I SA/Lu 717/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Kręcisz, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Monika Bartmińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. - oddala skargę Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania A. – J.P. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] znak: [...] w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2004r. – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy wynika, że w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu PIT i VAT za 2004r. ujawniono nieprawidłowości powodujące zakwestionowanie rozliczeń w podatku VAT w miesiącach: luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień i grudzień 2004r. Ujawniono fakt dokonania w dniu 31 sierpnia 2004r. wewnątrzwspólnotowego nabycia maszyny drukarskiej na kwotę 203.000 Euro od francuskiej firmy B. , a następnie jej sprzedaż w miesiącu grudniu 2004r. oraz brak podstaw do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez C., a także brak podstaw do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy zakupie cementu, który nie był przedmiotem sprzedaży (nie stanowił sprzedaży opodatkowanej). Wobec powyższych ustaleń organ podatkowy I instancji w dniu [...] wydał decyzję w sprawie wymiaru podatku VAT za wyżej wymienione okresy rozliczeniowe. W wyniku wniesionego przez stronę odwołania, decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zakresie rozliczenia podatku VAT za miesiące: luty, marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2004r., natomiast w odniesieniu do miesiąca grudnia 2004r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. W następstwie ponownie przeprowadzonego i uzupełnionego postępowania dowodowego decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za m-c grudzień 2004r. w kwocie 198.175 zł wobec ustalenia, że w IV kwartale 2004r. podatnik nabył we Francji maszynę drukarską za kwotę 203. 000 EU i nabycia tego nie zadeklarował i nie rozliczył, a następnie dokonał sprzedaży tej maszyny, czego również nie wykazał w dokumentacji swojej firmy. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik strony wnosił o jej uchylenie i określenie zobowiązania podatkowego za ten miesiąc w wysokości deklarowanej przez stronę z pominięciem, jako podstawy opodatkowania, kwoty 902.639,50 zł ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W odwołaniu strona żądała: 1/ w trybie art. 5 i art.19 Rozporządzenia Rady Europy 1798/2003/WE - przeprowadzenia dowodów osobowych oraz z dokumentów na okoliczności przyczyn, z powodu których firma B. zarachowała na poczet zapłaty za maszynę offsetową kwoty pieniężne przekazane przez inne niż podatnik podmioty; 2/ w trybie umowy o pomocy prawnej /.../ pomiędzy Polską a Ukrainą /Dz. U. z 1994r. Nr 96, poz. 465 i 466/ przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków B. M., J. S. i S. P., zarzucając wydanie decyzji z naruszeniem art. 122, art., 180 i 191 Ordynacji podatkowej (powoływanej dalej jako Op.) a nadto art. 70 § 1 Op. przez określenie zobowiązania podatkowego na kwotę 198.175 zł mimo jego przedawnienia, naruszeniem art. 5 ust.1 pkt 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 6, art. 99 ust. 12 i art. 109 ust 1 i 3 ustawy o VAT poprzez ich wadliwą wykładnię i błędne określenie zobowiązania podatkowego za m-c grudzień 2004r. mimo, że w tym miesiącu J. P. nie dokonał sprzedaży maszyn drukarskich na kwotę 902.639, 50 zł. Kwestionował przede wszystkim ustalenia faktyczne poczynione w sprawie podnosząc, że: 1/ f-ra VAT zakupu maszyny nr 200304143 została oznaczona NIP krajowym, a więc nie posiada prawidłowego oznaczenia dla transakcji wewnątrzwspólnotowych. W przypadku innych kontrahentów z UE w tym czasie podatnik otrzymywał faktury z prawidłowym oznaczeniem (PL). 