I SA/Lu 686/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek (sprawozdawca), Sędziowie WSA Jerzy Drwal,, NSA Jerzy Marcinowski, Protokolant Asystent sędziego Anna Strzelec, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 września 2013 r. spraw ze skarg L. G. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. oraz nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 r. - oddala skargi. Sygn, akt. I SA/Lu 686/13 Uzasadnienie Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołań L.G., utrzymał w mocy, wydane w trybie wznowienia postępowania, decyzje własne z dnia [...]odmawiające uchylenia ostatecznych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej (DIS) z dnia [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. i odsetek za zwłokę od zaliczki na ten podatek za lipiec 1999r. Na rozprawie w dniu 18.09.2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "ppsa"), postanowił połączyć sprawę I SA/Lu 686/13 i I SA/Lu 687/13 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Postępowanie w niniejszych spawach zostało zainicjowane wnioskami skarżącej o wznowienie postępowania z dnia 12.11.2012 r., złożonymi wraz z odwołaniami od decyzji DIS z dnia [...] odmawiającymi wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych z dnia [...]. W uzasadnieniu wniosków skarżąca wskazała na dwie przesłanki uzasadniające wzruszenie ostatecznych decyzji wymiarowych z dnia [...], wymienione w art. 240 § 1 pkt 1 i art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej: "op"), tj.: fałszywość dowodów na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i wyjście na jaw istotnych dla sprawy, nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji a nieznanych organowi, który rozstrzygnął sprawę. W ocenie skarżącej, umowa z dnia [...], zawarta pomiędzy A a B z K., w oparciu o którą organ ustalił cenę akcji sprzedanych przez skarżącą J. G., a w konsekwencji wysokość uzyskanego z tego tytułu przychodu, nigdy nie weszła w życie i była uwarunkowana wejściem w życie innej umowy zawartej tego samego dnia, pomiędzy A., a C z K., która również nie została zrealizowana, co wynika z aneksów do niej, które nie były znane organowi. Skarżąca wskazała również na fałszywość dowodów osobowych (np. zeznań świadków J. R., T. C., czy A. B. – osób zarządzających BB) i nieosobowych ( np. pisma BB z dnia 19.04.2002 r., listy akcjonariuszy z dnia 5.02.1999 r.) dotyczących stanu faktycznego przedstawionego na okoliczność postępowania prywatyzacyjnego BB oraz sprzedaży akcji przez J. G. po 5.000 zł, a także na błędną ocenę zeznań H. R. jako opinii biegłego, w sytuacji, gdy była ona tylko zwykłym pracownikiem banku, co wynika z protokołu jej zeznań złożonym przed SR w 2007 r. Skarżąca wniosła jednocześnie o dołączenie dowodów mających potwierdzać powyższe okoliczności załączonych do wniosków o stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji, złożonych w dniu [...]. Po wznowieniu postępowania (postanowieniami z dnia 12.12.2012.) i włączeniu do akt materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącą wraz z wnioskami o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznych, DIS decyzjami z dnia [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznych DIS z dnia [...] DIS ustalił, że wnioski skarżącej z dnia 12.11.2012 r. w przedmiocie wzruszenia decyzji ostatecznych są kolejnymi wnioskami w sprawach. Przedstawiając chronologię zdarzeń wskazał, że decyzjami z dnia [...]. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzje organu I instancji określającą L. G. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. w kwocie 6.558.653,10 zł. (w związku z zaniżeniem wysokości przychodu uzyskanego z tytułu sprzedaży 3636 szt. akcji BB w L. o kwotę 7.757.176 zł ) oraz określającą wysokość odsetek za zwłokę od zaliczki za lipiec 1999r. w kwocie 398.274,60 zł. WSA w Lublinie wyrokami z dnia 7.06.2006 r., sygn. akt I SA/Lu 109/06 i 110/06 skargi na powyższe decyzje oddalił. Sąd wskazał, że nie było między stronami sporne, że zbycie akcji nastąpiło na podstawie dwóch umów sprzedaży z dnia 15.07.1999r., którymi L.G. sprzedała J.G. 3127 szt. akcji (jedną umową) i 509 szt. akcji (drugą umową) BB w L. W obu umowach cena akcji określona została przez strony umowy na kwotę po 2.484 zł za sztukę, a więc przychód z tego tytułu wynosił 9.031.824 zł i taki też został wykazany przez skarżącą w załączniku PIT-P dołączonym do zeznania podatkowego – PIT 32 za 1999 r. Sąd podzielił ustalenie organów podatkowych i ich ocenę, że faktycznie otrzymana przez podatniczkę cena za przeniesienie własności tych akcji wynosiła 16.789.000 zł. (4.617,43 zł za sztukę), na którą to sumę składała się kwota: 7.789.000 zł przelana w dniu 15.07. 