I SA/Lu 732/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dnia 27 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości w zakresie wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 lipca 2015 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku została skutecznie doręczona w dniu 24 lipca 2015 r. Skarżący pismem z dnia 5 sierpnia 2015 r. złożonym (tego samego dnia) osobiście w tutejszym Sądzie wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi argumentując, że wezwanie odebrał wieczorem w dniu 24 lipca 2015 r., a w niedzielę rano wyjechał wraz z rodziną na zarezerwowane uprzednio wakacje, co czyniło niemożliwym uzupełnienie w wymaganym terminie przedmiotowego braku. Nadmienił, że dzień po powrocie z urlopu uzupełnił wymagany brak. Do wniosku o przywrócenie terminu skarżący dołączył wydruk potwierdzający rezerwację wyjazdu wakacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z art. 87 § 1 p.p.s.a. wynika, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Ze wskazanego powyżej art. 86 § 1 p.p.s.a. nie wynika według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt I SAB/Wa 78/2005). W literaturze wskazuje się na orzecznictwo, w którym podniesiono, że następujące okoliczności faktyczne nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu np.: zwolnienie lekarskie od pracy (wyr. NSA z dnia 4 listopada 1998 r., III SA 1243/97); dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyr. NSA z dnia 8 stycznia 2002 r., II SA/Wr 1329/01, niepubl.); niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw ((post. NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99, niepubl.); nieznajomość prawa (wyr. NSA z dnia 6 listopada 1998 r., I SA/Łd 153/97); przebywanie w areszcie śledczym (post. NSA z dnia 20 października 2004 r., FZ 432/04, niepubl.); choroba wymagająca leżenia, jeżeli skarżący mógł nadać pismo w ustawowym terminie korzystając z pomocy domowników (post. NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 809/04, niepubl.). Wobec powyższego mając na uwadze stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie, rozpoznając wniosek skarżącego o przywrócenie terminu w oparciu o przesłankę braku winy sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie kryterium to nie zostało spełnione ponieważ strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Strona skarżąca swój wniosek uzasadniała zaplanowanym wcześniej wyjazdem wakacyjnym oraz trudnościami z dostępem do pomocy prawnej w miejscu gdzie wnioskodawca spędzał urlop. Jednak należy mieć na uwadze, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi została skutecznie doręczona w dniu 24 lipca 2015 r., co wnioskodawca sam potwierdził w złożonym wniosku. Tym samym wiedział on od tego dnia, że został zobowiązany przez Sąd do uzupełnienia braku. Wobec powyższego nie można uznać aby działanie wnioskodawcy można było rozpatrywać w kategoriach braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku skargi. W zaistniałych okolicznościach Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącego, że z uwagi na wyjazd wakacyjny nie miał on możliwości na uzupełnienie braku formalnego skargi w wymaganym terminie. W ocenie Sądu skarżący, w celu dochowania należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, powinien był zadbać o to, by jego interesy były należycie chronione. Uznać zatem należy, że w okresie obejmującym termin do uzupełnienia braku formalnego skargi skarżący nie doznał trudnych do przezwyciężenia przeszkód uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu do dokonania nałożonych na niego obowiązków. Powyższe fakty w powiązaniu z przedstawionymi wcześniej rozważaniami na temat kryteriów oceny zachowania strony w kontekście braku winy w uchybieniu terminu, w szczególności dotyczącymi dołożenia przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej pozwalają twierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Mając powyższe na uwadze w oparciu o przepis art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a. Sąd odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.