2/ W aktach brak jest wystawionego i podpisanego przez stronę zamówienia, faktura sprzedaży nie została przez niego podpisana, a zatem nie można uznać by na jego rzecz dokonano dostawy wewnątrzwspólnotowej, lecz na rzecz innej osoby, która się za niego "podszyła". Bez znaczenia jest przy tym fakt omyłkowego podpisania przez podatnika i opatrzenia pieczęcią firmy w dniu 7.10. 2004r. listu przewozowego [...] , dokumentującego dostawę spornej maszyny do jego firmy. 3/ W ocenie strony nie wniosło wiele do sprawy przesłuchanie osób biorących udział w ciągu zleceń, w ramach których dokonano przewozu spornej maszyny graficznej z Francji do Polski. Natomiast zeznania B. N. wskazują S. P. jako osobę, która zleciła przewiezienie maszyny, a zatem winien być on przesłuchany w charakterze świadka. Nie ustalono też kto dokonał zapłaty za sporną maszynę, a pozyskane w tym zakresie informacje są niewystarczające. 4/ niezbędne było przesłuchanie B. M. i J. S., którzy byli faktycznymi nabywcami maszyny drukarskiej dostarczonej na podstawie listu przewozowego [...]. Brak ich przesłuchania powoduje, że nie można zaprzeczyć, że maszyna opuściła obszar celny UE już w październiku 2004r. będąc wyeksportowaną przy wykorzystaniu faktury nr [...] . 5/ Za niedopuszczalne uznano dywagacje organu I instancji jakoby sporna maszyna została zbyta na terenie kraju w grudniu 2004r. z tej przyczyny, że nie figurowała na stanie magazynu strony, ani w ewidencji środków trwałych, jak również brak dowodu na jej wyeksportowanie, tymczasem przyjęcie, że sprzedaż nastąpiła w październiku 2004r. powodowałoby przedawnienie zobowiązania podatkowego (art. 70 § 1 Op.). Postanowieniem z dnia 27 maja 2010r. organ odwoławczy odmówił przeprowadzenia dowodów opisanych w pkt 1 i 2 podnosząc, iż okoliczności te zostały wyjaśnione innymi dowodami. W dniu 8 czerwca 2010r. pełnomocnik ponowił powyższe wnioski. Organ odwoławczy rozpoznając sprawę w pierwszej kolejności wskazał, iż organ podatkowy gromadzi w sprawie materiał dowodowy niezbędny do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia (z urzędu i na wniosek strony) i samodzielnie dokonuje jego oceny. Zapewnieniu gwarancji bezstronności i obiektywizmu dokonanych w sprawie ustaleń i ocen służą głównie zasady: prawdy materialnej, zupełności postępowania dowodowego i związana z nimi kwestia ciężaru dowodu oraz zasada swobodnej oceny dowodów. Podniósł, iż gwarantem zasady prawdy materialnej (art. 122 Op.) są przepisy regulujące postępowanie dowodowe, a w szczególności art. 180 i następne Ordynacji podatkowej. Podkreślił, iż dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenie ma taki fakt, z którym norma prawa podatkowego wiąże określone skutki prawne. Korzystanie zatem ze wszystkich dostępnych źródeł oraz środków dowodowych możliwe jest o tyle, o ile mogą one przyczynić się do ustalenia prawdy materialnej i wyjaśnienia sprawy. Powołał się także na treść art. 191 Ordynacji podatkowej, dokonując jego interpretacji. W kontekście przytoczonych zasad postępowania organ odwoławczy wywiódł, iż analiza zgromadzonego materiału dowodowego oraz uzasadnienia decyzji organu I instancji nie daje podstaw do uznania za zasadne zarzutów odwołania. Podkreślił, iż ponownie przeprowadzone postępowanie podatkowe doprowadziło do uzupełnienia materiału dowodowego /przesłuchanie M. M., D. K., wystąpienie o identyfikację dodatkową stron transakcji/. W ocenie organu odwoławczego przesłuchanie wszystkich uczestników zlecenia transportowego maszyny drukarskiej, w tym D. K. – kierowcy przewożącego maszynę, pozwoliło odtworzyć faktyczny przebieg realizacji zlecenia przewozu maszyny z Francji do Polski. Przy czym, w ocenie organu, zeznania te nie potwierdzają wskazanej w odwołaniu wersji