I SA/Lu 689/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Protokolant Starszy asystent sędziego Monika Bartmińska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta [...] z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz O. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. z siedzibą w W., zwana dalej zamiennie "stroną", "spółką" lub "skarżącą", wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "organem odwoławczym" lub "Kolegium", z dnia 9 kwietnia 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy W., zwanego dalej "wierzycielem", z dnia 4 lutego 2015 r. stanowiące stanowisko wierzyciela, negatywnie opiniujące zarzuty wniesione przez spółkę od tytułu wykonawczego Nr [...] wystawionego przez wierzyciela w dniu 23 grudnia 2014 r., dotyczącego podatku od nieruchomości za 2009 r., objętego decyzją wierzyciela z dnia 4 grudnia 2014 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a" lub "ustawą egzekucyjną" i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.). Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wierzyciel – uznając złożoną przez spółkę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2009 r. za nieprawidłową wszczął postępowanie podatkowe, a następnie decyzją z dnia 4 grudnia 2014 r. określił spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r., nadając jej postanowieniem z tego samego dnia rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie w związku z brakiem realizacji przez stronę pełnej należności z tytułu przedmiotowego podatku wierzyciel zwrócił się do Naczelnika Pierwszego M. Urzędu Skarbowego w W., zwanego dalej "organem egzekucyjnym", o wszczęcie i przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanego, na podstawie załączonego tytułu wykonawczego nr [...], który następnie organ egzekucyjny skierował do spółki. Pismem z dnia 7 stycznia 2015 r. spółka wniosła do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji. W uzasadnieniu wskazała, że egzekucja została podjęta w zakresie obowiązku już wykonanego, co dotyczy należności głównej oraz w zakresie obowiązku nieistniejącego, co dotyczy zawyżonej wielkości odsetek. Ponadto z uwagi, że decyzji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, obowiązek zapłaty nie był wymagalny. Strona również podniosła, że egzekucja została podjęta na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zasadności zgłoszonych przez stronę zarzutów. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2015 r. wierzyciel uznał zarzuty za nieuzasadnione. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że strona dokonała wpłaty z tytułu przedmiotowego podatku wyłącznie na kwotę [...]zł, natomiast jego wysokość ustalona decyzja wynosi [...] zł. Nie można zatem mówić, że obowiązek zapłaty podatku został przez spółkę wykonany. Ponadto wierzyciel w tytule wykonawczym uwzględnił wpłatę dokonana przez spółkę w kwocie [...]zł. Wierzyciel podniósł również, że obowiązek zapłaty podatku był wymagalny, a to z tej przyczyny, że decyzji z dnia 4 grudnia 2014 r. określającej kwotę podatku nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Zarówno decyzja jak i postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostały doręczone (w jednej kopercie) pełnomocnikowi strony w dniu 22 grudnia 2014 r. oraz samej stronie w dniu 8 grudnia 2014 r. Takie działanie nie narusza prawa bowiem rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej może być nadawany przez organ pierwszej instancji od chwili wydania tego rozstrzygnięcia. W zażaleniu na to postanowienie strona stwierdziła, że jej zarzuty są zasadne i wskazał, że: 1. wpłaciła całą kwotę, jaka ciążyła na niej w związku z wydaniem decyzji Wójta Gminy W. z dnia 4 grudnia 2014 r. w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2009 wraz z przypadającymi od niej odsetkami; 2. egzekwowany obowiązek nie był wymagalny, skoro decyzji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż postanowienie w tym przedmiocie zostało wydane przed doręczeniem decyzji, a zatem w momencie kiedy nie weszła ona do obrotu prawnego; 3. przedmiotowy tytuł wykonawczy nie spełnia określonego w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy egzekucyjnej wymogu. Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie wierzyciela z dnia 4 lutego 2014 r. W uzasadnieniu wskazał, że wbrew twierdzeniom strony na poczet podatku wpłacona została wyłącznie kwota [...]zł wynikająca ze złożonej przez stronę korekty deklaracji za rok 2009. Wystawiony tytuł wykonawczy dotyczył natomiast egzekwowania zaległości podatkowej stanowiącej różnicę wynikającą z decyzji określającej z dnia 4 grudnia 2014 r. i wpłaconej dobrowolnie kwoty podatku ([...] zł – [...] zł = [...] zł). Ponadto za bezpodstawny organ odwoławczy uznał zarzut braku nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Jak podniósł postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostało skutecznie doręczone stronie oraz jej pełnomocnikowi razem z decyzją określająca z dnia 4 grudnia 2014 r. Tytuł wykonawczy został natomiast wystawiony w dniu 23 grudnia 2014 r., tj. po dacie doręczenia spółce decyzji określającej i postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem Kolegium wystawiony tytuł wykonawczy spełnia wszystkie wymagania wymienione w art. 27 ustawy egzekucyjnej. Również pobrane nienależnie odsetki za okres wynikający z art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej zostały w całości zwrócone stronie w kwocie [...]zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia wierzyciela, a także zwrot kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenia prawa materialnego, tj.: 1. art. 33 § 1 pkt 2 i 6 u.p.e.a. poprzez nieuznanie zarzutów baku wymagalności oraz niedopuszczalności egzekucji w sytuacji, w której nie doręczono skarżącej postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności oraz 2. art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. poprzez uznanie za bezzasadny zarzut nieprawidłowo sporządzonego tytułu wykonawczego w sytuacji, w której błędnie wskazano w nim, że egzekwowany obowiązek jest wymagalny. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w pełnym zakresie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutów skargi ponownie wskazał, że postanowienie o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zostało skutecznie doręczone stronie oraz jej pełnomocnikowi odpowiednio w dniach 8 i 22 grudnia 2014 r. jednocześnie z tą decyzją. Ponadto tytuł wykonawczy spełnia wszystkie wymogi prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę dopatrzył się bowiem naruszeń prawa procesowego, skutkujących taką wadliwością zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia wierzyciela, która wymagała wyeliminowania ich z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Jak wyżej wskazano zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w zakresie nieuiszczonego w całości przez skarżącą podatku od nieruchomości za 2009 r. i utrzymuje w mocy stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze po pierwsze należy stwierdzić, że na postawie art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 33 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Stosownie zaś do art. 34 ustawy egzekucyjnej zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1). Jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (§ 1a). Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie ( §2). Jeżeli wierzyciel nie wyraził stanowiska w terminie 14 dni od dnia powiadomienia go przez organ egzekucyjny o wniesionych zarzutach, organ egzekucyjny wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego do czasu wydania postanowienia, o którym mowa w § 4 (§ 3). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4), na które to rozstrzygnięcie służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie (§ 5). Ponieważ w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny nie był wierzycielem obowiązany był uzyskać stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. W wyniku wystąpienia przez organ egzekucyjny do wierzyciela, zostało wydane postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela, a po rozpatrzeniu wniesionego na nie zażalenia, zaskarżone postanowienie. Zarówno wierzyciel, jak i organ odwoławczy wszystkie zarzuty skarżącej spółki oceniły jako nieuzasadnione. Z wyrażoną przez organy oceną nie można jednak się zgodzić. W szczególności, w ocenie Sądu wadliwie został oceniony podniesiony przez spółkę zarzut niespełnienia przez przedmiotowy tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 ustawy egzekucyjnej (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.), w kontekście naliczenia odsetek w niewłaściwej wysokości. W tym zakresie należy rozpocząć od wskazania, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera m.in. treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Przy czym co istotne w pojęciu obowiązku