I SA/Lu 699/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie Sędzia NSA Danuta Małysz,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (spr.), Protokolant Stażysta Joanna Kozak - Zielonka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2005 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta określił J. A. wysokość zobowiązania podatkowego od środków transportowych za 2005 r. za naczepy o następujących numerach rejestracyjnych: [...] [...] , [...], [...] i [...], [...] – w kwotach po 1 452 złotych, autobus o nr rej. [...] – w kwocie 1800 zł i samochód ciężarowy nr rej. [...] – 552 złotych , w łącznej wysokości - 11 064 zł. Organ podatkowy ustalił, że powyższe środki transportowe są zarejestrowane na J. A. oraz były lub są objęte kredytem bankowym oraz sądowym zastawem rejestrowym albo są lub były przedmiotem zajęcia przez inne osoby prawne. W odwołaniu od tej decyzji J. A. wniósł o stwierdzenie jej nieważności, wywodząc, że nie uwzględnia ona odmowy Kierownika Referatu Rejestracji Pojazdów Urzędu Miasta wyrejestrowania samochodów, wciąż widniejących w rejestrze jako jego własność. Zaznaczył, że do ich wyrejestrowania niezbędne jest złożenie dokumentów pojazdów, których nie posiada, ponieważ zostały mu odebrane przez organ egzekucyjny podczas zajęć dokonanych w dniach 5 listopada 1993r. i 10 maja 1996r. Brak możliwości wyrejestrowania samochodów świadczy zdaniem podatnika o tym, że zostały one na stale wycofane z ruchu. W jego ocenie organ podatkowy zobowiązany jest do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a tego właśnie zaniedbano. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J. A. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Przede wszystkim Kolegium uznało , że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 2 i 5 ordynacji podatkowej może dotyczyć tylko decyzji ostatecznych w administracyjnym toku instancyjnym. Decyzja będąca przedmiotem odwołania jest natomiast decyzją nieostateczną, wobec czego może być rozpatrywana w postępowaniu odwoławczym.. Kolegium stwierdziło, że przedmiotowe naczepy, autobus i samochód ciężarowy pozostawały od dnia nabycia i nadal pozostają zarejestrowane na J. A. Wynika to z bazy danych Wydziału Spraw Administracyjnych Miejskiego Inspektoratu Komunikacji Urzędu Miasta przekazanych pismem z dnia 8 marca 2005r. i karty informacyjnej dotyczącej naczepy o numerze [...], a także potwierdzenia tego przez organ podatkowy w piśmie z dnia 8 maja 2006r. Z akt sprawy wynika ,że naczepy o nr [...], [...] [...], [...], [...], [...] zostały zajęte przez Pierwszy Urząd Skarbowy w dniu 5 listopada 1993r. W dniu 10 maja 1996r, naczepy o nr [...], [...] i [...] zostały zajęte ponownie przez Trzeci Urząd Skarbowy. Z informacji organów egzekucyjnych wynika, że przedmiotowe naczepy zajęte powtórnie w 1996 r. nie zostały odebrane dłużnikowi z uwagi na ich zły stan techniczny. Pozostałych naczep nie zajęto, ponieważ nie było ich w bazie dłużnika. Organ egzekucyjny wyjaśnił, że zarówno zajęcie jak i odebranie zajętych ruchomości nie pozbawia zobowiązanego prawa własności, pozostają one nadal w jego użytkowaniu, a sprzedaży dokonuje organ egzekucyjny. W sprawie dokonano wprawdzie takiej sprzedaży , ale dotyczyła ona innych pojazdów. Podkreślono przy tym, że zajmując przedmiotowe naczepy nie odbierano właścicielowi ich dowodów rejestracyjnych. W ocenie organu odwoławczego oznacza to, że przedmiotowe naczepy nie zmieniły właściciela, nie zostały zbyte, ani ich nie wyrejestrowano. Pozostają zatem własnością podatnika. Organ odwoławczy przypomniał, że organ egzekucyjny dokonał rozliczenia z dokonanych egzekucji , co wynika z jego pisma z dnia 30 maja 2005r. W ocenie organu odwoławczego dokonane ustalenia i wyjaśnienia właściwych organów potwierdzają, że przedmiotowe naczepy nie zmieniły właściciela, nie zostały zbyte ani ich nie wyrejestrowano, pozostają więc nadal własnością podatnika. Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 9 ust.5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2005r. wygaśnięcie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych łączy się z wyrejestrowaniem środka transportowego lub wydaniem przez organ rejestrujący decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Ponieważ okoliczności te nie miały miejsca, uznać należy że obowiązek ten nie wygasł. W decyzji podkreślono, że podatnik nie kwestionował opodatkowania autobusu i samochodu ciężarowego. Kolegium wskazało na orzecznictwo sądowoadministracyjne, które podkreślając obowiązki organu podatkowego wskazuje jednocześnie, że organ podatkowy nie ma nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów mających znaczenie dla sprawy (I SA/Wr 3444/02 z 9 kwietnia 2003 r.) i potwierdzających dany stan faktyczny, jeżeli dowodów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, a z ustaleń organu podatkowego wynikają wnioski przeciwne do twierdzeń podatnika. W świetle powyższego Kolegium uznało argumenty odwołania za nieuzasadnione. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego J. A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zarzucając jej naruszenie art. 180 § 1 w zw. z art. 181, art. 187 § 1 w zw. z art. 122 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącego fakt, że przedmiotowe naczepy zostały zarejestrowane na jego nazwisko nie oznacza bezspornie, że jest on ciągle ich właścicielem. Organ podatkowy jest zobowiązany do ustalenia stanu faktycznego na podstawie całokształtu materiału dowodowego czego jednak nie wykonano. Powołując się na korespondencję z Dyrektorem Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2003 r. skarżący dowodził, że nagminną praktyką Urzędu Skarbowego było, w przypadku zajęcia pojazdów, ich odebranie wraz z dowodami rejestracyjnymi i zdeponowanie w komisach. Z tego wynika, że przedmiotowe naczepy wraz z dowodami rejestracyjnymi zostały odebrane skarżącemu przez Urząd Skarbowy. Jego zdaniem istnieje możliwość, że dokumenty te zaginęły w Trzecim Urzędzie Skarbowym. Sugerował także możliwość zmiany przez Urząd Skarbowy numerów rejestracyjnych naczep oraz dołączając załączniki, wskazał na inne nieprawidłowości w działalności Urzędu. W ocenie skarżącego z wykazanych dowodów pośrednich wynika jasno, że przedmiotowe naczepy zostały mu odebrane i sprzedane. Z tego powodu zarejestrowane na niego , nie są już jego własnością. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji. Ponadto szczegółowo odniosło się do zarzutów skargi, wskazując, iż nie mają one wpływu na podjęte rozstrzygnięcie . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Nie ma przede wszystkim żadnych podstaw, aby podzielić zapatrywanie skarżącego sprowadzające się do zakwestionowania jego prawa własności do opisanych w decyzji spornych naczep, a co stosownie do art. 9 ust.1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( tekst jedn. Dz. U. z 2006r. Nr 121 poz. 844 ze zmianami ) stanowi przesłankę powstania obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych. Kwestia ta była rozważana w toku postępowania podatkowego i znalazła wyjaśnienie w zaskarżonej decyzji. Z pisma Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 30 maja 2005r, wynika jednoczenie, że w toku postępowania egzekucyjnego sprzedano naczepy o numerach rejestracyjnych [...], [...], [...] i [...] oraz ciągniki siodłowe o nr [...] i [...] , a rozliczenie sprzedaży tych pojazdów zostało doręczone zobowiązanemu 16 kwietnia 1996r. Z kolei Trzeci Urząd Skarbowy dokonał sprzedaży naczep o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Także w tym przypadku dokonano stosownego rozliczenia sprzedaży komisowej (faktury) 7 naczep, którą skarżący otrzymał, jak wskazano w piśmie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia 30 maja 2005 r. (k.106) wraz z pismami: Nr [...] z dnia 25 maja 1999 r. , Nr [...] z dnia 24 grudnia 2002 r. oraz Nr [...] z dnia 5 kwietnia 2003 r. Z dokumentów tych wynika, że sprzedane zostały naczepy o określonych numerach, których spór nie dotyczy. Wymienione w piśmie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 30 maja 2005 r. naczepy określone jako sprzedane, wskazane zostały jako wyrejestrowane obok wyrejestrowanych innych pojazdów, także w piśmie Urzędu Miasta z dnia 8 marca 2005 r. (k.77). Organ egzekucyjny potwierdził, że naczepy o nr [...], [...] i [...] zostały powtórnie zajęte w dniu 10 maja 1996r. Natomiast naczep o nr [...], [...] i [...] nie było w bazie skarżącego. Jak wyjaśniono w piśmie z dnia 30 maja 2005r, pismem z dnia 2 kwietnia 2003 r. doręczono skarżącemu kserokopie dowodów sprzedaży ruchomości. W piśmie tym podkreślono, że w przypadku zajęcia ruchomości , także środków transportu, pozostawia się je zobowiązanemu, który ma prawo je użytkować. Tym samym potwierdzono jedynie informacje zawarte w piśmie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia 22 kwietnia 2003r. ( str.60 akt ) z którego wynika, że naczepy o nr [...], [...] i [...] zostały 10 maja 1996r. zajęte i pozostawione na terenie bazy transportowej ‘’S’’ pod dozorem pracownika tej firmy dozorcy J. K. Pozostałe naczepy o nr [...], [...] i [...] nie były zajmowane. Nie odbierano tych przyczep skarżącemu i nie zlecano ich sprzedaży. Informacje te potwierdza protokół zajęcia z dnia 10 maja 1996r.( str. 57 akt ), a także zeznania komorników skarbowych Trzeciego Urzędu Skarbowego M. B. i K. P. , dokonujących zajęcia spornych naczep ( str.87 – 90 akt ). Z zeznań tych wynika również, że skarżącemu nie były odbierane dowody rejestracyjne, czego potwierdzeniem jest protokół zajęcia, a nie protokół "zajęcia i odebrania". Uzasadnionym jest w tej sytuacji przekonanie, że sporne naczepy nie zostały w jakikolwiek sposób zbyte. Nadal zatem ich właścicielem jest skarżący, a tym samym ciążył na nim w 2005 r. obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych w myśl art. 9 ust.1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych . Skarżący nie kwestionuje, że sporne naczepy zostały zarejestrowane na jego nazwisko Wynika to również z pisma Urzędu Miasta Wydziału Spraw Administracyjnych Miejski Inspektorat Komunikacji z dnia 8 marca 2005r. ( k. 77 akt ) i karty pojazdu naczepy o nr rej. [...]. Z treści natomiast art.9 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika , że obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Stałe wyrejestrowanie pojazdu następuje na wniosek właściciela w drodze decyzji administracyjnej uchylającej decyzję o wydaniu dla pojazdu dowodu rejestracyjnego ( art.79 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn. Dz. U z 2003r. Nr.58 poz. 515 ze zmianami ). Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący dysponował wspomnianymi rozstrzygnięciami, a zatem obowiązek podatkowy w tym podatku nie wygasł. W świetle powołanych przepisów bez znaczenia dla obowiązku podatkowego w podatku od środków transportu pozostaje fakt zajęcia naczep przez komornika w ramach czynności egzekucyjnych. Samo zajęcie nie przenosi bowiem prawa własności, ani też nie powoduje wyrejestrowania pojazdu. Oceny zasadności stanowiska organów podatkowych nie podważają także uchybienia organów egzekucyjnych, które w mniemaniu skarżącego miały miejsce. Organy podatkowe nie są bowiem upoważnione do kontroli czynności egzekucyjnych , która odbywa się na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( tekst jedn. Dz. U z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zmianami ). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.