przebiegu transakcji. Organ podał, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu 31 sierpnia 2004r. podatnik dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia maszyny drukarskiej na kwotę 203.000 Euro od francuskiej firmy B. , o czym świadczy: 1/ f-ra nr [...] wystawiona w dniu 31 sierpnia 2004r. przez B. na rzecz A. J. P. , z wskazanym numerem VAT PL [...], dokumentująca sprzedaż maszyny drukarskiej czterokolorowej Heidelberg SM 52-4 o nr seryjnym [...] ; 2/ międzynarodowy list przewozowy CMR nr [...] z dnia 5.10.2004r., gdzie jako przewoźnik figuruje D.; miejsce i data załadowania – S. [...].; odbiorca – C. ; rodzaj towaru – 1 offset Press 4 colours Heidelberg SM 52-4 S/N [...]; list w rubryce otrzymano opatrzono pieczęcią, datą 7.10.2004r. i własnoręcznym podpisem J. P., potwierdzającym dostawę i odbiór maszyny na placu w W. O. Organ stwierdził przy tym, że zarzut jakoby w fakturze błędnie oznaczono nr NIP nabywcy J. P. jest oczywiście bezzasadny, bowiem z jej treści bezsprzecznie wynika zamieszczenie prawidłowego nr [...] poprzedzonego kodem literowym państwa: PL. Wskazał, iż potraktowanie danej czynności jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów zawsze wymaga spełnienia dwóch podstawowych warunków – a/ podmiot z jednego państwa członkowskiego musi nabyć prawo do rozporządzania towarami jak właściciel; tak więc na rzecz tego podmiotu musi być dokonana dostawa; b/ po nabyciu towary są przemieszczane na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo wysyłki, przy czym nie gra roli, kto faktycznie przewozi towar i na czyje zlecenie jest to czynione, gdyż towary w wyniku dokonanej dostawy mogą być wysyłane lub transportowane przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. Zatem każdej wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów opodatkowanej stawką 0 % (bądź zwolnionej z opodatkowania) w państwie członkowskim, w którym rozpoczęto transport odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów opodatkowane stawką właściwą dla danego towaru w państwie członkowskim, w którym ten transport został zakończony. Taki sposób opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowych daje gwarancję realizacji zasady neutralności podatkowej. Państwa członkowskie UE w związku z przyjęciem wspólnego systemu podatku od wartości dodanej zostały zobligowane do odpowiedniego zharmonizowania administracji systemu podatkowego i wprowadzenia jednolitego systemu informacji o podatnikach oraz dokonywanych przez nich transakcjach. Administracja podatkowa Wspólnoty funkcjonuje m.in. w oparciu o zasadę wzajemnego zapewnienia dostępu informacji organom podatkowym poszczególnych Państw Członkowskich, a w tym celu został stworzony system wymiany informacji VIES, a w jego ramach Centralne Biura Łącznikowe. W tym systemie francuskie służby podatkowe uwidoczniły sporną transakcję w oparciu o deklarację francuskiego kontrahenta J. P. – firmę E. w S. W tym kontekście organ odwoławczy uznał za prawidłowe przyjęcie przez organ I instancji, iż transakcja faktycznie miała miejsce na rzecz firmy J. P. W dokumentacji podatnika za 2004r. nie stwierdzono istnienia faktury dokumentującej dokonanie odpłatnej dostawy w kraju nabytej we Francji maszyny drukarskiej. Nie ujęto jej także w ewidencji środków trwałych, brak jej też na stanie remanentowym w sporządzonej na dzień 31 grudnia 2004r. inwentaryzacji. Podatnik nie przedstawił też wiarygodnego dokumentu potwierdzającego jej eksport na Ukrainę. Przeprowadzone przy udziale polskich służb celnych postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło jej eksportu. Stąd przyjęto, że maszyna ta została sprzedana w kraju, a za datę powstania obowiązku podatkowego ostatni dzień roku podatkowego, za podstawę opodatkowania