1999 r. z rachunku J. G. na rachunek L. G.; 1.264.356 zł przelana w dniu 17.07.1999 r. z rachunku J. G. na rachunek L.G.; 735.644 zł przekazana gotówką w dniu 17.07.1999 r.; 7.000.000 zł przekazana w formie bezgotówkowych wpłat na książeczki obiegowo-oszczędnościowe założone na nazwisko L. G., co organ ustalił na podstawie bankowych dowodów przepływu środków pieniężnych. Sąd I instancji wskazał przy tym, że w świetle regulacji art. 17 pkt 6 i art. 19 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r., poz. 416 ze zm. – dalej: "pdf") przedmiotem ustaleń organów podatkowych nie była wartość rynkowa sprzedanych akcji lecz faktyczna cena uzgodniona przez strony umowy. Sąd I instancji podzielił również ocenę organów podatkowych, co do niewiarygodności wyjaśnień skarżącej, że kwota 7.757.176 zł, stanowiąca nadwyżkę ponad kwotę należną z umowy stanowiła depozyt J.G. na zakup akcji od innych właścicieli, który miał mu zostać zwrócony przez skarżącą z jej oszczędności przechowanych w domu. Skargi kasacyjne złożone od powyższych wyroków zostały przez NSA oddalone wyrokami z dnia 22.11.2007 r., sygn. akt II FSK 3/07 i II FSK 19/07. Na etapie postępowania sądowego wnioskami z dnia 5.07.2006 r. i 12.09.2006 r., sukcesywnie uzupełnianymi, skarżąca złożyła pierwsze wnioski o wznowienie postępowań w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami DIS z dnia 29.11.2005 r. Jako podstawę wskazała art. 240 § 1 pkt 1 i art. 240 § 1 pkt 5 op i podniosła, że organ rozpoznał sprawę w oparciu o fałszywe dowody, którymi w szczególności były: umowa z dnia 24.06.1999 r. zawarta pomiędzy B a A oraz zeznania świadka J.R., na podstawie których oparł swoje ustalenia co do ceny akcji. Nadto skarżąca podniosła, że przesłanką do wznowienia postępowania były także nowe okoliczności ujawnione w trakcie postępowań karnych dotyczących między innymi umowy z dnia 24.06.199r., a także okoliczności dotyczące konfliktu pomiędzy J.G. a A, "tło biznesowe" transakcji sprzedaży akcji BB w L., konflikty wewnętrzne w BB, czy kwestia stanu majątkowego skarżącej jak i złożenie depozytu przez J.G. Decyzjami z dnia [...] DIS odmówił uchylenia ostatecznych decyzji z dnia [...] Rozstrzygnięcie ta zostały utrzymane w mocy decyzjami DIS z dnia [...], a skargi na te decyzję zostały przez WSA w Lublinie oddalone wyrokami z dnia [...], sygn. akt I SA/Lu 614/07 i I SA/Lu 615/07. W uzasadnieniu wyroku Sąd I Instancji podzielił ocenę organów podatkowych, że podnoszone przez skarżącą okoliczności (ustalone w oparciu o rzekomo fałszywe dowody - umowę z dnia 24.06. 1999 r. oraz zeznania J. R.) ani nie miały znaczącego wpływu na meritum sprawy ani nie zostało wydane w tym względzie odpowiednie orzeczenie sądowe. Brak było również, w ocenie Sądu I instancji, podstaw do twierdzenia o naruszeniu przez organ art. 240 § 1 pkt 5 op. Skarżąca przedłożyła przede wszystkim dowody dotyczące kształtowania się ceny rynkowej sprzedawanych akcji, czyli tego co zostało wyjaśnione w zaskarżonych decyzjach, faktów nieistotnych w rozważanym stanie. W ocenie Sądu, istotnym pozostawało bowiem, że decyzje wymiarowe wydane zostały w oparciu o bankowe przepływy środków pieniężnych, a nie o kwestionowaną przez skarżącą umowę, czy też zeznania świadków. Sąd wskazał, że również nowe zeznania świadków (tj. przesłuchanych w postępowaniu wznowieniowym) nie są istotne dla sprawy. NSA wyrokami z dnia 5.11.2008 r., sygn. akt II FSK 71/08 i II FSK 72/08 oddalił skargi kasacyjne złożone przez skarżącą od ww. wyroków WSA w Lublinie. W dniu 19.01.2009 r. skarżąca złożyła ponowne wnioski o wznowienie postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. i odsetek od zaliczki na ten podatek. Wskazała na podstawę z art. 240 § 1 pkt 5 op i uzasadniała, że nowe dowody, to dokumenty uzyskane w toku postępowania karnego prowadzonego przez Sąd Rejonowy w L. III Wydział Karny, sygn. akt [...]