I SA/Lu 699/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 lutego 2013 r. sprawy ze skargi I. S. i S. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia I. i S. małżonków S. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] uznające za nieuzasadniony zarzut przedawnienia zaległości podatkowej objętej tytułem wykonawczym nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego po rozpatrzeniu zarzutów dotyczących tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 9 lutego 2012 r. postanowieniem z [...] uznał zarzuty za nieuzasadnione. W zażaleniu na powyższe postanowienie małżonkowie S. wnieśli o jego uchylenie i uznanie zasadności zarzutu dotyczącego wygaśnięcia zobowiązania podatkowego przez przedawnienie i tym samym umorzenie postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z [...] utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji stwierdził, że na podstawie przekazanych akt sprawy ustalono, że I. S., prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą A w latach 2005 oraz 2006 mogła świadczyć usługi budowlane na terytorium Norwegii, które potwierdziła fakturami VAT. Przychody udokumentowane przedmiotowymi fakturami nie zostały wykazane w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2005, złożonym na formularzu PIT-36. Organ ustalił ponadto, że S. S., prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą B mógł świadczyć usługi budowlane i stolarskie na terytorium Norwegii, które potwierdził fakturami VAT. W celu potwierdzenia powyższych informacji Urząd Skarbowy przeprowadził u skarżących w lutym i marcu 2010 r. kontrole, a następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Organ podatkowy w wyniku przeprowadzonego postępowania uzyskał od norweskich organów podatkowych informacje potwierdzające fakt prowadzenia przez skarżących w 2005 r. działalności gospodarczej na terenie Norwegii, o czym świadczą faktury VAT będące w posiadaniu polskiego organu podatkowego oraz dokumenty przekazane przez stronę norweską. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że skarżący nie wykazał do opodatkowania przychodów uzyskanych w 2005 r. w wyniku wykonywania działalności gospodarczej zgodnie z kontraktami zawartymi z odbiorcą norweskim. Mając na względzie ustalony stan faktyczny, potwierdzony informacjami przekazanymi przez władze podatkowe Norwegii, organ podatkowy na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalił, że kwota przychodów uzyskanych przez S. S. w 2005 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wyniosła 399 331,24 zł. Natomiast wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. została określona na kwotę 136.834 zł. W zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące zawieszenie biegu terminu przedawnienia zgodnie z art. 70a Ordynacji podatkowej, a dochody z tytułu działalności prowadzonej w 2005 r. przez S. S. podlegały opodatkowaniu w Polsce. Od wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowienia z dnia [...] utrzymującego w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, w którym stwierdzono niezasadność zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2005 r. I. i S. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia skarżący zakwestionowali stanowisko organów podatkowych wyrażające się w uznaniu, że w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności warunkujące zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Skarżący uważają, że wystąpienie przez polskie organy podatkowe do norweskich organów podatkowych w celu uzyskania informacji mających wpływ na ustalenie zobowiązania podatkowego nie jest przesłanką warunkującą zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania. Zdaniem skarżących z treści przepisu art. 70a § 1 Ordynacji podatkowej, wynika wprost, że ma on zastosowanie tylko do umów międzynarodowych, a dodatkowo organ powinien udowodnić, że informacja uzyskana w ten sposób ma wpływ na wysokość podatku w Polsce. W przepisach nie ma mowy o pomocy prawnej polegającej na przesłuchaniu świadka, a więc okoliczność ta w żaden sposób nie wpływa na zawieszenie biegu terminu przedawnienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w skardze zawarto w zasadzie jeden zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązania podatkowego. Upływ terminu przedawnienia w rozpoznawanej sprawie przy braku okoliczności skutkujących przerwą lub zawieszeniem jego biegu nastąpiłby z dniem 31 grudnia 2011 r. W niniejszej sprawie spór pomiędzy stronami dotyczy interpretacji art. 70a § 1 Ordynacji podatkowej na tle okoliczności faktycznych sprawy i sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy okres oczekiwania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na realizację wniosku skierowanego do organów podatkowych Królestwa Norwegii o przesłuchanie świadka oraz nadesłanie uwierzytelnionych kserokopii wszystkich dokumentów będących w posiadaniu właściciela firmy C Norwegia, mających związek z postępowaniem w sprawie określenia małżonkom S. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2005 r. powoduje zawieszenie biegu terminu przedawnienia podatkowego, o którym mowa w § 1 tego przepisu. Zgodnie z art. 70a § 1 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 ulega zawieszeniu, jeżeli możliwość ustalenia lub określenia zobowiązania podatkowego wynika z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, a ustalenie lub określenie przez organ podatkowy wysokości tego zobowiązania uzależnione jest od uzyskania odpowiednich informacji od organów innego państwa. W myśl § 2 tego przepisu zawieszenie następuje od dnia wystąpienia przez organ podatkowy z wnioskiem do organu innego państwa do dnia uzyskania żądanej informacji – jednak nie dłużej niż przez okres 3 lat. Należy zaznaczyć, że o ile w przypadku zaistnienia okoliczności warunkujących przerwanie biegu przedawnienia jego termin po przerwaniu biegnie na nowo, a do okresu przedawnienia nie wlicza się czasu, który upłynął do chwili jego przerwania, to w przypadku zakończenia zawieszenia biegu przedawnienia biegnie on dalej, a na poczet okresu przedawnienia zalicza się okres jaki upłynął do czasu zawieszenia jego biegu. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w rozpoznawanej sprawie uzależnione jest od wystąpienia trzech przesłanek tj. - istnienia ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Polska, - wynikającej z tejże umowy właściwość polskiego organu podatkowego w zakresie ustalenia lub określenia zobowiązania podatkowego w danym podatku, - uzależnienie rozstrzygnięcia polskiego organu podatkowego od uzyskania odpowiednich informacji od organów innego państwa. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji posiadając informacje, że skarżący prowadził w latach 2005 - 2006 działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu usług budowlano-stolarskich na terytorium Norwegii na rzecz obywatela tego kraju, przeprowadził u I. i S. S. w miesiącu lutym i marcu 2010 r. kontrole. Ze względu na ustalenia dokonane w trakcie kontroli podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu wobec skarżących postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. W celu zweryfikowania uzyskanych informacji o prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej na terenie Norwegii oraz mając na uwadze złożone wyjaśnienia, Naczelnik Urzędu Skarbowego za pośrednictwem Biura Wymiany Informacji Podatkowych Izby Skarbowej w P. zwrócił się do Królestwa Norwegii o udzielenie informacji niezbędnych do określenia wysokości zobowiązań podatkowych poprzez przesłuchanie w charakterze świadka, obywatela Norwegii – G. O. B., właściciela firmy C Norwegia. Podstawą zwrócenia się przez Naczelnika Urzędu Skarbowego do norweskich władz podatkowych o uzyskanie wnioskowanych informacji była umowa zawarta w Oslo 24 maja 1977 r. pomiędzy Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, a Rządem Królestwa Norwegii o unikaniu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz.U. z 1979 r. Nr 27, poz. 157). Należy wskazać, że w odpowiedzi na powyższe pismo organ I instancji uzyskał oprócz odpowiedzi na zadane pytania również szereg dokumentów zgromadzonych przez norweskie organy podatkowe, które zostały przesłane do wnioskującego organu. Naczelnik Urzędu Skarbowego uzyskał tym samym potwierdzenie posiadanych informacji, w wyniku czego mógł określić skarżącym zobowiązanie podatkowe. Uznać zatem należy, że informacje przekazane przez norweskie władze podatkowe pozwoliły potwierdzić fakt prowadzenia przez skarżącego w 2005 r. działalności gospodarczej na terenie Norwegii, o czym świadczą faktury VAT oraz dokumenty przekazane przez stronę norweską. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 wskazanej powyżej umowy z 24 maja 1977 r. o unikaniu podwójnego opodatkowania (...) zyski przedsiębiorstwa umawiającego się państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim umawiającym się państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo prowadzi działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim umawiającym się państwie, jednak tylko do takiej wysokości, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi. W rozumieniu wskazanej powyżej umowy określenie "zakład" oznacza stałą placówkę, w której całkowicie albo częściowo wykonuje się działalność przedsiębiorstwa. Określenie: "zakład" obejmuje w szczególności: miejsce zarządu, filię, biuro, zakład fabryczny, warsztat, budowę albo montaż, które trwają przez okres dłuższy niż 18 miesięcy (art. 5 ust. 1 i ust. 2 umowy). Mając na uwadze powyższe uregulowania organ podatkowy ustalając, że działalność gospodarcza skarżącego nie była prowadzona przez położony na terenie Norwegii zakład prawidłowo uznał, że dochody uzyskiwane z tego tytułu w 2005 r. podlegały opodatkowaniu w Polsce. Należy mieć bowiem na uwadze, że stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (DZ.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) w skrócie u.p.d.f. osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Wymieniony przepis prawa podatkowego stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a u.p.d.f.). Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione wszystkie niezbędne przesłanki określone w art. 70a § 1 Ordynacji podatkowej, świadczące o tym, że działania organu podatkowego doprowadziły do zawieszania postępowania podatkowego bowiem, jak wyżej wykazano: - podstawą wniosku o udzielenie informacji była mająca w sprawie zastosowanie umowa zawarta w Oslo 24 maja 1977 r. pomiędzy Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, a Rządem Królestwa Norwegii o unikaniu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz.U. z 1979 r. Nr 27, poz. 157), - zgodnie z art. 7 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i ust. 2 wskazanej powyżej umowy dochody uzyskane przez skarżącego podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym w Polsce, - materiały uzyskane od norweskich władz podatkowych stanowiły podstawę rozstrzygnięcia polskich organów podatkowych. W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 28 czerwca 2010 r. wystąpił do norweskich władz podatkowych z wnioskiem o udzielenie informacji na temat świadczonych przez skarżącego usług na rzecz obywatela Norwegii G. O. B.. Żądana informacja wpłynęła do organu podatkowego w dniu 6 grudnia 2010 r., tj. po 161 dniach, a więc zgodnie z art 70a § 2 Ordynacji podatkowej, na taki okres nastąpiło zawieszenie terminu przedawnienia. Mając na uwadze powyższe uregulowania prawne w odniesieniu do zaistniałego stanu faktycznego stwierdzić należy, że nie można podzielić stanowiska skarżących wyrażającego się w stwierdzeniu, że w niniejszej sprawie nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, wskutek czego zobowiązanie podatkowe za 2005 r. uległo przedawnieniu. Podkreślenia wymaga również fakt, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego może zostać przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego. W takiej sytuacji bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny (art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej). W dniu 10 lutego 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego doręczył skarżącej tytuł wykonawczy obejmujący dochodzoną należność podatkową. W tym dniu dokonał także zajęcia ruchomości należących do skarżących. Uznać zatem należy, że wskutek zastosowania środka egzekucyjnego nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia. W konsekwencji, zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawni się z dniem 10 lutego 2017 r. Mając na uwadze powyższe podniesiony w skardze zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. uznać należy za nieuzasadniony. Sąd nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 .), skargę oddalił. ----------------------- 5