wartość nabycia maszyny, co nie narusza wskazanych w odwołaniu przepisów prawa materialnego. Nie znaleziono także podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, wyjaśniając iż przyjęcie, że sprzedaż nastąpiła w dniu 31.12.2004r. powoduje, iż termin wskazany w tym przepisie rozpoczął swój bieg z dniem 31.12.2005r., a zatem zobowiązania podatkowe nie uległo przedawnieniu. Ponadto w odniesieniu do przedmiotowych zobowiązań podatkowych zastosowano środek egzekucyjne w postaci zajęcia rachunku bankowego, o czym powiadomiono podatnika w dniu 6 kwietnia 2007r. Ustosunkowując się do wniosku pełnomocnika podatnika o przeprowadzenie dalszych dowodów, organ odwoławczy powołał się na art. 5 i 19 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1798/2003 z dnia 7.10.2003 w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 218/92 podkreślając, iż dwukrotnie zwracano się do francuskich służb podatkowych o sprawdzenie szczegółów spornej transakcji. Otrzymano potwierdzenie zawarcia transakcji oraz kserokopie dokumentów dołączonych do transakcji: 1/ fakturę nr [...] z dnia 31.08.2004r. 2/ 3 przelewy: z dnia 24.09.2004r. na kwotę 16.000 Euro; z dnia 24.09.2004r. na kwotę 10.000 Euro, z dnia 27.09.2004r. na kwotę 177.000 Euro, wyciągi bankowe z odręcznymi dopiskami przyporządkowującymi przelewy, jako zapłaty za maszynę drukarską, 3/ CMR nr [...] ; 4/ potwierdzenie zgłoszenia rejestracyjnego podatnika VAT wydanego przez NUS w C. w dniu 12.01.2004r., 5/ zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON wydane przez Urząd Statystyczny w dniu 7.01.2004r. 6/ zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nr [...] z dnia 17.02.2004r. wydane przez Prezydenta Miasta. Po ponownym zapytaniu otrzymano odpowiedź, iż w wyniku dodatkowego postępowania przeprowadzonego przez francuskie służby podatkowe ustalono, iż zapisy na wyciągach z konta bieżącego pochodzą od pracownika działu księgowego spółki B.. Dla pozyskania dalszych informacji musiałoby być przeprowadzone dodatkowe przesłuchanie tego księgowego w powiązaniu z badaniem dokumentów księgowych firmy, co mając na uwadze treść obszernego materiału dowodowego, nie było nieodzowne. Mając na uwadze, że zebrane dowody wskazują na dokonanie przez skarżącego wewnątrzwspólnotowego nabycia spornej maszyny, przesłuchanie świadków M., S. i P. uznano za bezcelowe. Wg strony, mieliby oni potwierdzić, że bez wiedzy podatnika dokonali zakupu maszyny, którą następnie przy pomocy zgłoszenia celnego OGL nr [...] z dnia 12 października 2004r. skarżący wyeksportował na Ukrainę, jednak zgromadzony materiał dowodowy wyklucza tę tezę. Skarżący wynajmował plac od firmy trzeciej, a nie świadczył usług składowania, co ewentualnie mogłoby uprawdopodobnić fakt potwierdzenia odbiory maszyny, której nie kupował. Organ podkreślił, iż przeprowadzone we współpracy ze służbami celnymi postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło eksportu spornej maszyny na Ukrainę. Wskazywane przez skarżącego zgłoszenie celne OGL nr [...] z dnia 12.10.2004r. dokumentuje eksport maszyny poligraficznej używanej, wartości 15.615 zł i wadze 2.500 kg na rzecz S. Y. ul. G. w K. , a nie B. M, jak twierdzi podatnik. Stąd organ odwoławczy podzielił ocenę organu I instancji co do niewiarygodności oświadczenia złożonego przez B. M. w dniu 16 czerwca 2006r. ( zał. nr 4 do protokołu kontroli). Brak podstaw do przesłuchania ww. świadków organ wywiódł także z faktu, iż ich zeznania miałyby uprawdopodobnić inny przebieg operacji eksportowej, niż wynika to ze zgłoszeń celnych dokonanych przez samą stronę zarówno co do przedmiotu, jak i wagi, wartości oraz daty eksportu towaru. W ocenie organu wskazywanie przez stronę na inną wartość transakcji eksportowej (15.615 zł zamiast co najmniej 