na podstawie ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930, ze zm.). W dalszej kolejności wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu [...]. podatnik zawarł umowę o wykonanie robót budowlanych (budowa budynku mieszkalnego w miejscowości P.) z A. W. i B. W.-K. W dniu 15 maja 2010 r. nastąpiło wypowiedzenie umowy, w związku z nieprawidłowościami przy budowie domu. Ponadto w dniu [...] podatnik zawarł umowę o wykonanie robót budowlanych (budowa budynku mieszkalnego w miejscowości B.) z R. K. i P. K. Rozwiązanie umowy nastąpiło w dniu 21 maja 2010 r., przed ukończeniem budowy. Fakt zawarcia tych umów podatnik potwierdził w protokole przesłuchania w charakterze strony w dniu 9 grudnia 2010 r., zeznając, iż roboty budowlane wykonywał osobiście oraz przy pomocy zatrudnionych pracowników, a na wykonanie zleconych robót budowlanych otrzymał następujące zaliczki: 30.000 zł - przelew z dnia 17.03.2010 r. na rachunek bankowy, 30.000 zł przelew z dnia 25.03.2010 r. również na rachunek bankowy. Ponadto w dniu 12.05.2010 r. od pani W.-K. otrzymał kwotę 100 zł oraz w dniu 13.05.2010 r. kwotę 200 zł. Na otrzymane zaliczki nie wystawiał rachunków ani faktur. Zgodnie z umową faktury miały być wystawione po zakończeniu pierwszego etapu budowy. Z zeznań podatnika wynika także, iż w maju 2010 r. wykonywał usługę budowlaną, przy budowie budynku mieszkalnego w miejscowości B. u P. K. W związku z tym w maju otrzymał zapłatę za wykonywanie tej usługi w formie przelewu na rachunek bankowy, przy czym w okresie marzec-maj 2010 r. innych usług nie wykonywał. Organ podatkowy wskazał też na zeznania świadka A. W., z których wynika, iż posiada pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego, którego podatnik był wykonawcą. Podała szczegóły umowy z [...], (zakres robót, termin ich rozpoczęcia – 25 marca 2010 r., termin ich zakończenia 30 października 2010 r.) Do dnia 12 maja 2010 r. wykonano częściowo fundamenty pod budowę budynku, następnie w dniu 15 maja 2010 r. umowa została wypowiedziana. W dniu 17 marca 2010 r. - na wskazane w umowie konto przekazała zaliczkę w kwocie 30.000 zł oraz w dniu 25 marca 2010 r. zaliczkę w kwocie 30.000 zł. K.R. nie wystawiał rachunków ani faktur za wykonane roboty budowlane i otrzymane zaliczki. Następnie organ wskazał, że z zeznań świadków P. K. i R. K. wynika, iż w kwietniu 2010 r. zawarta została z podatnikiem umowę o budowę domu. Na poczet wykonywania robót dokonał wpłat zaliczek przelewem bankowym i gotówką. Pierwsza zaliczka w wysokości 10.000 zł była uiszczona przy podpisywaniu umowy. Podatnik wykonał tylko część robót, tj. wylano fundamenty i do połowy postawiono ściany parteru. Prace wykonywał przez dwa tygodnie. Podatnik nie wykonał części robót, za które otrzymał zapłatę. Organ zwrócił też uwagę na znajdujące się w aktach oświadczenie podatnika z dnia 13 grudnia 2010 r., z którego wynika, że od P. K. w związku z budową budynku mieszkalnego otrzymał gotówką następujące kwoty: 5.000 zł w dniu 8.04.2010 r., 5.000 zł w dniu 12.04.2010 r. 3.000 zł - w dniu 14.04.2010 r. 2.000 zł w dniu 16.04.2010 r., 3.000 zł w dniu 22.04.2010 r. oraz w dniu 7.05.2010 r. - przelewem 10.000 zł. oraz kserokopię wyciągu z rachunku bankowego potwierdzającą dokonywane przez inwestora wpłaty. W świetle powyższych okoliczności organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko organu pierwszej instancji dotyczące wysokości niezaewidencjonowanego przychodu z tytułu usług świadczonych na rzecz ww. inwestorów. Organ wskazał na treść z art. 15 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, z którego wynika obowiązek podatników prowadzenia, odrębnie za każdy rok podatkowy, ewidencji przychodów, która winna odzwierciedlać rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych, które są istotne z podatkowego punktu widzenia. Podkreślił, że w przypadku nieprowadzenia ewidencji lub prowadzenia jej niezgodnie z warunkami wymaganymi do uznania jej za dowód w postępowaniu podatkowym /..../ organ podatkowy określi wartość niezaewidencjonowanego przychodu, w tym również w formie oszacowania, i określi od tej kwoty ryczałt zgodnie z ust. 2, tj. stanowiący pięciokrotność stawek, o których mowa w art. 12, które byłyby zastosowane do przychodu w przypadku jego zaewidencjonowania, z tym że ryczałt ten nie może być wyższy niż 75 % przychodu (art. 17 ust. 1). W dalszej kolejności wskazał na § 13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2002 roku w sprawie prowadzenia ewidencji przychodów i wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 219, poz. 1836 ze zm.) który stanowi, że podatnik jest zobowiązany prowadzić ewidencję rzetelnie i w sposób niewadliwy (ust. 1), wyjaśniając, że za niewadliwą uważa się ewidencję prowadzoną zgodnie z przepisami ustawy i rozporządzenia, a za rzetelną - ewidencję, jeżeli dokonywane w niej zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty (ust. 2). Za prawidłowe w świetle zgromadzonych dowodów organ odwoławczy uznał ustalenie przez organ I instancji, że w 2010 rok podatnik nie prowadził ewidencji przychodów, co obligowało organ prowadzący postępowanie do ustalenia wysokości podstawy opodatkowania w sposób możliwie najbardziej zbliżony do jej rzeczywistej wysokości. Następnie organ przytoczył treść art. 23 § 2 Ordynacji podatkowa pozwalający na odstąpienie od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania i zwrócił uwagę, że w sprawie niniejszej istnieją dane niezbędne do określenia podstawy opodatkowania. Za prawidłowe zatem uznał stanowisko organu I instancji, który podstawę opodatkowania określił w oparciu o dane uzyskane z konta bankowego podatnika, zeznań świadków oraz samego podatnika, przy czym organ odwoławczy wskazał również na pismo podatnika z dnia 29.06.2011 r., w którym oświadczył on, iż kwoty zapłat otrzymane od inwestorów, u których prowadzone były roboty budowlane w 2010 r. tj. państwa K., B. W. i A.W. nie były im zwracane. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż fakt nieprowadzenia ewidencji potwierdził sam podatnik, w protokole przesłuchania strony z dnia 9 grudnia 2010 r., który został podpisany zarówno przez podatnika jak i jego syna T. R. reprezentującego go w toku kontroli. W kontekście powyższego organ odwoławczy powołał się na art. 21 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, nakładającym na podatników obowiązek obliczania ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za każdy miesiąc i wpłacania go w stosownych terminach na rachunek urzędu skarbowego właściwego według miejsca zamieszkania podatnika, oraz obowiązek złożenia zeznania o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych (ust. 2). Wskazał, iż z ust. 4 tego artykułu wynika, że ryczałt wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok podatkowy, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję, w której ustali inną wysokość podatku. Urząd skarbowy wyda decyzję określającą wysokość zobowiązania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, gdy podatnik nie złożył zeznania o wysokości osiągniętego przychodu, dokonanych odliczeniach i kwocie należnego ryczałtu (ust. 5). Zobowiązaniem w zryczałtowanym podatku dochodowym, które powstało z mocy prawa jest zatem to, do którego zapłaty podatnik był zobowiązany w terminach określonych w art. 21 ust. 1 ustawy o ryczałcie. W konsekwencji od przychodów uzyskanych w poszczególnych miesiącach w 2010 r. z tytułu świadczonych usług budowlanych K. R. powinien obliczyć i wpłacić należny ryczałt według stawki 5,5 %, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 4 lit a) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Czynności, o których mowa wyżej podatnik nie dokonał, nie wykazał przychodów z tytułu robót budowlanych w ewidencji przychodów, nie złożył zeznania o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych PIT-28 za 2010 r. W odniesieniu do argumentacji podatnika, iż nie miał on wiedzy co do obowiązku złożenia zeznania za rok podatkowy 2010 r. organ podniósł, że z akt wynika, że działalność gospodarczą podatnik prowadził od 2008 r. i za lata 2008-2009 składał zeznania podatkowe PIT-28. W odniesieniu do przedstawionego jako załącznik do wniesionego odwołania zeznania podatkowego PIT-28 stwierdzono, iż dokument ten nie został złożony w ustawowym terminie do właściwego organu podatkowego, a wniesione na obecnym etapie zeznanie podatkowe pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Zwrócono też uwagę na fakt, iż w toku postępowania podatnik nie kwestionował sposobu porozumiewania się za pomocą pisma z uwagi na fakt pozostawania głuchoniemym, a w prowadzonym postępowaniu uczestniczył syn podatnika wyznaczony do reprezentowania w trakcie kontroli w dniu 14.04.2011 r. W toku postępowania kontrolnego ani podatnik ani jego syn nie zgłaszał żadnych wątpliwości w zakresie braku zrozumienia, bądź jakichkolwiek innych utrudnień związanych z uczestniczeniem w toczącym się postępowaniu. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, iż zapewniony został stronie czynny udział w każdym stadium postępowania podatkowego (art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej). W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej K. R. wniósł o jej uchylenie i uznanie, że w 2010 roku prowadził ewidencję sprzedaży, w związku z czym bezpodstawnie podwyższono stawkę podatku na wykonywane roboty budowlane. Zarzucił naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego, w szczególności art. 120-124 oraz art. 180, art. 187, art. 188, art. 191, 210, co doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. W uzasadnieniu skargi twierdził, że organ błędnie ustalił, że w 2010 r. nie prowadził ewidencji sprzedaży. Błędne ustalenie w tej kwestii wynika zdaniem skarżącego z niezrozumienia terminologii podatkowej przez jego 17-letniego syna, tłumaczącego zadawane pytania w toku przesłuchania strony. Stąd nieporozumienia, szczególnie co do przedmiotowej ewidencji. Wspomnianą ewidencję posiada, lecz nigdy nie powziął wiedzy, że powinien okazać ją organowi podatkowemu. Jego zdaniem organy pominęły fakt jego inwalidztwa, że ma on utrudniony kontakt z otoczeniem. W postępowaniu powinien być powołany tłumacz języka migowego. Do skargi skarżący dołączył kserokopię ewidencji przychodów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem. W świetle materiału dowodowego sprawy nie budzi wątpliwości, iż skarżący K. R. od 2008r. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą "B-D" w B. w zakresie świadczenia usług budowlanych, opodatkowaną zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 z późn. zm.) – powoływana dalej jako "ustawa o ryczałcie". Stosownie do art. 15 ust.1 tej ustawy podatnicy /.../ są obowiązani posiadać i przechowywać dowody zakupu towarów, prowadzić wykaz środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ewidencję wyposażenia oraz, odrębnie za każdy rok podatkowy, ewidencję przychodów, zwaną dalej "ewidencją", z zastrzeżeniem niemającym zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Z ustaleń organów podatkowych wynika, iż w 2010r. skarżący nie prowadził ewidencji przychodów, o jakiej mowa w ww. przepisie, co było podstawą zastosowania w sprawie art. 17 ustawy o ryczałcie, w myśl którego, w przypadku nieprowadzenia ewidencji lub prowadzenia jej niezgodnie z warunkami wymaganymi do uznania jej za dowód w postępowaniu podatkowym /.../, organ podatkowy określi wartość niezewidencjonowanego przychodu, w tym również w formie oszacowania, i określi od tej kwoty ryczałt zgodnie z ust. 2 /ust.1/ Ryczałt, o którym mowa w ust. 1, stanowi pięciokrotność stawek, o których mowa w art. 12, które byłyby zastosowane do przychodu w przypadku jego ewidencjonowania; ryczałt ten nie może być wyższy niż 75% przychodu, o którym mowa w ust. 1 /ust 2/. Organy podatkowe ustaliły także, iż w 2010r. skarżący nie wypełniał obowiązków wynikających z art. 21 ustawy o ryczałcie, bowiem nie obliczał ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych i nie wpłacał go na rachunek urzędu skarbowego w terminie do 20 następnego miesiąca, a za miesiąc grudzień w terminie złożenia zeznania, a także nie złożył zeznania rocznego o osiągniętych przychodach za 2010r. Ustalenia te kwestionuje skarżący w skardze podnosząc, iż ewidencję przychodu prowadził, a nieprzedstawienie jej organowi podatkowemu w toku kontroli spowodowane było niezrozumieniem żądania organu w tym zakresie, wynikającym m.in. z jego inwalidztwa - jest głuchoniemy oraz faktu, że reprezentujący go w toku kontroli syn T. - pełniący jednocześnie rolę tłumacza jest małoletni i nie orientuje się w kwestiach prawnych. Odnosząc się do powyższych twierdzeń i zarzutów skarżącego wskazać należy, iż okoliczność, że skarżący nie prowadził ewidencji przychodów, o której mowa w ww. art. 15 ust. 1 ustawy o ryczałcie, organy podatkowe ustaliły m.in. na podstawie własnoręcznie sporządzonego przez skarżącego pisemnego oświadczenia z dnia 14.04.2011r. /k.-8/. W oświadczeniu tym skarżący oświadczył: "w 2010 r. nie posiadałem i nie prowadziłem ewidencji przychodów dla celów zryczałtowanego podatku dochodowego". Treść ww. pisemnego oświadczenia podatnika nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, jest jasna i oczywista. Okoliczność tą potwierdził również skarżący podpisując w dniu 2.05.2011r. bez zastrzeżeń protokół kontroli podatkowej. Z protokołu tego zaś jednoznacznie wynika, że skarżący nie prowadził ewidencji przychodów dla podatników zryczałtowanego podatku dochodowego / str. 6/ oraz oświadczył, że przedłożył wszystkie dokumenty dotyczące przedmiotowej kontroli / str.10/. W zastrzeżeniach do protokołu ustalenia te nie były przez skarżącego kwestionowane. W takiej sytuacji ocena, iż skarżący w 2010r. nie prowadził ewidencji przychodu nie może być zatem uznana za dowolną, jako że znajduje potwierdzenie w treści ww. dokumentów podpisanych przez skarżącego, władającego w piśmie językiem polskim. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą od kilku lat, w latach 2008-2009 rozliczał się z budżetem państwa z należnych podatków, trudno zatem uznać za zasadny jego zarzut, iż treść tego oświadczenia wynikała z niezrozumienia żądań kierowanych do niego przez kontrolujących. Nie można również pominąć, iż skarżący w kontaktach z organem podatkowym korzystał z pomocy syna – T. /osoba przybrana/, którego jednocześnie wyznaczył do reprezentowania go w trakcie kontroli. Okoliczność, że syn T. nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych / ma 17 lat/ nie ma znaczenia prawnego, gdy się zważy na treść art. 100 k.c. Wyznaczenie syna do reprezentowania go w toku kontroli wskazuje, iż skarżący posiadał do niego pełne zaufanie i godził się z ryzykiem związanym z jego uczestnictwem w czynnościach kontrolnych. Nie można zatem przyjąć, iż skarżący z naruszeniem art. 123 Ordynacji podatkowej został pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, co do braku znajomości przepisów obowiązującego prawa wskazać należy, iż "funkcjonowanie prawa, zwłaszcza w demokratycznym państwie prawnym, opiera się na założeniu, że wszyscy adresaci obowiązującej normy prawnej – a więc zarówno podmioty obowiązane do jej przestrzegania, jak i organy powołane do jej stosowania – znają jej właściwą treść i nikt nie może uchylić się od ujemnych skutków naruszenia tej normy na tej podstawie, że normy tej nie znał lub rozumiał ją opacznie /ignorantia iuris nocet/" (por. pkt 5 uzasadnienia uchwały TK z dnia z dnia 7 marca 1995r. sygn. akt W 9/94 – OTK 1995/1/20). Pogląd ten Sąd w całości podziela. W toku postępowania nie było sporu, co do przedmiotu usług budowlanych wykonywanych w 2010r. przez skarżącego, podmiotów na rzecz których te usługi były wykonywane oraz otrzymanych przez skarżącego zaliczek na poczet tych usług. Dowody na te okoliczności włączone zostały do materiału dowodowego sprawy postanowieniem z dnia [...], co nie narusza art. 180 Ordynacji podatkowej. Ustalenia, co do wysokości niezaewidencjonowanego przychodu wynikają z zeznań osób, z którymi skarżący zawarł umowy o usługi budowlane, wyciągów z konta bankowego skarżącego jak i zeznań samego skarżącego oraz jego pisemnego oświadczenia z dnia 29.06.2011r. Prawidłowe ustalenie, że skarżący nie prowadził w 2010r. ewidencji przychodów dawało organowi podatkowemu podstawę do zastosowania art. 17 ust. 1 i 2 ustawy o ryczałcie. Kwota niezaewidencjonowanego przychodu ustalona została nie w drodze oszacowania, lecz na podstawie dowodów zgromadzonych w toku postępowaniu, co wyczerpuje dyspozycję art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej i nie narusza ww. art. 17 ust. 1 ustawy o ryczałcie. Materiał dowodowy niezbędny do merytorycznego załatwienia sprawy zebrany został w sposób zgodny z obwiązującymi przepisami prawa, w tym art. 180, art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i oceniony zgodnie z wymogami art. 191 tej ustawy, co znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał bowiem fakty, które uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, oraz wyjaśnił podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Skarżący stawiając zarzut naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej nie wskazuje, jakie dowody istotne dla rozstrzygnięcia, których przeprowadzenia żądał nie zostały przez organ przeprowadzone, stąd zarzut naruszenia tego przepisu prawa uznać należy za gołosłowny. Z akt podatkowych wynika, że strona w sposób czynny korzystała ze swoich uprawnień, organ zaś w sposób rzetelny i dokładny odniósł się do składanych wyjaśnień, oświadczeń. Nie można zatem podzielić zarzutów skargi, iż w toku postępowania organy podatkowe naruszyły "ogólne zasady postępowania – art. 120 -124 Ordynacji podatkowej" oraz przepisy "dotyczące sposobu postępowania podatkowego – art. 180, art. 187, art. 188, art. 191 Ordynacji podatkowej oraz przepisy dotyczące decyzji – art. 210 Ordynacji, co skutkowało nieprawidłowym, bo bezpodstawnym zastosowaniem sanacyjnego podatku określonego w art. 17 ustawy o ryczałcie" W tych okolicznościach, skoro zarzuty skargi są bezzasadne, a zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.