I SA/Lu 710/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 386/16 przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, jak właściwemu miejscowo, do rozpoznania sprawę ze skargi W. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Jak ustalono z urzędu sprawa ze skargi W. L. na ww. postanowienie była już przedmiotem rozpoznania przed tutejszym Sadem, który postanowieniem z dnia 26 lutego 2016 r. skargę strony odrzucił. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej "P.p.s.a."). Sąd uznał, że skoro stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 3 ww. ustawy w brzmieniu wprowadzonym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658 - art. 1 pkt 1 lit. a)), mającego zastosowanie w sprawie wyłączone spod kontroli sądowoadministracyjnej zostały postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to skargę należało uznać za niedopuszczalną. Wprawdzie wcześniej wydane przez Sąd w dniu 26 lutego 2016 r. orzeczenie odrzucające skargę nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), o której traktuje art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., albowiem nie doszło w tej sprawie do prawomocnego osądzenia (rozpoznania) sprawy (zob. komentarz do art. 58 J.P. Tarno komentarz LexisNexis 2011), to wniesienie ponownie skargi na to samo rozstrzygnięcie, które ze zmianą stanu prawnego zostało wyłączone spod kontroli sądowoadministracyjnej powoduje, że ponowna skarga na to postanowienie jest również niedopuszczalna. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.