902.639,50 zł) zastosowanej w wyniku polecenia B. M. w fakturze eksportowej Nr [...] jest niewiarygodne z punktu widzenia logiki i doświadczenia życiowego, a nadto biorąc pod uwagę osobę składającego (były celnik) oraz fakt, że prowadził on suwerenną, niezależną od kontrahentów ukraińskich działalność gospodarczą. Uwzględnienie żądań i twierdzeń strony odnoszących się do innego przebiegu transakcji eksportowej, byłoby zakwestionowaniem rzetelności nie tylko jego dokumentów, ale też i rzetelności odpraw celnych, ku czemu brak jest podstaw. Stąd, w ocenie organu, skoro podatnik ponad wszelką wątpliwość nabył maszyną drukarską od francuskiej firmy B., nie dokonał jej eksportu, nie zaewidencjonował jej w ewidencji środków trwałych i nie uwidocznił w spisie inwentarzowym sporządzonym na dzień 31.12.2004r., to musiał dokonać jej sprzedaży na terenie kraju, co dawało podstawę do orzeczenia jak w sentencji. W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik J. P. podnosił wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.: 1 /art. 122, art. 180, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyjaśnienia, czy skarżący nabył w firmie B. maszynę drukarską, której dotyczy faktura nr [...] z dnia 31 sierpnia 2004r. oraz dlaczego za zakup tej maszyny płaciły osoby trzecie, oraz jaki towar był przedmiotem sprzedaży na podstawie faktury eksportowej [...] oraz, w jaki sposób został nabyty przez skarżącego towar będący przedmiotem sprzedaży na podstawie tej faktury; 2/ art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak wskazania dowodów, na podstawie których ustalono, że maszyna graficzna sprzedana została w grudniu 2004r.; 3/ art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez określenie zobowiązania podatkowego, mimo jego przedawnienia; oraz naruszeniem: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 6, art. 99 ust. 12, art. 106 ust. 7 i art. 109 ust 1 i 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, poprzez wadliwą ich wykładnię i błędne określenie zobowiązania podatkowego za grudzień 2004r., pomimo że w miesiącu grudniu podatnik nie dokonał sprzedaży maszyn drukarskich na kwotę 902.639,50 zł , a przez to wartość ta nie mogła być podstawą wyliczenia podatku należnego i w oparciu o te zarzuty wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Podkreślał, iż postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami, bowiem nawet nie starano się wyjaśnić istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, a mianowicie, czy skarżący zamawiał sporną maszynę i za nią zapłacił, gdy dowody dotyczącego jego firmy posiadane przez francuską spółkę pozyskane zostały od skarżącego dla innych celów i podstępnie wykorzystane przez osoby trzecie do wystawienie nieodzwierciedlającej rzeczywistej operacji gospodarczej faktury nr [...]. Okoliczności faktyczne sprawy mogły być wyjaśnione jedynie przez przesłuchanie wnioskowanych świadków, w szczególności S. P., który polecił przewiezienie spornej maszyny do W. O. i mógłby wskazać, czy skarżący zamawiał jej transport jako nabywca, czy też maszyna ta była nabyta przez inny podmiot, na zlecenie którego maszyna ta miała być jedynie składowana w firmie skarżącego. Podobnie nie przesłuchano B. M., który oświadczył, że maszyna zakupiona we Francji, bez wiedzy firmy skarżącego wywieziona została na Ukrainę – list przewozowy nr 47 z dnia 15 października 2004r. Zaniechano także przesłuchania J. S., na którego poza B. M. wskazywał skarżący jako na nabywcę maszyny drukarskiej, która w dniu 12 października 2004r. wywieziona została na Ukrainę, na co przedstawione zostały stosowne dokumenty. Zakwestionowanie tych dokumentów powinno nastąpić w oparciu o zeznania ww. osób, co doprowadziłoby do potwierdzenia, że sporna maszyna opuściła obszar celny UE już w październiku 2004r. na podstawie faktury [...]