I SA/Lu 730/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka, Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca),, WSA Andrzej Niezgoda, Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Gilowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi "A." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006r. I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz "A." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. kwotę 5.117 (pięć tysięcy sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A spółka z o.o. od decyzji Prezydenta Miasta C.z dnia [...] r. umarzającej postępowanie w sprawie o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r. oraz zwrotu nadpłaty bądź zaliczenie jej na poczet zobowiązań podatkowych - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że A spółka z o.o. wystąpiła dnia [...] r. z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok [...] w kwocie [...] zł oraz o zwrot nadpłaty bądź zaliczenie jej na poczet zobowiązań podatkowych, składając wraz z wnioskiem deklarację korygującą na podatek od nieruchomości za [...]r. Wniosek o stwierdzenie nadpłaty wpłynął do organu w dniu [...]r. Organ podatkowy I instancji, wskazując na przepis art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej uznał, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, ponieważ wniosek spółki nadany w polskiej placówce pocztowej w dniu [...] r. został doręczony organowi w dniu [...] r., po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, które nastąpiło w dniu [...] r. W odwołaniu od przedmiotowej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. - naruszenie art. 208 Ordynacji podatkowej w związku z art. 70 § 1 tej ustawy oraz w związku z art. 79 § 2 Ordynacji poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania nadpłatowego zainicjowanego wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty za [...]r. złożonym przez Spółkę przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za ten rok, tj. przed [...] r.; - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, dalej "p.p.s.a.") poprzez wydanie decyzji niezgodnej z oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Lu 156/13 wydanym w niniejszej sprawie, mimo związania organu oceną prawną i wskazaniami sądu zaprezentowanymi w przedmiotowym wyroku; - art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 125 § 1 tej ustawy poprzez przewlekłe załatwienie sprawy, trwające dłużej niż dwa miesiące, skutkujące wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania z powodu upływu terminu przedawnienia; - art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji z poważnym naruszeniem przepisów prawa podatkowego i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z powodu błędnego zastosowania normy wynikającej z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 70 § 1 oraz art. 79 § 2 prowadzące do niemerytorycznego zakończenia postępowania podatkowego, mimo braku ku temu podstaw prawnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po analizie treści odwołania nie znalazło podstaw do zmiany decyzji Organ wskazał, że zgodnie z art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu. Z treści art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej wynika natomiast, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin przedawnienia jest terminem prekluzyjnym i nie podlega przywróceniu. W przypadku instytucji nadpłaty, istotnie prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W przypadku wniosku o nadpłatę złożonego przed upływem terminu przedawnienia, należy orzekać również po jego upływie, gdyż postępowanie w takim przypadku nie staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie Kolegium istotne znaczenie ma termin "złożenie wniosku". Interpretacji tego zwrotu należy dokonywać w powiązaniu z przepisami, które wskazują na to, od kiedy dla organów podatkowych biegną terminy do załatwienia sprawy. Określenie zawarte w powyższym przepisie, wyznacza bowiem początek biegu terminu do rozpoznania wniosku podatnika, a więc otwiera dla organu podatkowego jego termin na załatwienie sprawy. Zgodnie z art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu. Z tym momentem wszczęte zostaje postępowanie podatkowe i od tej chwili biegną terminy. Zatem złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty należy rozumieć jako doręczenie jego w sensie fizycznym, rzeczywistym, w taki sposób, aby organ mógł zapoznać się z jego treścią. Samo nadanie pisma w placówce pocztowej nie wszczyna postępowania podatkowego w sprawie wniosku strony o stwierdzenie nadpłaty. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu (art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej). W ocenie organu przepis art. 12 § 6 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania do daty wszczęcia postępowania. Organ podatkowy stosuje go wyłącznie dla potrzeb ustalenia, czy strona dochowała przepisanego prawem terminu. Z punktu widzenia tej normy można więc badać, czy dotrzymany zostaje termin do złożenia wniosku, nie natomiast, co należy rozumieć przez pojęcie jego złożenia. Taki pogląd reprezentowany jest większości orzeczeń sądów administracyjnych Mając powyższe na względzie Kolegium uznało, że do stwierdzenia braku przedmiotu postępowania może dojść zarówno przed wszczęciem postępowania podatkowego, jak i po jego wszczęciu. Każdorazowo jednak organ będzie zobligowany do umorzenia postępowania. Wniosek o stwierdzenie nadpłaty złożony po upływie terminu przedawnienia, jak w przedmiotowej sprawie, nie wszczyna postępowania, ale jeżeli postępowanie było prowadzone, mimo że wniosek został złożony po upływie terminu przedawnienia, to postępowanie powinno być umorzone na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej jako bezprzedmiotowe. Skoro więc zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za [...]r. uległo przedawnieniu z upływem [...]r., to wniosek spółki o stwierdzenie nadpłaty, który wpłynął do organu podatkowego [...] r. nie mógł w tym przedmiocie wszcząć postępowania podatkowego. Jednak z uwagi na podjęte i prowadzone przez organ podatkowy czynności postępowanie to należy umorzyć jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, co uczynił organ podatkowy zaskarżoną decyzją. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie decyzji niezgodnej z oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku sądu organ stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Lu 156/13 rozstrzygając sprawę skargi A Spółki z .o.o. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r. w ogóle nie analizował kwestii złożenia wniosku po upływie terminu przedawnienia, a tym bardziej nie analizował sprawy doręczenia wniosku strony. Sąd w ogóle nie wypowiadał się na temat ewentualnego zastosowania do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Kwestia skuteczności doręczenia nie była więc przedmiotem rozstrzygania. Istotnie Sąd zawarł stwierdzenie w uzasadnieniu wyroku, że art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej normuje prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty i podał, że prawo to wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Stwierdził przy tym, że w przypadku wniosku o nadpłatę złożonego przed upływem przedawnienia, należy orzec również po jego upływie, gdyż postępowanie w takim przypadku nie staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd jednak nie analizował sprawy skuteczności doręczenia wniosku i co należy rozumieć pod terminem "doręczenie". Powyższe ustalenia pozwalają na stwierdzenie, że podjęte rozstrzygnięcie zaskarżoną decyzją nie narusza postanowień art. 153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygając sprawę merytorycznie organy w pełni zastosują się do oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku WSA w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Lu 156/13. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Spółka wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa proceduralnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 79 § 2 tej ustawy oraz w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 165 § 3 tej ustawy poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania nadpłatowego zainicjowanego wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty za [...]r. złożonym przez Spółkę przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za ten rok, tj. przed [...] r.; - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez wydanie decyzji niezgodnej z oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. I SA/Lu 156/13, wydanym w niniejszej sprawie, naruszając zasadę związania organów podatkowych oceną prawną i wskazaniami sądu zaprezentowanymi w przedmiotowym wyroku przy ponownym rozpoznaniu sprawy; - art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji z poważnym naruszeniem przepisów prawa podatkowego i Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z powodu błędnego zastosowanie normy wynikającej z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 79 § 2 oraz art. 70 § 1 tej ustawy oraz normy wynikającej z art. 153 p.p.s.a., prowadzące do niemerytorycznego zakończenia postępowania podatkowego, mimo braku ku temu podstaw prawnych. W świetle powyższego, Spółka wniosła o uchylenie decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że organ skarżoną decyzją bezpodstawnie umorzył postępowanie nadpłatowe za [...]r., mimo że Spółka złożyła wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za ten rok w terminie, tj. dnia [...] r., kiedy jeszcze nie upłynął termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za ten rok. W tych okolicznościach postępowanie podatkowe powinno co do zasady zostać zakończone wydaniem decyzji merytorycznej. Dalej skarżąca podniosła, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi w sytuacji trwałej i nieodwracalnej przeszkody co do jego dalszego prowadzenia. Przedawnienie zobowiązania podatkowego oznacza natomiast, że po upływie czasu określonego w ustawie zobowiązanie wygasa, nawet jeżeli nie zostało zapłacone (art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej). Art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej określa zatem procesowy skutek upływu terminu przedawnienia następującego w toku postępowania podatkowego. Ordynacja podatkowa nakazuje w takim wypadku organowi podatkowemu tak pierwszej, jak i drugiej instancji wydanie z urzędu decyzji o umorzeniu postępowania wymiarowego, w przypadku gdy organ ten nie zdążył orzec przed upływem tego terminu. W ocenie Spółki złożenie wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty za [...] r. dnia [...] r., tj. przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za ten rok, było skuteczne i nie ma znaczenia, że wniosek nadpłatowy został doręczony organowi I instancji [...] r. Z tego powodu wniosek ten efektywnie zainicjował wszczęcie postępowania nadpłatowego, które powinno zostać rozstrzygnięte wydaniem decyzji merytorycznej. Powyższe potwierdził także WSA w Lublinie w wyroku zapadłym w niniejszej sprawie o sygn. I SA/Lu 156/13. O zasadności powyższego świadczy także działanie organów podatkowych, które przez ponad [...] lata prowadziły postępowanie w sprawie mimo że, zakładając spójność działań organów podatkowych z argumentacją zaprezentowaną w skarżonej decyzji, organ I instancji powinien umorzyć postępowanie nadpłatowe już [...] r., czyli bezpośrednio po otrzymaniu wniosku nadpłatowego, gdyż z tą datą zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok [...]uległo przedawnieniu. Spółka uznała wykładnię zaprezentowaną przez organy podatkowe za niedopuszczalną, wykraczającą poza możliwy sens słów zawartych w art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 12 § 6 pkt 2 tej ustawy. Powyższego nie zmienia brzmienie art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej, ponieważ przepisy proceduralne pełnią funkcję akcesoryjną względem przepisów materialnoprawnych, będąc przeznaczonymi do ich wykonania. W związku z powyższym, art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej należy rozumieć w taki sposób, że w przypadku nadania w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego wniosku o stwierdzenie nadpłaty przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, to postępowanie nadpłatowe zainicjowane takim wnioskiem należy wszcząć na podstawie art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej także po upływie terminu przedawnienia. W takim wypadku postępowanie nadpłatowe nie staje się bezprzedmiotowe, gdyż pełnione zostały warunki zawarte w materialnoprawnych przepisach Ordynacji podatkowej, tj. art. 79 § 2 w zw. z art. 12 § 6 pkt 2. Spółka podniosła, że o niemożności umorzenia postępowania nadpłatowego z powodu upływu terminu przedawnienia w przypadku, gdy wniosek nadpłatowy został złożony przed upływem tego terminu, orzekł także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku wydanym w niniejszej sprawie (sygn. I SA/Lu 156/13). Sąd ww wyrokiem uchylił decyzje organu I, jak i II instancji oraz przekazał niniejszą sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, jednocześnie dokonując oceny prawnej i wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, z których najistotniejszymi są poniższe tezy sądu: a) postępowanie wymiarowe powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe z powodu upływu terminu przedawnienia; b) postępowanie nadpłatowe powinno zostać prowadzone dalej i w stosunku do niego powinna zostać wydana decyzja merytoryczna; c) przy ponownym rozstrzyganiu sprawy w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok [...], organ powinien rozpatrzeć sprawę co do jej istoty w całości, tj. we wszystkich jej materialnoprawnych aspektach, w szczególności zaś przy rozważeniu wszystkich przesłanek, z których spółka wywodzi twierdzenie o istnieniu nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r. Nadto, zgodnie z przedstawionymi przez sąd ocenami prawnymi organ powinien przeprowadzić postępowanie w celu wyjaśnienia posiadania przez spółkę w [...] r. gruntów i obiektów budowlanych niepodlegających opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawie z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w 2006r. – Dz.U. z 2006r. Nr 121, poz.844 ze zm.; zwana dalej "u.p.o.l.") oraz w zakresie koniecznym do ustalenia, czy zbiorniki, przenośnik taśmowy, waga mostowa elektroniczna, wywrotnice są (były) budowlami w rozumieniu art. 1a ust.l pkt 2 u.p.o.l., a więc czy mogą zostać uznane za budowle w świetle art. 3 pkt 1 lit.b i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w 2006r. – Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz.1118 ze zm.; zwana dalej "u.p.b.". Organy podatkowe z pominięciem art. 153 p.p.s.a. wydały decyzje niezgodne z oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2013 r., mimo związania organu instrukcjami sądu zaprezentowanymi w przedmiotowym wyroku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta C.umarzająca postępowanie prowadzone w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r. Zaskarżone rozstrzygniecie zostało wydane po uprzednim uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Lu 156/13, pierwotnej decyzji wydanej w sprawie stwierdzenia ww nadpłaty. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2101/11). W ocenie Sądu za uzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. W ocenie autora skargi organ odwoławczy dopuścił się tego uchybienia, albowiem nie zrealizowano zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zawartych w wyroku z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Lu 156/13. Dla oceny zasadności przedmiotowej skargi zasadnicze zatem znaczenie ma wskazany wyrok z dnia 23 kwietnia 2013 r., a właściwie treść uzasadnienia tego orzeczenia. W związku z tym należy przypomnieć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem o sygn. I SA/Lu 156/13 uchylając decyzje organu I, jak i II instancji, po dokonaniu oceny prawnej w uzasadnieniu wyroku sformułował wskazania co do dalszego prowadzenia postępowania, zgodnie z którymi postępowanie wymiarowe powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe z powodu upływu terminu przedawnienia, postępowanie nadpłatowe powinno zostać prowadzone dalej i w stosunku do niego powinna zostać wydana decyzja merytoryczna, a przy ponownym rozstrzyganiu sprawy w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok [...], organ powinien rozpatrzeć sprawę co do jej istoty w całości, tj. we wszystkich jej materialnoprawnych aspektach, w szczególności zaś przy rozważeniu wszystkich przesłanek, z których spółka wywodzi twierdzenie o istnieniu nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r. Nadto, zgodnie z przedstawionymi przez sąd ocenami prawnymi organ powinien przeprowadzić postępowanie w celu wyjaśnienia posiadania przez spółkę w [...] r. gruntów i obiektów budowlanych niepodlegających opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. oraz w zakresie koniecznym do ustalenia, czy zbiorniki, przenośnik taśmowy, waga mostowa elektroniczna, wywrotnice są (były) budowlami w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. , a więc czy mogą zostać uznane za budowle w świetle art. 3 pkt 1 lit.b i pkt 3 Prawa budowlanego. Ustalenia te powinny zostać wyczerpująco, w powiązaniu z regulacjami materialnego prawa podatkowego, przedstawione w uzasadnieniu decyzji odpowiadającej wymogom art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów Administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W uchwale NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 wyjaśniono, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Z powyższego wynika, że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a po rozpoznaniu sprawy przez sąd administracyjny istnieje domniemanie, że przedmiotem rozpatrzenia były wszystkie aspekty przedstawionej mu sprawy. W ocenie organu WSA w Lublinie rozstrzygając sprawę o sygn. akt I SA/Lu 156/13 w ogóle nie analizował kwestii złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty po upływie terminu przedawnienia (w uzasadnieniu wyroku nie wypowiadał się w tym zakresie), więc organ, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, mógł dokonać oceny zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem ewentualnego zastosowania do oceny skuteczności złożenia ww wniosku art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Stanowiska tego nie można uznać za słuszne, bowiem w świetle cytowanego art. 134 p.p.s.a. to, że Sąd w uzasadnieniu wyroku nie zawarł żadnych uwag co do zachowania przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, nie świadczy o tym, że okoliczności te nie były badane. Mając na uwadze powyższe rozważania nie można podzielić stanowiska organu, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia art. 153 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ bezwzględnie powinien podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w tym orzeczeniu oraz wskazówkom co do dalszych kierunków postępiania podatkowego mającego na celu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyraźnie wskazał, z jakich przyczyn uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję I instancji. Nakazał organowi rozpatrzenie sprawy co do jej istoty w całości, tj. we wszystkich jej materialnoprawnych aspektach, w szczególności zaś przy rozważeniu wszystkich przesłanek, z których Spółka wywodzi twierdzenie o istnieniu nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r. Niewątpliwie organ powyższych wytycznych nie wykonał. Na marginesie, odnosząc się do stanowiska organu podatkowego, że w do oceny skuteczności złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie ma zastosowania art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela tego poglądu. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym w dniu nadania przez skarżącą w urzędzie pocztowym wniosku o stwierdzenie nadpłaty stanowił, że termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Wbrew twierdzeniu organu drugiej instancji, pojęcie "złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty" zawarte w art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej, nie jest tożsame z datą wszczęcia postępowania, czy datą fizycznego dotarcia podania do organu. Przepis art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej, jest skierowany nie do organu, a jego adresatem jest podatnik, któremu wyznacza się konkretny termin materialny do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Zatem w tym przypadku termin "złożenie wniosku" należy rozumieć również jako jego nadanie w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, zgodnie z treścią art. 12 § 6 pkt 2 w zw. z § 4 Ordynacji podatkowej. Do organu przepis ten odnosi się o tyle, że nakazuje mu uznać, iż podatnik nadając pismo w placówce pocztowej przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego złożył pismo w dniu nadania, a więc zachował przewidziany prawem termin. Zatem w zakresie rozumienia pojęcia "złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty" w kontekście zachowania terminu mającego znaczenie dla oceny ewentualnego wygaśnięcia uprawnienia do ubiegania się o zwrot nadpłaty Kolegium dokonało błędnej wykładni. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.