podlegającego egzekucji, o którym mowa w tym przepisie mieszczą się również odsetki za zwłokę od należności podatkowych. Przepis ten nie rozgranicza bowiem treści obowiązku i jego podstawy prawnej oraz określenia wysokości należności pieniężnej, od odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie. Odsetki jako świadczenie akcesoryjne, bezpośrednio związane z należnością główną, składają się przecież wraz z tą należnością na treść obowiązku podlegającego egzekucji. Świadczy o tym wykładania językowa wspomnianego unormowania, która prowadzi do wniosku, że określenie terminu, od którego nalicza się odsetki, ich rodzaju i stawki, składa się – tak jak określenie wysokości należności pieniężnej – na treść tego obowiązku. Z kolei obowiązki, o których mowa w art. 3 § 1 u.p.e.a. to nie tylko obowiązki określone we wskazanej tam decyzji, lecz również obowiązki z decyzji tej wynikające, a więc takie, które mogą być dochodzone w wyniku wydania danej decyzji, lub związane z należnościami określonymi w takiej decyzji, w tym odsetki za zwłokę. Skoro egzekwowanym obowiązkiem podatkowym jest należność pieniężna rozumiana jako należność główna (podatek do zapłaty czy zaległość podatkowa) oraz należność uboczna (wymagalne odsetki), to tym samym obu tych należności dotyczy warunek zawarty w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2013 r., II FSK 2263/11, niepubl.). Ponadto w orzecznictwie przyjmuje się, że kwestia prawidłowości określenia terminu naliczania odsetek ma znaczenie i może być rozwiązana w toku postępowania egzekucyjnego przy ocenie zarzutu opartego na art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z 17 maja 2012 r., II FSK 2267/10, niepubl.). Z tego właśnie unormowania skarżąca skorzystała, wskazując na istnienie przerw w naliczaniu odsetek. Mianowicie zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Oczywistym zatem jest, że w sytuacji przekroczenia przez organ podatkowy wskazanego terminu, co właśnie miało miejsce w zakończonym decyzją Wójta Gminy W. z dnia 4 grudnia 2014 r. postępowaniu podatkowym podatnik nie może być obciążony odsetkami za zwłokę oczywiście w zakresie określonym tym przepisem. Tym samym bezpodstawnym było naliczenie przez wierzyciela i skierowanie do egzekucji kwoty odsetek za ten okres. Bez znaczenie przy tym jest, że cała kwota bezpodstawnie pobranych odsetek pomniejszona o koszt opłaty komorniczej została w dniu 29 stycznia 2015 r. zwrócona przez wierzyciela na rachunek organu egzekucyjnego celem dokonania jego zwrotu spółce. Jak już wskazano wyżej tytuł wykonawczy jako podstawa egzekucji powinien precyzyjnie określać treść zobowiązania w tym należność główną i odsetki. Przepisy ustawy egzekucyjnej nie przewidują natomiast możliwości dokonywania rozliczeń między organem egzekucyjnym, a dłużnikiem, celem usunięcia wadliwości zawartych w wystawionym tytule wykonawczym. W ocenie Sądu przedmiotowy tytuł wykonawczy w zakresie podlegających egzekucji odsetek został wystawiony niezgodnie z przepisem art. 27 § 1 pkt 3, co powinno być przez wierzyciela, uwzględnione, na podstawie art. 33 pkt 10 u.p.e.a. Jak bowiem stanowi art. 29 § 1 i 2 u.p.e.a., jeżeli tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 ustawy organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. Zauważyć także należy, że jeżeli jednak mimo braków w tytule wykonawczym organ egzekucyjny przystąpi do egzekucji na podstawie takiego tytułu wykonawczego to zobowiązany ma prawo zakwestionować postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie takiego tytułu, wnosząc zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, których podstawy wymienione są w art. 33 u.p.e.a. W niniejszej sprawie skarżąca w terminie przewidzianym na wniesienie zrzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zgłosiła szereg zarzutów, w tym niespełnienia wymogów określonych w art. 27. Jednakże wierzyciel, a następnie organ odwoławczy z naruszeniem omówionych wyżej przepisów tego zarzutu nie uwzględniły, co legło u podstaw wydanego przez Sąd rozstrzygnięcia. Sąd podziela natomiast ocenę i argumentacje organów w zakresie pozostałych podniesionych przez stronę zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. I tak nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut wykonania obowiązku, co strona motywowała faktem dokonania wpłaty całej kwoty jaka na niej ciążyła w związku z wydaniem decyzji Wójta Gminy W. z dnia 4 grudnia 2014 r. Jak bowiem prawidłowo