. Jako nowe dowodowy w sprawie dołączyła też między innymi kserokopie: aneksów nr 1-5 do umowy z dnia 24.06.1999 r. o współpracę w zakresie połączenia spółek, zawartej pomiędzy A a B, umowy z dnia 24.06.1999 r. zawartej pomiędzy A a C w sprawie gwarancji transakcji wynikającej z ww. umowy z dnia 24.06.1999 r. wraz z aneksami, umowy przedwstępnej sprzedaży z dnia 08.07.1999 r. zawartej pomiędzy A., a D. wraz z aneksem nr 1 z dnia17.01.2000r., umowy przedwstępnej z dnia 08.07.1999 r. zawartej pomiędzy A a E wraz z aneksem nr 1 z dnia 17.01.2000 r. W dniu 06.03.2009 r. skarżąca złożyła dodatkowe dokumenty, tj. protokół rozprawy głównej przed Sądem Rejonowym w L.III Wydział Karny z dnia 24.11.2008 r. i z dnia 16.02.2009 r., zawierające zeznania świadków: J. G. i M.G., które ,w jej ocenie, wskazują na nowe okoliczności faktyczne, istotne dla sprawy, które istniały w dniu wydania decyzji wymiarowej, a nie były znane organom podatkowym, podobnie jak wyjaśnienia skarżącej, dotyczące zeznań świadka J. R. i J.L. Rozpatrując przedmiotowe wnioski i dokonując oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu wznowieniowym i ich konfrontacji z dowodami zgromadzonymi wcześniej (w postępowaniu wymiarowym i w postępowaniu wznowieniowym z wniosku z dnia 05.07.2006 r. i 12.09.2006 r.), w celu ustalenia czy posiadają cechę istotnych dla sprawy nowych dowodów lub nowych okoliczności, nieznanych organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej, DIS decyzjami z dnia [...], odmówił uchylenia decyzji ostatecznych z [...]. Organ odwoławczy, decyzjami z dnia [...], utrzymał w mocy przedmiotowe rozstrzygnięcia, a WSA w Lublinie wyrokami z dnia [...], sygn. akt I SA/Lu 567/09 i I SA/Lu 568/09 skargi L. G. na decyzje DIS z dnia [...] oddalił. WSA odnosząc się do zapadłych już na kanwie przedmiotowej sprawy orzeczeń sądów podzielił ocenę organów podatkowych, że wbrew wywodom skargi, fakt że w wyniku zmiany aneksem nr 1 z dnia 14.07.1999 r. umowy z dnia 24.06.1999 r. przestała z niej wynikać jakakolwiek cena, która mogła być zaproponowana skarżącej przez A i B pozostaje dla sprawy bez istotnego znaczenia, gdyż – jak wskazywały już sądy w swoich wyrokach - umowa z dnia 24.06.1999 r. nie przesądziła o rozstrzygnięciu w sprawie wysokości przychodu ze sprzedaży akcji, a cena w niej wskazana (2620 marek) nie miała bezpośredniego przełożenia na cenę za jedną akcję ustaloną przez organy podatkowe w postępowaniu wymiarowym w oparciu o zawartą z J. G.umowę i dokonane w związku z nią przepływy środków finansowych. W tych okolicznościach kwestie związane ze zmianą ww. umowy, poprzez jej aneksowanie, jak też wywody, że nigdy nie weszła ona w życie, nie mogły mieć dla sprawy wymiaru podatku i odsetek od zaliczki istotnego znaczenia. Sąd wskazał również, odnosząc się do zarzutu, że umowa z dnia 24.06.1999 r. o współpracy w zakresie połączenia spółek zawarta pomiędzy A a B była fałszywa i spreparowana, że z jednej strony fałszerstwo musiałoby dotyczyć dowodu istotnego, a jak wykazano ww. umowa takiego charakteru nie miała, a po drugie strona, która się na okoliczność fałszerstwa powołuje, ma obowiązek przedłożenia właściwemu organowi dowodu w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był fałszywy, czego nie uczyniono. Za prawidłową przy tym Sąd uznał ocenę, że powoływanie się przez skarżącą na niewiarygodność zeznań świadka J. R., które dotyczyły procesu prywatyzacji BB, zainteresowania różnych inwestorów akcjami oraz kształtowania się cen rynkowych tych akcji jest nieistotne w sytuacji, gdy nie dotyczyły one faktycznej ceny, jaką skarżąca uzyskała w 1999 r. ze sprzedaży akcji J. G. i nie stanowiły żadnego "oparcia" dla ustalenia przychodu i odsetek w ostatecznych decyzjach wymiarowych. NSA wyrokami z dnia 28.10.2011 r., sygn. akt II FSK 846/10 i II FSK 847/10 skargi kasacyjne złożone od wyroków WSA w Lublinie oddalił. NSA zważył, że przedłożone przez skarżącą jako nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, które wydał decyzję oraz dokumenty (aneksy do umowy, w tym m.in. aneks nr 1 z dnia 14.07. 