I SA/Lu 697/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (spr.),, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Stażysta Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. M. i A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia dochodu za 2004 r. p o s t a n a w i a - zawiesić postępowanie w sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. I SA/Lu 555/07. Zaskarżoną decyzją z dnia 9 sierpnia 2007r., znak [...], Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania H. M. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 16 maja 2007r., nr [...] określającej dochód za 2004r. w wysokości 46.586,87 zł - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji były ustalenia poczynione w trakcie postępowania kontrolnego przeprowadzonego w firmie PHU "I" S.C., w której skarżąca była wspólnikiem. Stwierdzone nieprawidłowości dotyczyły nieewidencjonowania wszystkich przychodów ze sprzedaży sprzętu komputerowego prowadzonej w systemie ratalnym, jak również zaniżenie kosztów uzyskania przychodów poprzez niewykazanie w nich kosztu zakupu l laptopa. Wobec stwierdzonej nierzetelności ksiąg podatkowych w zakresie ewidencjonowania przychodów organ kontrolny działając zgodnie z art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, uznając, że dane wynikające z ksiąg uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania pozwoliły na jej określenie. Zaskarżona decyzja została skierowana do obojga małżonków z uwagi na fakt wspólnego opodatkowania dochodów za 2004r., a ponieważ wysokość łącznych dochodów nie spowodowała powstania zobowiązania podatkowego, stąd też zastosowanie miał art. 21 b) Ordynacji podatkowej. Od tego rozstrzygnięcia skarżąca złożyła odwołanie, w którym zakwestionowała ustalenia kontroli podatkowej w zakresie obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004r. Podniosła, iż wyliczenia oparte zostały w głównej mierze na materiale dowodowym zebranym w odrębnie prowadzonym postępowaniu w zakresie podatku od towarów i usług, zakończonym wydaniem decyzji przez organ kontrolny oraz na domniemaniach i wyliczeniach kontrolujących dotyczących ilości i wartości sprzedanego sprzętu. Zarzuciła, iż nie uwzględniono w nich okoliczności, że niektóre części mogły zostać sprzedane jako pojedyncze podzespoły, a nie jako podzespoły bazowe komputera oraz wskazała, że jedyną realną metodą wyliczenia wartości sprzedaży jest doliczenie średniej marży uzyskiwanej w branży. Organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia 23 kwietnia 2007r., nr [...] wydaną w zakresie podatku od towarów i usług za: marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień i grudzień 2004r., określającej kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za: styczeń, luty, sierpień, październik i listopad 2004r. oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe za: styczeń, luty, sierpień, październik i listopad 2004r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 22 stycznia 2007r., nr [...], w części określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2004r. oraz utrzymał ją w pozostałej części w mocy. Korekta wynikała z przyjęcia za ten miesiąc jednemu z nabywców błędnej wartości sprzedaży brutto towarów (akcesoriów komputerowych), niż wynikało to z dokumentów źródłowych (zamiast kwoty 430 zł przyjęto kwotę 450 zł). Oznacza to w jego ocenie, że w sytuacji nie zakwestionowania pozostałych ustaleń organu I instancji w zakresie podatku od towarów i usług, potwierdził on, że stan faktyczny sprawy został należycie wyjaśniony, a dokonana przez organ kontrolny ocena materiału dowodowego była prawidłowa. Wbrew zarzutom odwołania, ocenił, że wystąpiły wystarczające podstawy do wykorzystania dowodów zgromadzonych w tym postępowaniu, również w postępowaniu w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004r. Organ odwoławczy podał, że określając w zaskarżonej decyzji w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004r. wartość niezaewidencjonowanego przychodu wzięto pod uwagę ustalenia zawarte w powołanej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 kwietnia 2007r. w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004r. oraz powołał się na postanowienie z dnia 22 marca 2007r., na mocy którego do akt niniejszego postępowania w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych włączono jako dowód protokół z dnia 30 listopada 2006r., Nr [...] z kontroli dotyczącej podatku od towarów i usług za 2004r. Sąd z urzędu stwierdza, że powołana decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 kwietnia 2007r., nr [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie o sygnaturze I SA/LU 555/07. Na rozprawie w dniu 11 stycznia 2008r. Sąd zawiesił w niej postępowanie mając na względzie, iż zaskarżoną decyzją, stronie skarżącej ustalono również dodatkowe zobowiązanie podatkowe, wskazując za podstawę prawną rozstrzygnięcia w tej części przepis art. 109 ust. 4 i 6 w zw. z ust.5 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług /Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. / oraz, że Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawie o sygnaturze I FSK 1062/06 orzeczeniem z dnia 31 lipca 2007r., postanowił na podstawie art. 234 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską skierować do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni następujących przepisów prawa wspólnotowego: 1. Czy art. 2 ust. 1 i 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) w związku z art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a) i art. 10 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) wyłącza możliwość nałożenia obowiązku zapłaty przez podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa wart. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) w przypadku stwierdzenia, że podatnik podatku od towarów i usług w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej? 2. Czy "środki specjalne", o których mowa w art. 27 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) , z uwagi na swój charakter i cel, mogą polegać na możliwości nakładania na podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustalanego decyzją organu podatkowego, w razie stwierdzenia faktu zadeklarowania przez podatnika zawyżonej kwoty zwrotu różnicy podatku albo zawyżonej kwoty zwrotu podatku naliczonego? 3. Czy w uprawnieniu przewidzianym w art. 33 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) mieści się prawo do wprowadzenia dodatkowego zobowiązania podatkowego określonego w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.). W tych okolicznościach Sąd wyraża pogląd, iż rozpoznanie sprawy dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, której rozstrzygnięcie oparto na podstawie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dotyczącym podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące roku 2004 i decyzji wydanej w tym przedmiocie pozostaje w związku z wynikiem tego ostatniego. W doktrynie podkreśla się, że celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie przepisu pkt 1 § 1 art. 125 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U.Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem ( art. 145 § 1 pkt 7, art. 145a k.p.a; art. 240 § 1 pkt 7 i 8 Ordynacji podatkowej ), jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego ( art. 272 p.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu. Względy ekonomii procesowej przemawiają za tym, aby w takich wypadkach gdy zaskarżona decyzja (inny akt) została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, zawiesić dokonywanie kontroli jej zgodności z prawem, jeśli toczy się już postępowanie dotyczące tej innej decyzji albo orzeczenia sądu. Praktyka sądowa opowiada się raczej za szerokim interpretowaniem użytego w komentowanym pkt 1 § 1 art. 125 p.p.s.a. pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. Wskazuje się, że ten kierunek celowościowej wykładni tego przepisu, mimo że odbiega od jego literalnego brzmienia, odpowiada istocie sądownictwa administracyjnego, w którym jednolitość orzecznictwa ma dużo większe znaczenie niż w sądownictwie powszechnym. Zadaniem sądu administracyjnego jest bowiem kontrola zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Wobec tego zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym / por. Komentarz do art. 125 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. B. Dautera, B. Gruszczyńskiego, A. Kabata, M. Niezgódki-Medek, Zakamycze, 2006, wyd. II. /. Z tych względów, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowił jak w sentencji wydanego postanowienia.