. Nie był znany stan magazynu skarżącego w październiku 2004r. stąd przyjęcie, że maszyna zbyta została na terenie kraju w grudniu 2004r. było dowolne. Uzasadnia to tezę, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Rozważenie przede wszystkim wymagają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, bowiem tylko prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy pozwala na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Spór w sprawie sprowadza się zaś do prawidłowości tych ustaleń w zakresie nabycia przez skarżącego maszyny drukarskiej Heidelberg SM 52-4 o nr seryjnym [...] , a następnie okoliczności i terminu jej zbycia. Na wstępie podkreślenia wymaga, iż w działalności gospodarczej istotne znaczenie mają dokumenty źródłowe, które stanowią podstawę zapisów w księgach podatkowych, a ich badanie daje podstawę do oceny rzetelności tych zapisów i przebiegu związanych z nimi operacji gospodarczych. Za prawidłowe i zgodne z rzeczywistością wystawienie i przyjęcie tych dokumentów odpowiada podatnik, który ma obowiązek uwidocznić je w prowadzonych księgach podatkowych. Organy podatkowe w toku postępowania, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, zakwestionowały w trybie art. 193 § 4 Op. m.in. w części ewidencję sprzedaży i zakupu, co znalazło wyraz w protokole kontroli z dnia 17.01.2007r. (k.- 200-216 t.II). W ocenie Sądu, przeprowadzone bez naruszenia art. 180, art. 181, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Op. postępowanie dowodowe dawało organom podatkowym podstawę do przyjęcia, iż ewidencje w zakresie niezaewidencjonowania wewnątrzwspólnotowego nabycia maszyny drukarskiej czterokolorowej Heidelberg SM 52-4 o nr seryjnym [...] na podstawie f-ry nr [...] wystawionej w dniu 31 sierpnia 2004r. przez B. na rzecz A. ze wskazanym numerem VAT PL [...], a następnie jej zbycia jest nierzetelna. Organy podatkowe zebrały wystarczający dla oceny istotnych okoliczności faktycznych materiał dowodowy i dokonały jego oceny w ramach uprawnień wynikających z art. 191 Op., czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 210 § 4 Op. Przyjęte przez organy podatkowe ustalenia faktyczne, z których wynika, iż skarżący dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia od B. maszyny drukarskiej czterokolorowej Heidelberg SM 52-4 o nr seryjnym [...] oparte zostały o fakturę [...], 3 przelewy: z dnia 24.09.2004r. na kwotę 16.000 Euro; z dnia 24.09.2004r. na kwotę 10.000 Euro, z dnia 27.09.2004r. na kwotę 177.000 Euro, wyciągi bankowe z odręcznymi dopiskami przyporządkowującymi przelewy jako zapłaty za tą maszynę drukarską, CMR nr [...], przy czym dane identyfikujące nabywcę nie budzą wątpliwości co do podmiotu nabywającego. Nie budzi przy tym również wątpliwości, iż rzecz została skarżącemu wydana, bowiem skarżący pokwitował odbiór tej maszyny, jako jej nabywca, przystawiając pieczątkę swojej firmy i opatrując dokument przewozowy własnoręcznym podpisem. Zapłata za maszynę zarachowana została na poczet ceny nabycia. Trafnie, w ocenie sądu, organy podatkowe wskazują, iż podnoszony przez skarżącego fakt omyłkowego przyjęcia i pokwitowania odbioru przedmiotowej maszyny jest niewiarygodny. Przedmiotowa maszyna nie była jedną z wielu rzeczy oznaczonych co do gatunku dostarczonych skarżącemu, lecz rzeczą oznaczoną co do tożsamości, znacznej wartości i wagi, stąd przyjęcie za niewiarygodne twierdzeń skarżącego jest w tym zakresie uzasadnione zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Słusznie przy tym wskazano, że skarżący nie prowadził działalności w zakresie składu, co ewentualnie mogłoby uzasadniać potwierdzenie przyjęcia na skład rzeczy cudzej. Skarżący zresztą nie twierdził, że