1999 r. oraz umowy zawarte przez A z innymi podmiotami - C., D oraz E), dotyczyły bezpośrednio lub pośrednio umowy z dnia 24.06.1999r. o współpracy w zakresie połączenia spółek, zawartej między A a B Jednakże to nie umowa ta stanowiła podstawę zbycia akcji BB w L. przez skarżącą. Akcje te skarżąca sprzedała bowiem J. G. i to z transakcji z tą osobą pochodziły przypisane skarżącej przychody, a wysokość tych przychodów i tym samym cenę sprzedaży jednej akcji (w kwocie 4.617 zł), ustalono w oparciu o analizę zaistniałych bezpośrednio po dokonanej transakcji bezgotówkowych przepływów środków pieniężnych. Mając na względzie powyższe, DIS rozpatrując kolejne wnioski skarżącej z dnia 12.11.2012 r. o wznowienie postępowania podkreślił, że przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności ściśle wymienione w art. 240 § 1 op. DIS podkreślił, że organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania oceny relacji (konfliktu) pomiędzy A, a J. G.i nie mogą badać i oceniać wszystkich okoliczności oraz zdarzeń związanych z prywatyzacją BB (np. walka konkurencyjna poszczególnych podmiotów zainteresowanych zdobyciem pakietu większościowego, pojawianie się różnych informacji o kształtowaniu się ceny rynkowej akcji), a jedynie te okoliczności które mają ścisły związek z transakcją z dnia 15.07.1999 r. zawartą pomiędzy skarżącą, a J. G. i jej realizacją. Ocenił, że przedstawione przez skarżącą dowody są niejednolite rodzajowo, powtarzają się i znaczna ich część istniała w dniu wydania decyzji wymiarowej i była znana organom podatkowym w dniu jej wydania, a ponadto wiele z nich skarżąca przedłożyła już w poprzednich postępowaniach wznowieniowych i podlegały one ocenie zarówno przez organy podatkowe, WSA i NSA. DIS ustalił, że wśród złożonych do wniosku z dnia 12.11.2012 r. dokumentów znajdują się dokumenty nowe, nieistniejące w dniu wydania decyzji, takie jak: protokół przesłuchania z dnia 08.03.2007r. H. R. (zeznania dotyczące przepływu środków pieniężnych pomiędzy skarżącą a J. G.w dniach 15-17 lipca 1999 r.); zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z dnia 11.06.2007 r., skierowane do Prokuratury Okręgowej w W.; wnioski z dnia 30.05.12r. (wraz z załącznikami), dotyczące umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. oraz kosztów postępowania egzekucyjnego; pisma z dnia 20.06, 10.07, 6.08., 13.08., 28.08.2012 r. skierowane do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego; odwołanie od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] dotyczące umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. . Odnosząc się do ww. dokumentów organ uznał, że nie mają one związku ze sprawą wymiaru podatku dochodowego i odsetek od zaliczki. W ocenie DIS, nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy treść protokołu rozprawy głównej z dnia 08.03.2007 r., a w szczególności wynikająca z niego informacja, że H.R. nie jest biegłym sądowym, w sytuacji, w decyzjach wymiarowych nie powołano się na dowód z jej zeznań i nie występowała ona jako biegły w postępowaniu podatkowym. Brak jest również jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania dotychczasowych ustaleń dotyczących przekazania przez J.G. faktycznej należności za akcje. Odnośnie przedłożonego a nieistniejącego w dniu wydania decyzji wymiarowej wyroku Sądu Rejonowego w L. III Wydział Karny z dnia [...]., sygn. akt [...] organ zauważył, że powyższy wyrok nie może stanowić podstawy wzruszenia decyzji wymiarowej, gdyż ustalenia w nim zawarte zostały uchylone wyrokiem Sądu Okręgowego w L. z dnia [...], sygn. akt [...] DIS wskazał również, że dokumentami nowymi, istniejącymi już w dniu wydania decyzji ostatecznej, jednakże nie mającymi istotnego wpływu na podjęte przez organ rozstrzygnięcia są: umowa sprzedaży z dnia 29.11.1999 r. zawarta pomiędzy J. G., a F, umowa depozytowa z dnia 07.09.1999 r. zawarta pomiędzy J. G. a Z. B. oraz protokół przesłuchania S. M. z dnia 18.04.2000 r. Organ zauważył przy tym, że ww umowy dotyczą faktów i okoliczności istniejących w okresie późniejszym niż zawarcie przez skarżącą umowy z dnia 15.07.1999 r., a kwestie wynikające z treści zeznań S. M. (związane generalnie z prywatyzacją BB) były już wcześniej przedmiotem analizy organu podatkowego, we wcześniej prowadzonym postępowaniu podatkowym i nie dotyczą transakcji z dnia 15.07.1999r. W ocenie organu, również przedłożone do wniosku o wznowienie postępowania oświadczenie J. G. z dnia 7.01.2005 r. dotyczące tzw. "depozytu" było oceniane w postępowaniu podatkowym. Wskazał również, że ocena skarżącej w zakresie wpływu zeznań świadka J. R. i działań A. B. na podjęte przez organy podatkowe ustalenia dokonana przez skarżącą we wniosku o wznowienie z dnia 12.11.2012 r. (podobnie zresztą jak w poprzednich wnioskach), a także innych świadków, tj. S. M., T. C., M. A., M. B. i M.K. jest subiektywnym poglądem na całokształt działań dotyczących procesu prywatyzacji BB i nie stanowi istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, w oparciu o które dopuszczalne byłoby wzruszenie dotychczasowych decyzji, na mocy art. 240 § 1 pkt 5, czy pkt 1 op, a ponadto zeznania te były już przedmiotem oceny organów podatkowych w poprzednich postępowaniach podatkowych. W odwołaniu, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 2 op. Argumentowała, że organ podatkowy konsekwentnie od lat odmawia wznowienia postępowania, nawet w oparciu o zgłaszane nowe wnioski dowodowe, nie zamierzając wyjaśnić istotnych okoliczności, które mają wpływ na ocenę przeprowadzonego postępowania wymiarowego. Zarzuciła, że organ "jednostronnie i stronniczo" eliminuje z materiału dowodowego okoliczności wskazujące na przyjęcie przez organ podatkowy nieprawdziwej ceny transakcyjnej zakupu akcji przez J.G. opierając się wyłącznie na prostych wyliczeniach matematycznych przepływów pieniężnych pomiędzy stronami umowy i nie uwzględnia materiału dowodowego i okoliczności dotyczących wpłaty dokonanej przez J.G. na poczet skupu akcji na jego rzecz przez skarżącą. Zarzuciła , że organ bezpodstawnie pomija dowody i okoliczności odnoszące się do mechanizmów obrotu gospodarczego i giełdowego, które, w jej ocenie, miały wpływ na ustalenie wartości akcji w umowie zawartej przez z J. G.. DIS po rozpoznaniu sprawy, nie podzielił zarzutów odwołania. W jego ocenie analiza załączonych w postępowaniu wznowieniowym dowodów, pogrupowanych przez organ I instancji wg daty złożenia lub okoliczności, które z nich wynikają oraz skonfrontowanych z dowodami zgromadzonymi wcześniej (w postępowaniach wymiarowych i postępowaniach wznowieniowych) prowadzi do wniosku, że zarzuty skarżącej w tym postępowaniu (jak i w poprzednich postępowaniach wznowieniowych) zmierzają do wykazania, że w postępowaniu wymiarowym organy podatkowe znacznie zawyżyły cenę sprzedaży przedmiotowych akcji opierając się wyłącznie na dokumentach bankowych dotyczących przepływów pieniężnych i przekazanych w ten sposób środków przez J. G. na rzecz L.G., w sytuacji, gdy ustalenia organów podatkowych w przedmiotowym zakresie zostały przez WSA jak i NSA uznane za trafne. W ocenie DIS, analiza dokumentów przedłożonych przez stronę, w kontekście przesłanek z art. 240 § 1 pkt 1 i 5 op oraz charakteru postępowania wznowieniowego uzasadnia stanowisko organu I instancji, że nie mogą one stanowić postawy do wzruszenia decyzji ostatecznych, gdyż są nieisotne dla sprawy - nie maja związku z ustaleniami dotyczącymi transakcji z dnia 15.07.1999 r., albo podlegały już ocenie przez organ podatkowy w postępowaniach wymiarowych, czy też w poprzednich postępowaniach wznowieniowych, albo nie istniały w dniu wydania decyzji wymiarowych. W jednobrzmiących skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i poprzedzających je decyzji organu I instancji i zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 § 1 pkt 2 op. W ocenie pełnomocnika "istotności nowych dowodów dla sprawy" oceniać należy pod kątem ewentualnego wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, a organ bez przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego i zbadania rzeczywistego wpływu nowych dowodów na poprzednio zapadłe rozstrzygniecie odmówił uchylenia decyzji wymiarowych. W ocenie pełnomocnika, przyjęte przez organy podatkowe stanowisko, że przychód ze sprzedaży w dniu 15.07.1999 r. akcji BB został ustalony w oparciu o dokumenty bankowe dotyczące przekazanych w dniu 15.07.1999 r. i 17.07.1999 r. przez J. G. środków pieniężnych w wysokości 16.789.000 zł, dyskwalifikuje wszelkie zgłaszane przez skarżącą nowe wnioski dowodowe mogące doprowadzić do odmiennej oceny tych okoliczności. Pełnomocnik wskazał, że takim nowym dowodem była treść umowy zawartej pomiędzy A a B z siedzibą w K., która (co nie ulega wątpliwości) była badana i oceniana przez organ podatkowy i miała wpływ na ustalenie, że cena za akcje które sprzedała skarżąca oscylowała w granicach 2620 DM. Organ dokonując analizy powyższej umowy nie wziął jednak pod uwagę, że umowa ta nigdy nie weszła w życie, oraz że skarżąca nie była stroną wskazanej umowy ani nie znała jej treści. Pełnomocnik wskazał również, że nową okolicznością potwierdzoną nowym dowodem w postaci protokołu z przesłuchania H. R. był fakt, że nie była ona biegłą, a właśnie na jej opinię powołuje się organ w decyzjach wymiarowych. Pełnomocnik wskazał również, że organ nie wziął pod uwagę, że warunkowe umowy zawierane przez J. G. na sprzedaż akcji za kwotę 5.000 zł nigdy nie zostały wykonane, a wyrok karny w sprawie [...] uniewinniający skarżącą od popełnienia przestępstwa karnoskarbowego, który został wprawdzie uchylony, to jednakże powinien mieć istotny wpływ na ocenę wyjaśnień i zeznań skarżącej przyjętych w decyzjach wymiarowych W końcowej części skarg pełnomocnik podniósł również, że organ powinien dokonać niebudzącej wątpliwości oceny z jakiego tytułu J.G. przekazał skarżącej środki finansowe (tzw."depozyt"). Natomiast ustalenie, że cała kwota przekazana skarżącej przez J.G. stanowiła zapłatę za akcje jest jednostronne, a eliminowanie wszystkich zgłoszonych dowodów narusza zasady obiektywizmu, wszechstronnego badania całego materiału dowodowego i swobodnej oceny dowodów. W kolejnych pismach procesowych z dnia 5.08., 29.08. i 16.09.2013 r., skarżącą podtrzymując zarzuty i argumentacje skarg składała ponownie dowody znane już organom podatkowych i oceniane w tym postępowaniu jak i poprzednich postępowaniach nadzwyczajnych i w postępowaniu wymiarowym. W odpowiedzi na skargi, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skargi podlegają oddaleniu, gdyż zaskarżone decyzje zgodne są z prawem. Na wstępie zauważyć należy, że kontrolowane decyzje wydane zostały w nadzwyczajnym trybie wzruszenia decyzji ostatecznych i podkreślić, że instytucja wznowienia postępowania nie może być wykorzystywana do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie wznowieniowe nie stanowi zatem kontynuacji postępowania zwykłego, albowiem zasady rozpoznawania sprawy w tym trybie są odmienne. Jak słusznie zauważył DIS pewność porządku prawnego wymaga, aby decyzje ostateczne w określonych warunkach stawały się trwałe i korzystały z domniemania mocy obowiązującej. Ostateczna decyzja posiada - w swoim założeniu - cechy trwałego rozstrzygnięcia i przysługuje jej przymiot domniemania prawdziwości poczynionych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę decyzji. Wznowienie postępowania ma natomiast na celu stworzenie prawnej możliwości wzruszenia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli "pierwotne" postępowanie podatkowe dotknięte było kwalifikowanymi wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 op. W związku z tym, że instytucja wznowienia postępowania podatkowego stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji wydanych w postępowaniu podatkowym, przepisy określające zakres stosowania tej instytucji nie mogą być poddawane wykładni rozszerzającej, a uprawniony organ bada w tym postępowaniu, czy zaistniały wskazane przez stronę przesłanki wznowienia uzasadniające ponowne rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. W przedmiotowej sprawie skarżąca wskazywała na etapie postępowania podatkowego na dwie przesłanki z art. 240 § 1 op unormowane w pkt 1 i 5 tego przepisu, tj. ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych na podstawie dowodów, które okazały się fałszywe oraz wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. W skardze pełnomocnik podniósł wprawdzie jedynie zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 op jednakże orzekając w granicach sprawy (art. 134 § 1 ppsa) Sąd poczynił rozważania co do obu z nich, gdyż argumentacja skarżącej, przedstawiana w postępowaniu podatkowym i w postępowaniu sądowym, uzasadniająca zaistnienie tych przesłanek jest w istocie taka sama. Sąd zauważa, że mając na względzie dyspozycję art. 240 § 1 pkt 1 i 5 op, zadaniem organów podatkowych w postępowaniu prowadzonym na wniosek skarżącej, było ustalenie, co do przesłanki z pkt 1, czy fałsz dotyczy dowodu istotnego, tj. dowodu który miał wpływ na wynik sprawy oraz czy został stwierdzony orzeczeniem sądu, a co do przesłanki z pkt 5 art. 240, czy wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które są istotne dla sprawy, w sensie wpływu na jej odmienne rozstrzygnięcie oraz czy nie były one znane organowi pomimo, że istniały w dniu wydania decyzji. W ocenie skarżącej, sfałszowanie umowy z dnia 24.06.1999 r. zwartej pomiędzy A, a B, która stanowiła podstawę ustalenia ceny za akacje przyjętej przez organy, a także fałszywość stanu faktycznego przedstawionego przez świadków (miedzy innymi J.R., T. C., A.B., czy S. M.) odnośnie okoliczności zwianych z prywatyzacją B, co stanowić miało - w jej ocenie - celowe działanie osób nimi zarządzających mające zablokować na czas postępowania prywatyzacyjnego, akcje należące do J.G. oraz fałszywość informacji przyjętych przez organy, w oparciu o pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia 17.06.2005 r. (przy którym przesłano akta podatkowe wraz z odwołaniem od decyzji dotyczącej wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r.), że J.G. dokonał transakcji sprzedaży akcji BB po 5.000 zł za jedną akcję, uzasadnia wzruszenie decyzji ostatecznych i ponowne określenie prawidłowej wysokości uzyskanego przez skarżącą w lipcu 1999 r. przychodu z tytułu sprzedaży akcji. Do takiego wniosku, powinny, jej zdaniem, doprowadzić wskazywane jako nowe dowody i okoliczności między innymi aneksy do umowy z dnia 24.06.1999 r., której treści skarżąca nie znała i nie była jej stroną, co potwierdzać ma również uniewinniający ją wyrok karny, a także protokół z przesłuchania H.R., do której to opinii odwołał się organ w decyzjach wymiarowych. Konfrontując wskazywane przez skarżącą podstawy wznowienia ze stanem faktycznym sprawy wskazać należy, że po pierwsze dowody, w stosunku do których skarżąca podnosiła zarzut ich sfałszowania (a dotyczące umowy z dnia 24.06.1999 r. oraz okoliczności zwianych z prywatyzacją BB), nie są dowodami istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy, a po drugie fałszywość tych dowodów (umów zeznań świadków) nie została przez skarżącą wykazana. Przez istotne okoliczności faktyczne rozumieć należy fakty, które dotyczą bezpośrednio danej sprawy podatkowej, będącej przedmiotem postępowania zakończonego decyzją ostateczną i które mają znaczenie prawne. Jak natomiast wynika z ustaleń poczynionych przez organy podatkowe, znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy, zwłaszcza w wyrokach WSA i NSA wydawanych na skutek kontroli decyzji wymiarowych i kolejnych decyzji wydawanych w postępowaniach nadzwyczajnych, umowa z dnia z dnia 24.06.1999 r. zawarta pomiędzy A, a B, nie stanowiła podstawy ustaleń faktycznych w postępowaniach wymiarowych, gdyż wysokość osiągniętego przez skarżącą przychodu z transakcji sprzedaży akcji BB na rzecz J.G.dokonano na podstawie zawartych w dniu 15.07.1999 r. dwóch umów sprzedaży i związanych z nimi przepływów środków pieniężnych przekazanych L. G.w dniach 15 i 17.07.1999 r. wynikających z dokumentów bankowych. Nie było przy tym sporne ustalenie, że umowa z dnia 24.07.1999 r. nigdy nie weszła w życie. Tym samym prawidłowa jest ocena organu podatkowego, że przedmiotowa umowa wraz z jej zmianami i umowami jej towarzyszącymi, jak też zeznania akcjonariuszy, członków zarządu BB, czy pracowników banku nie stanowiły dowodu istotnego w sprawie. W ocenie Sądu, brak również jakichkolwiek podstaw, aby uznać, że w toku postępowania wznowieniowego doszło do naruszenia przepisu art. 240 § 1 pkt 5 op. Przez "nowe okoliczności faktyczne", o których mowa w tym przepisie należy rozumieć bowiem zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu i nie były znane organowi. Zauważyć przy tym należy, że organ podatkowy odniósł się do poszczególnych dowodów, grupując je według daty, czy okoliczności, które z nich wynikają, a ocena ta nie jest dowolna. W ocenie Sądu, mając na uwadze regulację art. 240 § 1 pkt 1 i 5 op nie jest dowolna ocena, że niektóre z przedłożonych przez skarżącą dowodów (np. protokół z 2007 r. dotyczący przesłuchania H. R., czy też zawiadomienie o podejrzeniu popełnieniu przestępstwa z dnia 11.06.2007 r. albo wnioski z dnia 30.05.12r., dotyczące umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. oraz kosztów postępowania egzekucyjnego) stanowią wprawdzie dowody nowe, ale nie istniejące w dacie wydania decyzji wymiarowych, co z góry dyskwalifikuje je jako mogące mieć jakikolwiek wpływ na uchylenie decyzji ostatecznych. Przy czym, organ prawidłowo ocenił, że podnoszona przez skarżąca okoliczność, czy H.R.miała kwalifikacje do opiniowania w charakterze biegłej i wykazywany na jej potwierdzenie dowód w postaci protokołu przesłuchania z 2007 r., pozostaje bez znaczenia dla oceny istotności dla wyniku sprawy, gdyż "opinia" H. R.przesłana przez Prokuraturę Okręgową w L. [...] stanowiła element obszernego materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie w postępowaniu zwykły, jednak nie był to dowód, w oparciu o który organ ustalił wysokość uzyskanego przez skarżącą przychodu. Prawidłowo również organ podatkowy konfrontując przedłożone przez skarżącą dowody z dowodami złożonymi w postępowaniu wymiarowym i kolejnych postępowaniach wznowieniowych ocenił, że większość dowodów (w tym umowa z dnia 24.06.1999 r.), podlegało już ocenie w postępowaniu wymiarowym, dlatego też były to dowody znane organom podatkowym i nie noszą znamion " nowych dowodów". W przedmiocie powyższego za słuszną uznać należy argumentację organu, że większość z przedłożonych dowodów dotyczyła prywatyzacji BB, a więc okoliczności nieistotnych dla sprawy , nie mających ścisłego związku z transakcją z dnia 15.07.1999 r. zawartą pomiędzy skarżącą, a J. G. i jej finansową realizacją. Za bezpodstawne również uznać należy zarzuty skargi, że organ nie dokonał prawidłowej oceny z jakiego tytułu J. G. przekazał skarżącej kwotę blisko 8 mln. złotych, w sytuacji, gdy, kwestia tzw. "depozytu" była już przedmiotem ustaleń i oceny organów podatkowych w postępowaniu wymiarowym zaakceptowanych wyrokach WSA i NSA. Przedłożone na tę okoliczność oświadczenie z dnia 7.01.2005 r. nie stanowiło dowodu nowego, gdyż znane było organom podatkowym i podlegało ich ocenie w postępowaniach podatkowych. Jak już wykazano, przedmiotem ustaleń organów podatkowych w postępowaniu wymiarowym nie była wartość rynkowa akcji BB w L. i ocena, czy wykazana w umowach sprzedaży z dnia 15.07.1999 r. wartość akcji znacznie odbiega od wartości rynkowej, lecz ustalenie faktycznej ceny akcji zrealizowanej przez strony tych umów. Ocena organów podatkowych, że skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów, które w jakikolwiek sposób podważałyby rzeczywiste przepływy finansowe pomiędzy stronami umów sprzedaży akcji, bądź też podważyłyby ocenę przeznaczenia otrzymanych środków, jest prawidłowa i została w wyczerpujący sposób uzasadniona. Prawidłowo także organ ocenił, że cześć z przedłożonych przez skarżąca dowodów (umowa sprzedaży z dnia 29.11.1999 r. zawarta pomiędzy J. G. a spółką F oraz umowa depozytowa z dnia 07.09.1999 r. zawarta pomiędzy J. G.a Z.B., protokół przesłuchania S. M. z dnia 18.04.2000 r.) stanowiła dowody nowe, istniejące w dniu wydania decyzji i nieznane organowi, jednakże nieistotne dla podjętego przez organ rozstrzygnięcia, gdyż powołane umowy i zeznania świadka nie dotyczyły transakcji z dnia 15.07.1999 r. Organ zasadnie wywiódł, że żaden z dowodów przedłożonych przez skarżącą i przeanalizowanych w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, nie miał związku z ustaleniem faktycznym stanowiącym podstawę ostatecznych decyzji wymiarowych, że środki pieniężne otrzymane przez skarżącą od J. G. stanowiły zapłatę za akcje sprzedane przez skarżącą w dniu 15.07.1999r. Ponadto organ zasadnie wskazał, że podnoszona przez skarżącą okoliczność braku wiarygodności umów zakupu i sprzedaży akcji BB zawieranych przez J. G. z innymi podmiotami potwierdzać mogłaby ustalenie dokonane w postępowaniach wymiarowych, że również treść umów zawartych ze skarżącą była, w kontekście finansowej realizacji tych umów, niewiarygodna. Istotne okoliczności, czy dowody to takie, których uwzględnienie spowodowałoby wydanie odmiennej decyzji niż zapadła poprzednio. Organ zasadnie ocenił, że dowody przedłożone przez skarżącą nie miały cechy "istotności", w znaczeniu wynikającym z przepisu art. 240 § 1 pkt 5 op. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie prowadzi do wniosku, że organy podatkowe dokonały prawidłowej jego oceny, a zasadność tego stanowiska potwierdza treść rozbudowanego uzasadnienia faktycznego decyzji. Przytoczono w nich wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, przedmiotem której było ustalenie ziszczenia się podstaw (przesłanek) wznowieniowych, które mogłyby uzasadniać uchylenie pierwotnie wydanych decyzji ostatecznych. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 151 ppsa, skargi należało oddalić.