wskazał zarówno wierzyciel jak i organ odwoławczy, skarżąca na poczet należnego podatku od nieruchomości za 2009 r. uiściła wyłącznie kwotę [...]zł, której sama dokonała obliczenia w złożonej przez siebie korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości na ten rok (vide k. 6-7 akt sprawy). Przywołana decyzja określiła natomiast stronie wysokość zobowiązania w tym podatku na kwotę [...]zł. Oczywistym zatem jest, że na stronie ciążył obowiązek uiszczenia kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą podatku ustaloną w decyzji ([...] zł), a uiszczoną przez stronę wartością podatku ([...] ), tj. kwoty [...]zł. Bezpodstawne są zatem twierdzenia strony dotyczące dokonania wpłaty całej kwoty wynikającej z wydanej decyzji, co czyni podniesiony w tym zakresie zarzut za oczywiście nieuzasadniony. Nie ma bowiem w aktach sprawy żadnych dowodów, które mogłyby stanowić podstawę obalenia tych twierdzeń. W ocenie Sądu zobowiązany wnosząc zarzut wykonania obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), powinien przedstawić dowody potwierdzające, że ten obowiązek wykonał. W niniejszej sprawie wymagałoby to przedłożenia dowodu uiszczenia całej należnej kwoty podatku, czego strona nie uczyniła. Kolejny zarzut, zarzut braku wymagalności obowiązku, skarżąca motywowała tym, że decyzja stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego była nieostateczna, bowiem nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Nie zostało bowiem stronie doręczone postanowienie w tym przedmiocie. Rozstrzygające w sprawie organy wskazywały natomiast, że postanowienie z dnia 4 grudnia 2014 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Wójta Gminy W. z dnia 4 grudnia 2014 r. zostało doręczone pełnomocnikowi strony oraz samej stronie (razem z tą decyzją) w dniu odpowiednio 8 i 22 grudnia 2014 r. i doręczenia te były skuteczne. Sąd stwierdza, że i w tym zakresie rację trzeba przyznać organom. Mianowicie zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie nie został naruszony art. 239 a § 1 Ordynacji podatkowej w stopniu mającym wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Na poparcie powyższego stanowiska warto wskazać na pogląd doktryny zawarty w komentarzu do art. 239 b Ordynacji podatkowej autorstwa: C. Kosikowskiego, L. Etela, R. Dowgiera, P.Pietrasza, M. Popławskiego i S. Presnarowicza, który to pogląd Sąd podziela, iż rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej może być nadawany przez organ podatkowy pierwszej instancji od chwili wydania tego rozstrzygnięcia. W praktyce oznacza to, że w jednej kopercie zaadresowanej do podatnika, po wpisaniu stosownych oznaczeń na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, może znaleźć się zarówno nieostateczna decyzja, jak i postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Oczywiście - jak zauważają autorzy tego komentarza - działanie takie nie musi być regułą. W rozpatrywanej sprawie decyzja i postanowienie o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności wydane zostały w dniu 4 grudnia 2014 r. i doręczone skarżącej w dniu 8 grudnia 2014 r. i jej pełnomocnikowi w dniu 22 grudnia 2014 r., zgodnie z załączonymi do akt dowodami doręczenia. Strona skarżąca powyższego nie kwestionuje i potwierdza prawidłowość i skuteczność tych doręczeń. Należy przy tym zauważyć, iż na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji służy stronie zażalenie (art. 239b § 4 Ordynacji podatkowej), a postępowanie w tej sprawie jest formalnie wyodrębnione od postępowania odwoławczego. Trudno zatem z uwagi na powyższe uznać, iż takie działanie organu narusza, czy ogranicza w jakikolwiek sposób prawa strony w postępowaniu. Mając powyższe na uwadze Sąd stanął na stanowisku, że wierzyciel, a za nim organ odwoławczy nie dokonały prawidłowej oceny wszystkich zarzutów podnoszonych przez zobowiązanego przez co naruszyły przepis art. 33 i 34 ustawy egzekucyjnej i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza, że rozpoznając sprawę ponownie wierzyciel wyda nowe stanowisko, w którym będąc związany oceną wyrażoną przez Sąd podejmie właściwe kroki celem zbadania prawidłowości naliczenia odsetek w spornym tytule wykonawczym. Z tych przyczyn Sąd stwierdza, że zaskarżone i poprzedzające je postanowienie naruszają prawo w sposób opisany w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i na mocy tego przepisu w związku z art. 135 tej ustawy oraz jej art. 200 orzekł jak w wyroku.