maszyna miała być składowana na jego placu lecz, że przez pomyłkę pokwitował jej odbiór jako nabywca. W takiej sytuacji przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka S. P. prowadzone byłoby na okoliczności zaprzeczające tym twierdzeniom. Znamienne jest, iż skarżący twierdząc, że inny podmiot podstępnie posłużył się danymi identyfikującymi jego firmę wobec dostawcy i nabył przedmiotową maszyną bez jego wiedzy nie podjął żadnych kroków prawnych w celu identyfikacji tego podmiotu i wyciągnięcia wobec niego konsekwencji prawnych, lecz twierdził, że ta maszyna drukarska została wyeksportowana na Ukrainę w dniu 12 października 2004r. Okoliczności tej, jak wynika z zebranego materiału dowodowego, nie potwierdzają jednak dokumenty: zgłoszenie celne OGL nr [...] z dnia 12.10.2004r., które dokumentuje eksport maszyny poligraficznej używanej, wartości 15.615 zł i wadze 2.500 kg, a więc o zupełnie innych parametrach technicznych i wartości, na rzecz S. Y. ul. G. w K., a nie B. M., jak twierdził podatnik. Ocena, iż tak znaczna różnica w wadze, cenie wyeksportowanej w dniu 12 października 2004r. maszyny nie dawała podstaw do przyjęcia, iż była to nabyta wewnątrzwspólnotowo maszyna drukarska czterokolorowa Heidelberg SM 52-4. nie może być uznana za dowolną. Ocena dowodów i wyciągnięte przez organy podatkowe wnioski są logiczne, spójne i znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, stąd odmienne twierdzenia skarżącego stanowią jedynie dowolną polemikę z prawidłowymi ustaleniami organów podatkowych. Powoływanie się zaś na okoliczność, iż powszechnie znany jest fakt, że w wymianie handlowej z Ukrainą fałszowane są dokumenty źródłowe i celne ( co do przedmiotu transakcji, wartości) nie może być uznane za argument podważający ustalenia dokonane na podstawie dowodów, które sporządził sam podatnik, który nadto powołuje się na współpracę z B. M., jako stałym kontrahentem. Pominięcie wskazywanych przez skarżącego dowodów ze źródeł osobowych, w sytuacji, gdy okoliczności na które mieli zeznać są sprzeczne z dokumentami źródłowymi uzyskanymi w toku postępowania i sporządzonymi przez samego skarżącego i miałyby być logicznie sprzeczne z podawanymi przez skarżącego okolicznościami nabycia i zbycia przedmiotowej maszyny nie może być uznane, w ocenie sądu, za naruszające art. 180, 181, 122 i 187 § 1 Op. Ustalenia, iż skarżący dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia maszyny drukarskiej Heidelberg SM 52-4, a następnie jej dostawy na terenie kraju wynika z prawidłowo zebranego i ocenionego materiału dowodowego. Przyjęcie, że dostawa na terenie kraju miała miejsce w grudniu 2004r. jest logiczną konsekwencją ustaleń poczynionych na podstawie ksiąg podatkowych prowadzonych przez skarżącego. Brak tej maszyny w remanencie końcowym za 2004r. oraz dowodów świadczących, iż została zbyta w okresie od października do grudnia 2004r. jest bezsporny. Skarżący nie udowodnił, iż wyeksportował ją na Ukrainę w dniu 12.10.2004r. lub w terminie późniejszym, bowiem, jak wskazały organy podatkowe, przeczą temu zgromadzone w toku postępowania dowody pozyskane od służb celnych RP (k.- 169 -181 t.II). Przyjęcie za prawidłowe ustaleń faktycznych poczynionych przez organy podatkowe w toku postępowania dawało podstawę do zastosowania wskazanych w zaskarżonej decyzji przepisów materialnego prawa podatkowego. Sąd nie podziela w związku z tym zarzutu naruszenia art. 70 § 1 Op., jako że prawidłowe przyjęcie, że dostawa przedmiotowej maszyny drukarskiej miała miejsce na terenie kraju w grudniu 2004r. czyni ten zarzut bezzasadnym. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych uznając, iż zarzuty skargi są bezzasadne, a zaskarżona decyzja prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji.